Tibetan
ར། །གང་ཞིག་གི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དེས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བློ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དེས་རིག་ པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་པས། །གལ་ཏེ་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན། །གང་གིས་དེ་ནི་རིག་འགྱུར་བ། །འདིར་ནི་དོན་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་དོན་ལས་ཀྱང༌། །མངོན་ཕྱོགས་ཡིན་པས་དེ་སྐད་བརྗོད། །མིག་ལས་ཀྱང་ནི་མངོན་ཕྱོགས་འགྱུར། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་རིག་མིན། །དབང་པོ་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཤེ་ན། །དོན་ལ་ཞེས་བྱར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་རིག་ན་འདི། །དོན་ལ་ཕྱོགས་པར་རིག་པར་འགྱུར། །དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པར་ནི་དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་ཉིད་རིག་གོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གྲུབ་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ནི་དེ་ཉེ་པར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པར་དོན་སྣང་བར་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་འོ་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཡར་པོའི་རྒྱན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང༌། །གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཡི་ཡང༌། །ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །ངེས་པར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ངེས་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གཞུང་ལུགས་ནི་གཙོ་བོ་ལས་ནི་ཆེན་པོ། ཆེན་པོ་ལས་ང་རྒྱལ། ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ་དང༌། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ཡིད་དོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་མཐའ་དག་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཇིམ་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པ། སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་བདེ་སོག
Chinese
ར། 凡是何者的果，它的因就不是证悟，这是合理的。如果不是这样，从心识产生的身体的行为就会变成觉识。因此，自己的自性是觉识是合理的。然而，如果变成显现的对境就是觉识，而不是自证识，如果这样说，那是不合理的。自性显现为对境，如果从自因产生，什么使它变成觉识？这里对于意义有什么作用？然而，它是从意义，因为是显现的对境所以那样说。从眼睛也变成显现的对境，那怎么不是觉识？如果说根指向意义，那么“指向意义”想要表达什么？如果意义是觉识，那么这就会变成指向意义的觉识。如果不以意义的自性来证悟，那么对它的显现对境就不是证悟。如果意义自己觉知，那么现在觉识显现对境有什么用？对于安住于接近成就的，那就不需要接近。如果没了它，就不会证悟意义的显现，那么就仅仅是和它一起变成觉识，而不是其他的。因此，说“它执持”这只是借用的装饰。另外，有些人说安乐等在外境，是处所并且无心识，是被执持的，对于它的，同时执持二者是不合理的。说“确定执持”是多余的词语。如果像蓝色等一样是自主的对境，那么就没有理由说一定要和蓝色等其他一起执持。然而，安乐和痛苦等这些是具有安乐和痛苦等自性的主物的圆满转变，就像这样：法则是从主物产生大，从大产生我慢，从我慢产生五唯，五种智根，五种业根，以及意。从五唯产生五大种，这样一切变化的种类就只有这些。变化也是随顺自性的，例如陶土的变化就像瓶子等一样。这里所说，蓝色等的自性安乐等。
English
Ra. It is reasonable that the cause of whatever is the fruit of something is not realization. If it were not so, the bodily actions arising from the mind would become awareness. Therefore, it is reasonable that one's own nature is awareness. However, if it becomes an object of manifestation, it is awareness, but not self-awareness. If you say so, it is unreasonable. Because nature has become an object of manifestation, if it arises from its own cause, what makes it become awareness? What is the use of meaning here? However, it is from meaning, because it is an object of manifestation, that it is said that way. From the eye also becomes an object of manifestation, how is that not awareness? If you say that the sense faculty points to meaning, then what does "pointing to meaning" want to express? If meaning is awareness, then this will become awareness pointing to meaning. If one does not realize with the nature of meaning itself, then the manifestation of the object to it is not realization. If meaning itself knows, then what is the use of awareness manifesting as an object now? For those who abide near accomplishment, there is no need to approach it. If without it, the appearance of meaning will not be realized, then it is only becoming awareness together with it, and not anything else. Therefore, saying "it holds" is just a borrowed ornament. Furthermore, some say that happiness and so on are in external objects, are places and without mind, are held, and for it, it is unreasonable to hold both at the same time. Saying "definitely holding" is a redundant word. If it is an independent object like blue and so on, then there is no reason to say that it must be held together with blue and other things. However, these such as happiness and suffering are the complete transformations of the chief object with the nature of happiness and suffering, like this: The doctrine is that the great comes from the chief object, from the great comes ego, from ego comes the five tanmatras, the five intellectual faculties, the five action faculties, and the mind. From the five tanmatras come the five great elements, so all kinds of transformations are only these. Transformation is also in accordance with nature, for example, the transformation of clay is like a vase and so on. Here it is said, the nature of blue etc. happiness etc.
