Tibetan
་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རིག་བྱེད་ལ་ནི་གཞི་མེད་ཕྱིར། །དོན་དམ་དུ་ན་ཚད་མ་མིན། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་དེའི། །ཐ་སྙད་ཀྱང་ནི་གཞི་མེད་ཉིད། །རིག་བྱེད་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དང་པོ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་དོ། །མཆོང་སྦྱིན་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་གཞི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དམུས་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་བརྡའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལ་ནི་གཞི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བག་ཆགས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཞན་ཡང༌། དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ནི། །ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། །བསེ་རུ་ལ་སོགས་ཁྱད་འདི་ཡིན། །རྟོགས་པ་གསལ་བ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རིགས་ཕྲ་མོ་མཐའ་དག་ཀྱང་སྣང་བ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་དགའ་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་གོམས་པས་སེལ་པར་བྱེད་དོ། །ཟས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་འབྱུང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ལན་གསུམ་ཟ་བ་གོམས་པ་ལས། ། གཉིས་ཟ་དེ་ཡི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །གཉིས་ཟ་ལན་ཅིག་ཉིད་འགྱུར་བ། །དེས་ན་བཀྲེས་པ་གཏན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་ན་ནི་གོམས་པས་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ནི། །ཐམས་ཅད་གོམས་པའི་རྩ་བ་ཅན། །གོམས་ཏེ་བདག་ལ་རག་ལས་པས། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་བྱས་པ་མཆོག །གོམས་པ་གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་ཚེ་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ཡིས། །སྔོན་གྱི་སྟོན་པ་དང་འབྲེལ་པ། །དེ་ཚེ་ལྷ་སོགས་ངོ་བོ་ཡི། །བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྟོན་པ་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཐབས་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ན་ཐབས་གོམས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི། དེ་དོན་ཕྱིར་ན་ཐབས་གོམས་པ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད། །གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །དེར་སྟོན་པ་ཉིད་དངོས་སུ་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་དོན་ཕྱིར་དེའི་དོན་ལ་ནི་དེའི་སྒྲས་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། དབང་པོའི་དོན་གྱི་མཆོད་སྡོང་ལ་དབང་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་དོན་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་གོམས་པ་དང༌། བློ་གསལ་བ་དག་ལས་སྟོན་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་མངོན་ཞེ་ན། དེ་བཤད་པ་ནི། གཉིས་པོ་འདི་ཡི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་བསམ་པ་དང༌། །སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །འདི་རྒྱུར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ག་ལས་ཤེ་ན། དང་པོ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་ཀྱི་སྟོན་པ་ཉིད་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐབས་གོམས་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་གསུམ་བདེ་གཤེགས། །ཉིད་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །ལེགས་ཡིན་དེ་ནི་བདག་མེད་པ། །མཐོང་བའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་བྱས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེ་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་སྟེ། ལེགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་པའི་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པ་ཉིད་དོ། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་ན་ནི། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་རྒྱུ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བར་འཛིན་པ་ལ་ནི། བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡོད་དོ། །སྤངས་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གོམས་པ་སྟེ། བསྒོམ་པས་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་འཇིག་པའོ། །ཡང་ན་སྦྱོར་བ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་དམ། གཉིས་སུ་མེད་པ་མཐོང་བའོ། །གང་གི་ཚེ་གང་ཟག་བདག་མེད་པ་ལས་སམ། འོན་ཏེ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣམ་
Chinese
那，那是不存在的，因为对于知识来说是没有基础的。在胜义谛中，它不是量。因为它与意义没有关联，所以它的名称也是没有基础的。如果知识本身是没有开端的，那么最初就不会执持与意义的关联。那些行布施的人的名称也是没有基础的。因此，这仅仅是盲人相传而已。虽然由分别念的意义符号的力量显现，但仅仅凭此并不能获得意义，因为其他人也能看到，这已经阐述过了。对于这个来说，基础是随后的比量，因此即使有习气也没有过失。此外，因此心也是明晰的缘故，舍弃了因的习气，这是大雄（thub chen）具有为了他者利益而行事的犀牛角等特点。对于证悟的明晰来说，细微的一切过失和功德的种类都会显现，并且对于喜爱利益有情来说，即使是稍微的过患也会造成损害，因此通过串习来消除它。食物等等也是在颠倒的串习中产生，否则就不是这样。例如，习惯于吃三份食物，就会变成吃两份食物的主人。吃两份食物就会变成吃一份食物，因此饥饿就会完全消失。如果这是存在于事物之中的话，那么就不能通过串习来成就。因此，有情众生的过失和功德，一切都以串习为根本。因为串习依赖于自身，所以在功德上努力是最好的。因为串习与明晰相关联，所以世尊善逝超越了声闻和独觉。此外，当忆念起过去生时，与过去的导师相关联，那时天等本性的饥饿等就不存在了。如果导师不是将通达作为彻底平息痛苦的方法来教导吗？也如是说，结合是示现给行者的缘故，所以才是导师。那么，这怎么会成为串习方法呢？这是真实的，然而，串习方法本身就是导师，而不是其他的，这样解释说：因为那个意义的缘故，串习方法，就被认为是导师。因为从成就中首先产生，这两个...
