Tibetan
་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ རིགས་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། །ནུས་པ་དེས་པར་འགྱུར་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་རྟོགས། །བློ་རྣམས་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་པ་ངེས་ཡིན་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སྐྱེད་པ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། ངེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའི་རྟོག་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཕ་རོལ་པོ་དག་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདི་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་དོན་ལ། །ངོ་ཤེས་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་དག །གསལ་བར་སྣང་བས་མངོན་སུམ་དུ། །རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་རྣམ་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གསལ་བར་སྣང་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྟོགས་པ་གསལ་བར་སྣང་མིན་པས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །འཁྲུལ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། སྐྲ་དང་སྒོང་དང་མར་མེ་སོགས། །ཐ་དད་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡང༌། །གསལ་སྣང་ཡོད་མིན་དེ་འདྲའི་བློ།། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དེར་ནི་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་གནོད། །བར་དུ་ཆོད་པས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོ་ཤེས་པ་ལས་ནི། ཡིག་སོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད། །ཚད་མས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིག་རྣམས་ཕྱི་མོ་ཐ་དད་ཀྱང༌། །ངོ་ཤེས་པ་ཡིས་གཅིག་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་རིང་པོ་སོགས། །ཅི་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཤེས་གང་སྨས་པ་དེ་ཡང་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ངོ་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔོན་མྱོང་དྲན་ལས་དེ་ཡི་ཆོས། །སྒྲོ་འདོགས་མེད་པར་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད། །དེ་ཡང་ལྟར་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །སྔོན་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་མི་དྲན་ལ། དྲན་པ་མེད་ན་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟར་མྱོང་བ་ལ་ངོན་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དྲན་པ་མེད་པ་ཡང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྔོན་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ན་ང་ལྟར་གྱི་དབང་པོ་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་རྒྱན་ཞིག་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་མི་དྲན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེས་ན་ད་ལྟར་གྱི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ལྟ་ན་དབང་པོའི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད། ཡུལ་དུ་སོང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཡུལ་རུང་བ་ཉིད་མེད་པས་དབང་པོས་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྷ་ན་ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གཉི་ག་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས། འོ་ན་དྲན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འབྲེལ་པ་ཡང་དྲན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དག་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ཡུལ་དང་དུས་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཕྱི་མ་དག་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་གང་གིས་རྟོགས་ཞེས་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གལ་གྱི་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་སྔོན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་ཡང༌། རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་དོན་ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྐྱེས་པ་ཡང་ངོ༌། །ད་ལྟ་ བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སྐྱེས་ན་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡང་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །མ་སྐྱེས་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཞིག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་རྩོད་པ་མཚུངས་སོ། །སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་དག་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ་ཞིག་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་བྱུང་བ་ཡང་སྲིད་པའི་རྗེས
Chinese
也不行，因为那些 是同类的。能力会因此而改变。像这样，各种分别念，要正确地认识到是次第产生的。心识是依赖于产生同类的识而确定的，但不是普遍的。像这样，要正确地认识到各种分别念是次第产生的。眼等识不会产生同类的眼等识，但不是全部。对此，如果产生不相似的所取和能取的自性二者，有什么相违之处？如果有人问：被称为“认识”的分别念，虽然是分别念，但难道不承认显现的对境吗？回答说：不承认，如果那样，就不是了。像这样：对于所见之义，认识的觉悟，以显现而现量，那觉悟也被遮破了。因为感官的形态没有先后执取的能力，所以认为显现的分别念本身就是现量，这种想法也被遮破了。像这样：觉悟不显现，那怎么会是现量呢？即使是显现，因为是错乱的缘故，也不是量。像这样：头发、鸡蛋和蜡烛等，对于不同的觉悟，也没有显现，那样的心识，怎么会成为现量呢？然而，因为那里有损害，所以不是现量，如果不是现量，那是什么损害呢？是被间隔了。对于此，也有先后自性显现的特征完全断绝的情况。因此，从认识上来说，无法确定文字等是一个。因为不是量。文字的字模虽然不同，但通过认识，成为一个。那样的觉悟，对于长等，无论如何也不会执取。所说的知识也只是言辞而已，这是为了说明认识是量。另外，认识不是从感官产生的，也不是现量，像这样：从先前的经验记忆中，它的法，没有增益，它本身，不会知道这是什么。那也是感官产生的。没有先前的经验，就不会忆念，
English