Tibetan
ས་དང༌། །གཅིག་ཕྱིར་ ཅིག་ཅར་འཛིན་ཅེ་ན། །ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུང་དེ་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མ་ངེས་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲ་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རླུང་ངམ་སྒྲའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྒྲ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་འདོད་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིམ་པའི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རིགས་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་བརྟག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་གང་ཅི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་མེད་པའམ། རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་གྲུབ་བོ། ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ནི་འགར་ཡང་མཐོང་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ངེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་ས་འཇིམ་གོང་བཞིན་ནོ་ཞེན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལྷན་ཅིག་པ་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། དེས་ན་རིགས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ་བས་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་བཟུང་བའི་གཙོ་བོ་གཞན་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་མཐར་བཟུང་བ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བདེ་བ་ལས་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། གཙོ་བོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅ
Chinese
地，因为一的缘故。 如果说同时执持，具有不同显现的心，所执持的那个怎么会不不同呢？快乐等等是快乐等等的自性，是主体的圆满，这从何而来？因为见到随顺它的自性。如果说像这样执持的行相变化是见到随顺它的，像这样难道不是不决定吗？声音是从大鼓和木棍的结合中产生的，但并不是随顺大鼓和木棍的。如果又认为风或者声音的极微变成声音本身，即使那样，那也没有成立。或者像泥土的变化一样，这里也是观察同类的因吗？如果是那样，那么凡是它的自性之果有多少，那一切都是从异类产生的，例如声音等等。瓶子等等也是果，那也是从异类产生的。陶匠等等是异类，因此说一切都是从相同产生的，没有这样的遍，或者因为是从异类产生的，所以成立了相违。不是同时的同类因，在任何时候都没有见到过。或者如果确定见到一切都是随顺快乐等等的，那么快乐等等的自性本身就会变成因，就像泥土的变化的泥土团一样，这已经说过了。其他的共同者也是因的缘故。因此，由于同类和异类都是因，所以主体不成立。另外，快乐等等也是随顺所执持的等等，所以成立了其他的所执持的主体。因此，最终所执持本身和事物本身等等会变成因。或者那也是快乐等等的自性，因为随顺事物本身等等是快乐等等的自性的缘故。如果是那样，那么快乐等等因为是瓶子等等的自性，主体就会变成瓶子等等的自性。 或者那是所有一切的自性
English
Ground, because of oneness. If it is said to hold simultaneously, how can that which is held by a mind with different appearances not be different? Happiness and so on are the nature of happiness and so on, the perfection of the principal, from where does this come? Because it is seen to follow its nature. If it is said that the aspect of grasping in this way is seen to follow it, is this not uncertain? Sound is produced from the combination of a large drum and a stick, but it does not follow the large drum and the stick. If it is also thought that wind or sound atoms become sound itself, even then, that is not established. Or, like the change of clay, is the cause of the same kind also examined here? If so, then how many fruits of its nature are there, all of which are produced from different kinds, such as sound and so on. Pots and so on are also fruits, and they are also produced from different kinds. Potters and so on are different kinds, therefore, there is no pervasion that everything is produced from the same, or because it is produced from different kinds, the opposite is established. A homogeneous cause that is not simultaneous is never seen. Or, if it is certain that everything is seen to follow happiness and so on, then the nature of happiness and so on itself will become the cause, just like the clay lump of the change of clay, this has already been said. Other co-occurrents are also the cause. Therefore, since both homogeneous and heterogeneous are the cause, the principal is not established. Furthermore, happiness and so on also follow what is held and so on, so another principal of what is held is established. Therefore, ultimately what is held itself and things themselves and so on will become the cause. Or, that is also the nature of happiness and so on, because following things themselves and so on is the nature of happiness and so on. If so, then since happiness and so on are the nature of pots and so on, the principal will become the nature of pots and so on. Or that is the nature of all