Tibetan
པར་དེ། །རྟག་ཏུ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འདོད། །གཞན་དང་འདྲེ་བ་མེད་པར་ནི། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་ཡིན། །འབའ་ཞིག་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ། །མི་སླུ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟར་མིན་ན་མི་དམིགས་པ། །གལ་ཏེ་དངོས་མིན་རིག་མེད་ཕྱིར། །འབའ་ཞིག་གང་ལ་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེར་ཡང་འབའ་ཞིག་རིག་པ་ནི། །མེད་ན་མེད་ཕྱིར་མཚུངས་པའམ། །ཅི་ལྟར་དངོས་མེད་འབའ་ཞིག་ནི། །དངོས་མེད་མེད་པར་འཇལ་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་པོའང་དེ་ལྟ་ནི། །མིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ། །དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པར། །འབའ་ཞིག་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། །འབའ་ཞིག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་མེད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་པའང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་ན་ནི་ཐུག་པ་ མེད་དོ། །དེ་ཉིད་དྲན་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་འགའ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་འཛིན་པས་ན། ཅི་ལྟར་སད་པའི་ཤེས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པའི་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་འབྱུང་བ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གཞན་པ་དག་དང་མ་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཉམ་པའི་བློ་ཡང་ཚད་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་དོན་ཅི་ཡོད་དེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རང་དངོས་འཛིན་ལ་མངོན་སུམ་དང༌། །གཞན་དུ་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ཡིན། །འདི་ཡང་ཕྱི་ནས་འཆད་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཉིད། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་པར་མེད་ལ། ཁྱབ་པར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡང༌། ཐམས་ཅད་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་འཛིན་ན་ཡང་གཅི
Chinese
彼（པར་དེ།）总是执持唯一，不与他者混杂，是执持唯一的证悟。于执持唯一的现量中，不欺骗者是实有。因此，彼是现量本身。若非如此，则不可见。若非实有，因无知故，于何处证悟唯一？于彼处亦是，若无唯一之觉，则因无有故相同。如何非实有之唯一，以非实有之无有而衡量？如是，实有亦如是，若非如此，则应成无边际。若不证悟实有之无有，则不证悟唯一，若不证悟唯一，则不证悟实有之无有，故相同。实有之无有，唯一者，亦如何不以他者之实有无有而证悟？于彼亦是，若证悟实有之无有，则为无边际。 彼即是依于忆念之义而不可见。实有之无有成立，是现量之识。无有之名言，乃是依于习气之力而仅成某种，非为他者，此乃是分别。因此，以执持唯一故，如清醒之识是梦识之损害者，如是反过来亦然，此乃是理。因此，从声音所生者，亦因显示显现所欲而为量。因此， “因不与他者相连故， 衰损之智亦不变为量。” 此乃是遮遣。若世尊（བཅོམ་ལྡན་འདས།）是正量，有何意义？因从名言之量本身，一切士夫之义皆能成办故。彼非有，于自实有执持为现量，于他处则为比量之行境。此亦将于后解释，他者非是量。暂时，现量不缘于他世等，因其唯执持自性故，应如是显示。比量若无执持关系则无有，且普遍执持关系者，非一切智者不能执持。因以自性为知之究竟的现量自性不执持关系，且比量本身若执持关系，亦是唯一。
English
That (par de) always holds the one and only, without mixing with others, it is holding the one and only realization. In the direct perception of holding the one and only, the non-deceptive is the existent. Therefore, that is direct perception itself. If not so, it is invisible. If it is not real, because of ignorance, where is the one and only realized? There also, if there is no one and only awareness, it is the same because there is none. How does the unreal one and only measure with the non-existence of the unreal? Likewise, the real is also like that, if not, it would be infinite. If the non-existence of the real is not realized, then the one and only is not realized. If the one and only is not realized, then the non-existence of the real is not realized, so it is the same. The one and only of the non-existence of the real, how is it realized without the non-existence of the other real? There also, if the non-existence of the real is realized, then it is infinite. That is invisible depending on the meaning of memory. The establishment of the non-existence of the real is the consciousness of direct perception. The expression of non-existence becomes only something by the power of habit, not others, this is differentiation. Therefore, by holding the one and only, just as the consciousness of being awake is the harm to the consciousness of dreaming, so is the reverse, this is reason. Therefore, what arises from sound is also a measure because it shows what is desired to be manifested. Therefore, "Because it is not connected with others, The mind of decline does not change to measure." This is negation. If the Bhagavan (bcom ldan 'das) is the correct measure, what is the meaning? Because from the measure of expression itself, all the meaning of the person can be accomplished. That is not there, holding the self-existent as direct perception, in other places it is the object of inference. This will also be explained later, the other is not a measure. For the time being, direct perception does not apply to the other world, etc., because it only holds its own nature, it should be shown like this. Inference does not exist without holding the relationship, and those who universally hold the relationship cannot be held by those who are not omniscient. Because the nature of direct perception, which is the ultimate knowledge of its own nature, does not hold the relationship, and even if the inference itself holds the relationship, it is also the only one.