English
That, that does not exist, because for knowledge there is no basis. In ultimate truth, it is not a valid means of cognition. Because it is not related to meaning, its name is also without foundation. If knowledge itself is without beginning, then initially there is no grasping of connection with meaning. The names of those who perform giving are also without foundation. Therefore, this is merely a transmission of the blind. Although it appears by the power of the meaning-symbols of conceptual thought, meaning is not attained by that alone, because others also see it, as has already been explained. For this, the basis is subsequent inference, therefore even if there is habituation, there is no fault. Furthermore, therefore, because the mind is also clear, abandoning the habits of causes, this is the distinction of the Great Sage (thub chen) such as the rhinoceros horn who engages in the benefit of others. For the clarity of realization, all subtle kinds of faults and virtues appear, and for the love of benefiting sentient beings, even a slight fault causes harm, therefore it is eliminated by habituation. Food and so on also arise in reversed habituation, otherwise it is not so. For example, from being accustomed to eating three portions of food, one becomes the master of eating two portions. Eating two portions becomes eating one portion, therefore hunger completely disappears. If this were inherent in things, then it would not be accomplished by habituation. Therefore, the faults and virtues of embodied beings, all have habituation as their root. Because habituation depends on oneself, striving for virtue is the best. Because habituation is related to clarity, therefore the Bhagavan Sugata is superior to the Shravakas and Pratyekabuddhas. Furthermore, when the remembrance of past lives arises, being connected with the past teachers, at that time the hunger and so on of the nature of gods and so on do not exist. If the teacher does not teach understanding as the very method of completely pacifying suffering? It is also said that conjunction is the teacher because it shows the way to the travelers. How then does this become a method of habituation? This is true, however, the method of habituation itself is the teacher, and not another, thus it is explained: Because of that meaning, the method of habituation, is considered to be the teacher. Because it arises first from accomplishment, these two...
Chinese
之因中宣说。在那里，并不是认为导师本身是真实存在的，然而，仅仅是串习方便而已。如何理解呢？为了那个意义，以那个意义的词语来转变，如同用权力的词语来称呼权力的意义的供养物一样。那个意义本身从何而来呢？因为从那之中产生。从串习方便和聪慧者之中，导师得以成就。那又显现什么呢？对此的解释是：这二者被说成是因。其中，因是意乐和行为的圆满。意乐是希望利益众生。行为是为众生指示导师之道。说这是因，又是从何而来呢？因为这是最初的陈述。真实的导师本身并不是如来之因。因此，应当理解为，仅仅是串习方便才是导师，而不是其他。如此一来，薄伽梵是从串习方便中成为如来的。如来本身又是什么呢？解释说：断绝因，功德三者为如来。本身是痛苦的非依处之故。是善妙的，那是无我的。从见或行而来。由我与我所执着所造作的，具有有为法行境的贪著是因，断绝那个因的功德有三，即：因为善妙，因为不退转，因为完全断绝。断绝的是没有我与我所执着等等，因为没有那些，所以是痛苦的非依处，因此是善妙的。如果执着我与我所，那么外道们的痛苦断绝会与因所生的痛苦相关联。对于我的执着，有分离的痛苦。那个断绝本身从何而来呢？从见到无我而来。由见而断除的烦恼是从见本身断除的。也从行而来。行是串习，通过修习而摧毁应断除的烦恼。或者，行是具有，即相互关联本身。无二无别本身，或者见到无二无别。无论何时，从人无我，或者从法无我，
English
is declared in the cause. There, it is not considered that the teacher himself is truly existent, however, it is merely the habituation of skillful means. How is it understood? For that meaning, the meaning is transformed by that word, just as the offering of the meaning of power is called by the word of power. Where does that meaning itself come from? Because it arises from that. The teacher is accomplished from the habituation of skillful means and the wise. What does that reveal? The explanation for this is: these two are said to be the cause. Among them, the cause is the perfection of intention and action. Intention is the desire to benefit beings. Action is to show the path of the teacher to beings. Saying this is the cause, where does it come from? Because this is the initial statement. The true teacher himself is not the cause of the Tathagata. Therefore, it should be understood that only the habituation of skillful means is the teacher, not others. In this way, the Bhagavan becomes the Tathagata from the habituation of skillful means. What is the Tathagata himself? It is explained: cutting off the cause, the three qualities are the Tathagata. Itself is the non-reliance of suffering. It is excellent, that is selflessness. It comes from seeing or action. The attachment made by the clinging to self and what belongs to self, which has the object of conditioned phenomena, is the cause, and the three qualities of cutting off that cause are: because it is excellent, because it does not regress, and because it is completely cut off. What is cut off is the absence of clinging to self and what belongs to self, and because there are none of those, it is the non-reliance of suffering, therefore it is excellent. If one clings to self and what belongs to self, then the suffering of the heretics will be related to the suffering born from the cause. For the clinging to self, there is the suffering of separation. Where does that cutting off itself come from? From seeing selflessness. The afflictions to be abandoned by seeing are abandoned from seeing itself. It also comes from action. Action is habituation, destroying the afflictions to be abandoned through meditation. Or, action is having, that is, the mutual relationship itself. Non-duality itself, or seeing non-duality. Whenever, from the selflessness of the person, or from the selflessness of the phenomena,