Tibetan
་པ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པར་མི་འཐད་དོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་ཞེས་ཡང་གི་སྒྲ་རིམ་པ་གཞན་དུ་བྱའོ། །ཅི་ལྟར་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་ཡང་འགྱུར་ན་ནི་ནུས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནུས་པ་ཡང་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ། །རྟག་ཏུ་གནས་དང་ཁྱབ་པས་ན། །ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་ཡོད་ན་གང་འགྱུར་ཉིད། །དེ་དག་ལས་གཞན་དེ་ཡི་རྒྱུར། །རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །མཐོང་བའི་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ལས་ཡོད་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ན་དེ་ལས་གཞན་ལ་གེགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གསར་པ་མ་ཡིན་པ་གནའ་མ་དེ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལས་གཞན་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཐོག་མ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། །འདི་ལ་ལན་དུ། མྱུ་གུ་སྐྱེད་ལ་ས་ལ་སོགས། །རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་ནས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལེགས་བྱས་པ་ན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཤོལ་གྱི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རྩོད་པ་དང་ལན་བཏབ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དབང་པོ། །ཚོགས་པ་ཁྱད་མེད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། །དེ་ལྟར་འདི་ཡིན་ཞེ་ན་མིན། །དེ་ལའང་ཁྱད་པར་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི། །སོ་སོ་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །ཚོགས་ཀྱང་ ནུས་པ་མེད་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྲུབ་བ་ཡིན། །མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་སོ་སོར་ངེས་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ལས་ཁྱད་པར
Chinese
对于“巴”来说，如果没有自性的差别，那么作为果的作用也不应被近似地表示。对于自在天也是如此，这个“也”字要放在其他顺序上。就像陶匠等所做的有差别一样，如果自在天所做的也会变化，那么就能认识到其能力。因为常法没有变动，所以能力也很难认识。因为常住和遍在，所以没有变动。如果存在什么，什么就会变化。除了这些之外，它是那些的因。如果被认识，那么对于一切，因都不会穷尽。如同所见的陶匠等，如果存在业，那么显现的意愿就会产生。即使那样，如果认识到其他，那么对于一切果，因都不会穷尽，不会达到最终。如果无有后续的认识跟随认识而行，那么对于其他就没有障碍。或者不是新的，而是旧的那个存在。因为因的因也是那个，所以其他的业就是无意义的。那么，如同常住的地是苗等的因一样，自在天也是如此吗？如果说地等没有最初的确定，那么对此回答说：地等能生长苗，因为自性完全变化，所以是因，如果做得好，就能看到它的差别。大麦的苗等，能看到与犁的作用等变化差别的跟随和关联。地等被认为是因。再次辩论和回答说：如果像境和根一样，集合没有差别，是心的因，如果像那样，那么不是，因为那里也有差别。如果没有持续的差别，那么各自没有能力，集合起来也会变得没有能力，因此差别是成立的。对于眼等来说，从果的自性差别本身来确定是因。果，也就是识，是确定各自的色，具有色的相状，具有认识的自性。因此，这些互相舍弃，通过近似的结合而产生差别
English
For 'pa', if there is no distinction of self-nature, then the function as a result should not be approximately represented either. The same applies to Ishvara; the word 'also' should be placed in another order. Just as there is a difference in what is done by potters and others, if what is done by Ishvara also changes, then his power can be recognized. Because the permanent does not change, it is difficult to recognize power. Because it is permanent and pervasive, there is no change. If something exists, something will change. Other than these, it is the cause of those. If it is recognized, then for everything, the causes will not be exhausted. Like the visible potters and others, if there is karma, then the manifest desire will arise. Even so, if others are recognized, then for all results, the causes will not be exhausted, and it will not reach the ultimate. If a cognition without subsequent following goes after cognition, then there is no obstacle for others. Or it is not new, but the old one remains. Because the cause of causes is also that, other actions become meaningless. Then, just as the permanent earth is the cause of sprouts and so on, is Ishvara also like that? If it is said that there is no initial determination for earth and so on, then the answer to this is: earth and so on can grow sprouts, because the self-nature completely changes, so it is the cause, and if it is done well, its difference can be seen. Barley sprouts and so on can see the following and association of the difference of changes such as the function of plowing. Earth and so on are recognized as causes. Again, arguing and answering: if, like objects and senses, the collection has no difference, it is the cause of mind, if it is like that, then it is not, because there is also a difference there. If there is no continuous difference, then each has no ability, and even if they are collected, they will become powerless, therefore the difference is established. For the eyes and so on, it is determined to be the cause from the difference of the self-nature of the fruit itself. The fruit, that is, consciousness, is the determination of each form, has the appearance of form, and has the self-nature of cognition. Therefore, these mutually abandon, and differences arise through approximate combination.
