Tibetan
ག་ཏུ་བབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཉི་གས་མཐོང་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དོན་དུ་འདི་ཙམ་པ་དེ་ནི་ཡང་གི་སྒྲས་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ། །རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མཁོ་བ་མེད་དེ། རང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་གིས་མ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཉེ་བར་འགོད། གཞན་ལ་གྲུབ་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞན་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་དེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གིས་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུང་ལས་རྟོགས་ལ་རང་གིས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང༌། རྒོལ་བས་ལུང་དེ་ཁས་མ་བླངས་པས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ལུང་ལས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ཀྱི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་འདིར་བརྗོད་པ། ཡོངས་རྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །དེར་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ལུང་ཚད་མའང་ཚད་མ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ཚད་མས་མཐོང་བ་གཞན་བཞིན་ནོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་འགའ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཁས་བླངས་པས་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གྲངས་ཅན་གྱིས། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི
Chinese
如果问：落在何处呢？不是的，因为是为了显示二者所见之义，所以这才是体性如何安住的本身。由此也遣除了颠倒的认识。如果变成“就是那个意义”呢？不是的，因为为了哪个意义，这个“仅仅”是由“也”字所包含的，这样是不合理的。自己没有领悟，就不能说别人领悟了。如果说，它或许会被别人领悟，但是完全知道别人领悟了是没有必要的，因为仅仅自己领悟就足够了。那么，如果自己不了解，如何向别人陈述呢？如果说，因为在别人那里成立。那么，在别人那里成立这件事本身就会变成那样。因此，自己没有领悟，在那里如何成立呢？通过看到此岸，别人领悟了并不能使其成为现量。比量也依赖于自己领悟。因此，确定别人领悟了，也就是自己也领悟了。或者，从别人的教证中领悟，自己也领悟了，但是，辩论者不接受那个教证，所以会说没有领悟。因此，从教证中别人领悟了，而自己却没有领悟的是什么呢？如果说，那也是要成立的本身。那么，这里说：为了完全接受遍相，对于比量的对境来说，词句并不是想要成为量。在那里比量不会介入。教证量也不是量。如果要是量，那么对于二者来说都是成立的本身，就像量所见到的其他一样。如果不是量，那么对谁也不是。如果问：因为已经承诺，所以在对方那里成立吗？对于比量的对境来说，因为承诺了，所以教证本身不是量，因为承诺了完全考察。那对于现量和比量的对境来说是量，但不是它们的对境。如果无论如何也不是，那么比量做什么呢？因为仅仅通过词句就能成立意义。比如，数论派说：快乐等不是有心识的，因为是有生或者无常的缘故，就像色等一样。这是想要在别人那里完全成立，但对于数论派自己来说，有生或者无
English
If asked, where does it fall? No, because it is to show the meaning seen by both, so this is how the nature itself abides. This also eliminates the inverted understanding. If it becomes "that is the meaning itself"? No, because for which meaning, this "only" is contained by the word "also", this is unreasonable. Without understanding oneself, one cannot say that others understand. If it is said that it may be understood by others, but it is not necessary to fully know that others understand, because it is enough to understand oneself. Then, if one does not understand oneself, how can one state it to others? If it is said, because it is established in others. Then, the very fact that it is established in others will become like that. Therefore, without understanding oneself, how can it be established there? By seeing this shore, others understanding does not make it a direct perception. Inference also depends on one's own understanding. Therefore, determining that others understand is also that one understands oneself. Or, understanding from the teachings of others, and one also understands it, but, the debater does not accept that teaching, so it will be said that there is no understanding. Therefore, what is it that others understand from the teachings, but one does not understand oneself? If it is said that it is also the very thing to be established. Then, here it is said: In order to fully accept the pervasive sign, for the object of inference, words are not intended to be valid means of knowledge. Inference does not enter there. Scriptural authority is also not a valid means of knowledge. If it were a valid means of knowledge, then it would be established for both, just like other things seen by a valid means of knowledge. If it is not a valid means of knowledge, then it is not for anyone. If asked, because it has been promised, is it established in the opponent? For the object of inference, because it has been promised, scriptural authority itself is not a valid means of knowledge, because it has been promised to fully examine. That is a valid means of knowledge for objects that are not direct perception and inference, but it is not their object. If it is not in any way, then what is the use of inference? Because meaning can be established merely through words. For example, the Samkhya school says: happiness etc. are not conscious, because they are produced or impermanent, like form etc. This is wanting to be fully established in others, but for the Samkhya school itself, being produced or im