Tibetan
ག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕྱིར་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་མོད། བསྟན་བཅོས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལས་མངོན་པར་ འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། སྨྲ་བ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །སྒྲ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ནི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའོ། །སྨྲ་བ་པོ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་པོ་སྟེ། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་གང་ཞིག་ཉན་པ་པོའི་བློ་ལ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཞན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ནི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་ཙམ་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དོན་མེད་པས་ན་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ནི། །འཇུག་པས་རྩོད་པ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །འགར་ཡང་འགའ་ཡི་སྒྲུབ་པ་ནི། །འགའ་ཡང་འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང༌། གང་གི་ཚེ་རང་ཉིད་དོན་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དོན་གང་བློ་ལ་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་འཆད་པ་པོ་ལས་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ
Chinese
将成为依赖于一者的过失。现量和比量因为与成立一切智智相符，所以在名言中是量。如果不是这样，就应当驳斥“不是”这种说法。如果因为自己的自性是它的对境，并且比量也依赖于把握关系，那么现量和比量的体性的量不适用于世间他方等等。因为论典不是这样，从它那里明显地成就所欲之义，那么成立薄伽梵是真实的量有什么用呢？对此要说：语者的行为境，任何义在心中极明了，声音就是它的量，义的本体非因缘。非人所作的声音不是，应当后来驳斥。人所作的本身是变化的。对此，语者的行为是想要说。语者是想要说者，想要说的境的任何义，在听者的心中明了，声音就是它的量，声音的行为就是它。否则，想要说却显示其他，就不会先遣认识。那样一来，不是量就非常明显了。想要说的也不是一切一切智，如果不是这样，就不会成为互相矛盾的论典。互相矛盾的义也不能随之成立。无论如何成立，仅仅是成就义，因为无意义，所以论典不是量。对于随意随之成立，也有成为果成立的过失。如果这样，就像想要的那样，进入就没有诤论，因为某者对某者的成立，任何果都不会有。因此，如果语者不是一切智，那么声音仅仅是阐述者的行为境的量，不是义的本体的因缘。对于非人所作，何时自己领悟义，那时就是任何义在心中明了，何时从阐述者那里领悟，那时就是语者的行为
English
It will become a fault of relying on one. Direct perception and inference are valid in name because they are in accordance with establishing omniscience. If it is not so, then the statement "it is not" should be refuted. If because one's own nature is its object, and inference also depends on grasping the relationship, then the validity of the characteristics of direct perception and inference does not apply to the other world, etc. Because the treatise is not like that, it clearly accomplishes the desired meaning from it, then what is the use of establishing the Blessed One as a true measure? To this it should be said: The object of the speaker's action, whatever meaning is very clear in the mind, sound is the measure of it, the essence of meaning is not causal. The sound not made by a person is not, it should be refuted later. What is done by a person is changeable. In that, the speaker's action is wanting to say. The speaker is the one who wants to say, whatever meaning of the object of wanting to say is clear in the mind of the listener, sound is the measure of that, and the action of sound is in that. Otherwise, wanting to say but showing something else will not precede understanding. In that case, it is very clear that it is not a measure. What is wanted to be said is not all-knowing, if it is not so, it will not become contradictory treatises. Contradictory meanings cannot be established either. If merely establishing in any way accomplishes the meaning, then because it is meaningless, the treatise is not a measure. For arbitrarily following establishment, there is also the fault of becoming fruit established. If so, then as desired, entering will have no dispute, because someone's establishment of someone, no fruit will occur. Therefore, if the speaker is not omniscient, then sound is only the measure of the object of the explainer's action, not the cause of the essence of meaning. For what is not made by a person, when one understands the meaning oneself, then whatever meaning is clear in the mind, and when one understands from the explainer, then it is the speaker's action.