It is also not right, because those are of the same kind. The ability will change because of this. Like this, all kinds of conceptualizations, one must correctly recognize that they arise in sequence. Consciousnesses are determined by relying on the generation of consciousnesses of the same kind, but it is not universal. Like this, one must correctly recognize that all kinds of conceptualizations arise in sequence. Eye consciousnesses, etc., do not generate eye consciousnesses, etc., of the same kind, but it is not all. Regarding this, if there is a contradiction in generating the nature of the apprehended and the apprehender, which are not similar? If someone asks: The conceptualization called "recognition," although it is a conceptualization, doesn't it acknowledge the appearing object? The answer is: It does not acknowledge, if that is the case, then it is not. Like this: For the meaning of what is seen, the recognition of awareness, with appearance as direct perception, that awareness is also refuted. Because the form of the senses does not have the ability to grasp before and after, the thought that the appearing conceptualization itself is direct perception is also refuted. Like this: Awareness does not appear, how can it be direct perception? Even if it appears, because it is confused, it is not a valid cognition. Like this: Hair, eggs, and candles, etc., for different awarenesses, there is no appearance, how can such a mind become direct perception? However, because there is harm there, it is not direct perception, if it is not direct perception, then what is the harm? It is being interrupted. For this, there is also the characteristic of the appearance of the prior and subsequent nature being completely cut off. Therefore, from recognition, it is impossible to determine that letters, etc., are one. Because it is not a valid cognition. Although the letter molds of the letters are different, through recognition, they become one. Such awareness, for long, etc., will not grasp in any way. What is said about knowledge is only words, this is to explain that recognition is a valid cognition. Furthermore, recognition is not born from the senses, nor is it direct perception, like this: From the previous experience of memory, its dharma, without superimposition, it itself, will not know what this is. That is also born from the senses. Without previous experience, there will be no recollection,
Chinese
如果沒有記憶，就無法認識到“那就是這個”這樣的本性。認識的本性是將現在的體驗與過去的體驗視為一體。沒有記憶，也不會將事物視為過去的本性。記憶的對境並非現量之境，否則，所有過去的體驗都將變成現量，那像我這樣的根識又有何用？如果說，對於某個裝飾品，即使以前見過，也可能不記得，因此需要依賴現在的根識作用。如果需要依賴，那就會變成根識的作用本身，跑到對境那裡又有什麼用？如果說，因為沒有適宜的對境，根識就無法起作用。如果真是這樣，那麼從其他地方看到的事物就不會有認識。與其他對境相關聯的本性並不存在於適宜的對境中。只有與兩個對境都有關聯，才存在於適宜的對境中，因此沒有這個過失。如果說，為什麼不認為是沒有記憶呢？如果那樣，記憶又如何能成為“那就是這個”呢？如果說，因為關聯是為了記憶，所以之前的那些沒有過失。那麼，認識就不是量。如果說，因為是沒有關聯，而不是有關聯。那麼，因為它與過去的對境和時間沒有關聯，所以只是現在的本性，因此先前和後來的那些是不同的。如果說，為了認識到“那就是這個”，如果不是不同的，那麼用什麼來認識那個“那”呢？這不是在辨析那個“那”嗎？僅僅是認識並不是量，如果不是這樣，那又何必費力去證明現量呢？如果說，認識到與過去的時間等相同。如果說那是恆常的，那麼一切事物都將變成恆常，那時出生也是。如果認識到是現在的本性，那也是恆常的。如果說，如果剎那在那一刻產生，怎麼會是不恆常的呢？如果說，如果以前沒有產生，那也是存在的。未產生如何存在，毀壞又如何存在，這樣的爭論是相同的。對於先前不存在的和毀壞後不存在的，沒有區別。區別是，毀壞是記憶。先前產生的也是存在的結果。
English
Without memory, one cannot recognize the nature of "that is this." The nature of recognition is to perceive the present experience as one with the past experience. Without memory, one does not perceive things as their past nature. The object of memory is not the object of direct perception, otherwise, all past experiences would become direct perceptions, then what use would there be for sense faculties like mine? If it is said that for a certain ornament, even if one has seen it before, one may not remember it, therefore it is necessary to rely on the function of the present sense faculties. If it is necessary to rely on it, then it would become the function of the sense faculties themselves, what use is it to go to the object? If it is said that because there is no suitable object, the sense faculties cannot function. If that is the case, then there would be no recognition from seeing things in other places. The nature that is associated with other objects does not exist in the suitable object. Only when it is associated with both objects does it exist in the suitable object, therefore there is no fault in this. If it is said, why not consider it as without memory? If so, how can memory become "that is this"? If it is said that because the association is for the sake of memory, therefore the previous ones have no fault. Then, recognition is not a valid cognition. If it is said that it is without association, not with association. Then, because it has no association with the past object and time, it is only the nature of the present, therefore the previous and the later ones are different. If it is said that in order to recognize "that is this," if it is not different, then with what does one recognize that "that"? Is this not analyzing that "that"? Mere recognition is not a valid cognition, if it is not so, then why bother to prove direct perception? If it is said that one recognizes it as the same as the past time, etc. If it is said that it is permanent, then all things will become permanent, then birth is also. If one recognizes it as the nature of the present, then it is also permanent. If it is said that if the moment arises at that instant, how can it be impermanent? If it is said that if it has not arisen before, then it also exists. How can the unarisen exist, how can the destroyed exist, such arguments are the same. For what did not exist before and what does not exist after destruction, there is no difference. The difference is that destruction is memory. What arose previously is also the result of existence.