English
The very nature of abiding in strength and effort comes from the power of one's own cause. Therefore, jumping also becomes the nature of abiding, and not otherwise. If jumping is due to the habits of sentient beings, if it were not so, since strength already existed before, it should have jumped long ago. If it is thought that strength itself already existed before, but it is only increased through habit, then jumping, even if it arises from similar jumping, is not without end. If it is said that love and so on would also fall into the same situation, then it is explained here: This is initially like the outside, because jumping and the body are not the same. The effort is gradually different, if it is clear, then it abides in its own strength. Strength does not come from habit, however, having strength but being unable to jump due to phlegm and so on. Therefore, jumping is to eliminate disharmony through habit, so through food and dwelling and so on, the previous strength abides in itself. Therefore, the later height is not the previous one. If strength arises from taking essence and associating with it, then this is also because the ability to take essence is certain. People and the offspring of eagles, the habit of jumping is the same, but jumping itself is not the same. For example, sparrows and monkeys, jumping is related to habit, even if it is the same, jumping itself is not the same. Therefore, even if there is habit, jumping is only dependent on birthplace, caste and strength, not just dependent on jumping itself. Love and so on do not depend on others. If habit is the source of strength, and strength is the source of jumping, therefore, like love and so on, it will become like that which is preceded by habit, then it is not so. Because excessive habit can lead to the decline of strength, so there is no fault. If it is said that love and so on only depend on seeds of the same kind, then in this case, since it is beginningless, if it becomes completely its nature, then existence is also impossible. Therefore, if it is understood that it does not arise from seeds, then it is explained to this: Love and seed
Tibetan
ན་ལས་བྱུང་བ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་རང་བྱུང་ཅན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གནོད་མེད་ན། །སེམས་ལ་དེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡང་བརྩེ་བ་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་ སྡང་ལ་སོགས་པ་ནང་གིས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟེན་བརྟན་པ་ཡང་ཡིན་ལ། འདི་དག་བར་མ་ཆད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསལ་ན་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གོམས་པ་སྔ་མ་དང༌། །སྔ་མས་སེམས་ཆོས་བརྩེ་བ་དང༌། །ཆགས་བྲལ་རྟོགས་སོགས་ཕྱི་མ་དག །གསལ་བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གོམས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་སྔར་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པས་གོམས་པས་ནི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། རང་གི་དོན་ལ་བརྩོན་མེད་པར། །གཞན་དོན་ལ་དགའ་བདག་ཉིད་ཅན། །གོམས་ལས་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆགས་བྲལ་ཆགས་དང་ཡིད་ལོག་བཞིན། །ལས་གཞན་མེད་པར་གོམས་པར་བྱས་པས་ནི་བརྩེ་བ་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡིད་ལོག་པ་དང་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡིད་བྱུང་བ་ནི། གང་ཡོད་པས་འགའ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་པ་ཉིད་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཐུགས་རྗེ་ཕུལ་བྱུང་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་སྡུག་མི་བཟོད་པས་བསྐུལ་བའི། །བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་མ་བསལ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། དངོས་པོ་མཐའ་ དག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། ཐབས་འབྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། །མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་གཞན་དག་ལ་བསྟན་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དེས་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་དཔག་པས། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ན། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པར་སྲིད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན། རང་གི་དོན་འདོད་པ་དང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་པར་སྤྱོད་པ་ལས་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོར་ངེས་པ་སྟོན་པ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན་རྒྱུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་དཔྱོད་པ། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་མི་རྟག །ལ་སོགས་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་མཛད། །རིགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ལུང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དང་པོ་ནི་ལུང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ནི་དོན་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་ཙམ་ལས་ནི་དོན་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དཔྱོད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇེ་དང་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལུང་དུ་དོན་དེ་ལྟ་སྟེ། བཀའ་ལུང་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་རྨོངས་པ་ནི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ལ་བཀའ་ལུང་ཙམ་བསྒོམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དེ་རིགས་པས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དང་པོར་རྟོགས་ཏེ། རྒྱུ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་བཟློག་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བརྟག་པ་ཡང་ དེའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ཏེ། དེ་བརྟགས་པས་བཟློག་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དམ་རྒྱུ་རྟག་པ་
Chinese