Tibetan
་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་སོ་སོ་སོ་སོར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མིག་ལས་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན། གཟུངས་ལས་ནི་གཟུགས་འཛིན་པར་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། །རེ་རེ་ལས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མིག་ཕྱེ་བ་ན་གཟུགས་གཞན་དང་གཞན་ཉ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ན་གཟུགས་གཞན་དང་གཞན་མཐོང་ན་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་གནས་པ་ཉིད་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། དབང་ཕྱུག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་སྲིད་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །མིག་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན། །ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། །ཡོངས་སུ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱེད་བཙུམས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིག་གི་ཁྱད་པར་ལས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པས་རྒྱུ་དེའི་འབྲས་བུར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན། རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོ་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །ཚོགས་ཀྱང་ ནུས་པ་མེད་འགྱུར་བ། །ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟར་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ལན་ཅི་ཡོད། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། རྒྱུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་གང་ནུས་མེད། །ཚོགས་ན་ཡོན་ཏན་སྲིད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་དབང་ཕྱུག་སོགས། །མ་ཡིན་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་དགག་པའི་རྣམ་འགྲེལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའམ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་འོ་ན་ནི་དེ་གཞན་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །དེ་གྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན།
Chinese
因为存在，所以眼等是果，是能产生识的因。因为这些各自单独对识的生起没有作用。从眼来说，不是觉悟的自性；从色来说，不能单独确定执取色；从作意来说，不是其他的，因为从每一个来说，没有见的作用。然而，当睁开眼睛时，其他的色显现安住，如果见到其他的色，那时眼并没有什么特别之处。同样，在色安住的当下，其他的眼识产生。同样，如果说自在也以恒常相同的状态存在，因为产生其他的世间，所以不是因的实体，那么，对于此，已经说过天空等也成了因的实体了。从眼和色的差别，识有差别，因为有这种差别，所以色等是因。从完全显现和不显现等相，从色的差别，产生具有令人愉悦等识；同样，从半睁等眼的差别，转变为不显现等差别。那是因为它与此相关联，所以被认为是那个因的果，同样，没有认为自在是因的理由。因此，“如果常的差别不存在”，意思是常的差别不存在。各自单独无能者，聚合起来也会变成无能。是的，与因相反的自性，怎么会变成因呢？对于这个问题有什么回答？如果认为色等是因，因为说了因，所以没有过失。因此，各自单独无能者，聚合时可能产生功德，那些是因，自在等不是，因为没有差别。驳斥自在的论述。如果自在没有完全了知等的因，没有使之了知或产生，那么它也不会转变为其他，比如这样：量是了知隐蔽义，因为没有成立它的作用，所以没有努力。
English
Because they exist, the eye and so on are the cause of the fruit, which is the arising of consciousness. Because these, individually, have no power to produce consciousness. From the eye, there is no nature of awakening; from form, there is no separate certainty of grasping form; from attention, it is not other, because from each one, there is no seeing. However, when the eyes are opened, other forms appear and abide, and if other forms are seen, then the eye has no special characteristic at that time. Similarly, in the very presence of form, other eye consciousnesses arise. Similarly, if it is said that the Lord also always remains in the same state, and because other existences arise, it is not the substance of the cause, then it has already been said that the sky and so on would also become the substance of the cause. From the difference between the eye and form, consciousness has a difference, and because of that, form and so on are the cause. From the characteristics of being completely clear and unclear, etc., from the difference of form, consciousness arises possessing pleasantness, etc.; similarly, from the difference of half-closed eyes, etc., it transforms into the difference of being unclear, etc. That is because it is related to that, so it is understood to be the result of that cause, and similarly, there is no reason to consider the Lord as the cause. Therefore, "If there is no difference in the constant," means that there is no difference in the constant. Those who are individually powerless, even when assembled, will become powerless. Yes, how can the very nature that is the opposite of the cause become the cause? What answer is there to this question? If it is considered that form and so on are the cause, since the cause is stated, there is no fault. Therefore, those who are individually powerless, when assembled, may produce qualities, those are the cause, the Lord and so on are not, because there is no difference. This is the refutation of the Lord. If the Lord does not have the cause of completely knowing, etc., does not make it known or produce it, then it will not transform into something else either, like this: a valid cognition is the knowledge of hidden meanings, because there is no establishment of its function, therefore there is no effort.