那（那）里产生的。如果种子是自生的，没有不和之方的损害，对心来说就变成它的自性。如果又是慈爱从自己的种子产生并且是无始的，即使是那样，也不会变成它的自性，因为嗔恨等等从内部的种子产生的事物会造成损害。如果所依是稳固的，并且这些也变成无间断的，那么那时就会变成它的自性。因此，如果以巨大的努力消除嗔恨等等不和之方，就会变成慈爱的自性。这是毫不怀疑地承诺的，就像这样，先前的串习，先前的串习是使心之法慈爱和无贪、证悟等等后来的事物，变得明晰的根本。慈爱等等的串习，先前的串习是使心之法后来的事物变得明晰的原因，但不是生起的原因。生起是从先前的因产生的，因此串习是要成办一些明晰。生起是存在的缘故。因此，不勤奋于自己的利益，具有喜欢他人利益的自性，从串习产生慈爱的自性，就像无贪、贪和厌恶一样。通过无其他事地串习，就能成办慈爱作为自性，例如厌恶和贪以及无贪一样。如同没有不和之方的损害而产生的厌恶，由于存在，会显现为不是要取舍的。同样，对于贪和无贪本身也应当观察。如果是那样，那么具有悲悯心，想要消除他人的痛苦，为了止息自己和他人的痛苦，就会完全地施加于一切，如是宣说：殊胜的慈悲将会成就，被不忍他人痛苦所驱使，具有慈爱，为了止息痛苦，对于各种方便就会完全施加。具有慈爱是为了止息自己和他人的痛苦而努力的缘故而生起的，因为不消除自己的痛苦就无法消除他人的痛苦。因此，首先要做的是使自己远离痛苦，并且对于使一切事物显现而完全施加。
English
That which arises from that. If the seed is self-arising, and there is no harm from the opposing side, then for the mind, it becomes its very nature. If, again, love arises from its own seed and is without beginning, even so, it does not become its very nature, because hatred and so forth, which arise from internal seeds, cause harm. If the support is also firm, and these also become uninterrupted, then at that time it becomes its very nature. Therefore, if one eliminates the opposing side, such as hatred, with great effort, it becomes the very nature of love. This is undoubtedly promised, just as in this way, the former habituation, the former habituation is the root of clarifying the later phenomena of mind, such as love, non-attachment, realization, and so on. The former habituation of love and so forth is the cause of clarifying the later phenomena of mind, but it is not the cause of arising. Arising is from a previous cause, so habituation is to accomplish some clarification. Arising is because it exists. Therefore, without diligence for one's own benefit, having the nature of delighting in the benefit of others, from habituation comes the nature of love, like non-attachment, attachment, and aversion. By habituating without other actions, one accomplishes love as one's nature, just as with aversion, attachment, and non-attachment. Just as aversion arises without harm from the opposing side, because it exists, it appears as not something to be taken or abandoned. Likewise, one should also look at attachment and non-attachment themselves. If that is the case, then being endowed with compassion, wanting to eliminate the suffering of others, for the sake of pacifying the suffering of oneself and others, one will fully apply oneself to everything, as it is said: Excellent compassion will be accomplished, driven by the inability to bear the suffering of others, being loving, for the sake of pacifying suffering, one will fully apply oneself to various methods. Being loving arises because of striving to pacify the suffering of oneself and others, because without eliminating one's own suffering, one cannot eliminate the suffering of others. Therefore, what must be done first is to free oneself from suffering, and one fully applies oneself to making all things manifest.
Chinese
为了什么缘故呢？方便生起，那是因隐蔽的缘故，讲说那个是很困难的。高处和解脱的因，以及果没有显现的那些，向其他众生指示是很困难的，因为他没有能力。如果以推测来完全断定真理，或许可以显示四圣谛，即使那样，也不是所有的时候都可以，因为在贪求自己的利益和生于地狱等的时候是没有的。在光明世界等境界中，分别确定业和果也是不可能的。因此，一切都必须显现。显现的时候，因为是了悟因，所以宣说那个。以教证和理证来辨别，以痛苦的差别，痛苦的因和它的无常等自性来领悟。理证就是推测。对于不是推测的对境，证悟超出根识之外的意义的因就是教证。或者首先是教证使人领悟，然后是具有意义确定的果的理证才介入。仅仅依靠教证是不能确定意义的，因为仅仅是想要说而介入，而且和意义没有关联。这一切都明显地倾向于辨别，而不是其他。因此，最开始就是辨别，在那之后，对于其他意义的推测自性的教证中，意义是那样的，不仅仅是教言。具有领悟而不愚昧，对于具有量的事物，不是仅仅思维教言。因此，以理证来稳固那个意义之后，思维才能够显现，这是次第。其中，首先领悟痛苦的因，因为以遮止因的方式来遮止果。考察痛苦的因，也要领悟它的无常等自性，因为考察它才能领悟到是可以遮止的。如果没有领悟到是可以遮止的，就不会努力去遮止。无因或者因是常
English
For what reason? The arising of skillful means, that is because the cause is hidden, it is difficult to explain that. The cause of higher realms and liberation, and those where the result has not manifested, it is difficult to show to others, because he does not have the ability. If by inference one completely determines the truths, it may be possible to show the four noble truths, even so, it is not at all times, because it is not present when desiring one's own benefit and being born in hell, etc. In realms of light and so on, it is also impossible to separately determine the definite karma and result. Therefore, everything must be made manifest. When making it manifest, because it is understanding the cause, therefore explain that. Discriminating with scripture and reasoning, by the distinction of suffering, understanding the nature of the cause of suffering and its impermanence, etc. Reasoning is inference. For that which is not the object of inference, the cause of knowing the meaning beyond the senses is scripture. Or first, scripture makes one understand, and then reasoning, which has the fruit of definite meaning, enters. Meaning is not determined by scripture alone, because it enters merely by wanting to speak, and because it has no connection with meaning. All of this clearly tends towards discrimination, and not otherwise. Therefore, the very first is discrimination, and after that, in the scripture of the nature of inference of other meanings, the meaning is like that, not just the words. Having understanding and not being ignorant, for things that have measure, it is not just contemplating the words of scripture. Therefore, after making that meaning firm with reasoning, contemplation will manifest, that is the order. Among them, first understand the cause of suffering, because the result is prevented by preventing the cause. Examining the cause of suffering, one must also understand its nature such as impermanence, because examining it one can understand that it can be prevented. If one does not understand that it can be prevented, one will not strive to prevent it. Without a cause or the cause is permanent