Tibetan
ག་ཏུ་གྱུར་པ་དག་ཉིད་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ། །ངེས་པར་འཛིན་པ་ན་ཡང་དགོས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་རེས་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་འོལ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག །རེས་འགའ་བར་ནི་ མཐོང་ངམ་ཅི། །ཅིག་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དོན། །རྒྱུ་ཉིད་ལས་ནི་ལྡོག་འགྱུར་རམ། །སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། དྲན་པས་ལྐོག་གྱུར་ཉིད་དུ་ནི། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཤེས་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པས་ནི་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སྔོན་མཐོང་བའོ་ཞེན་འོ་ན་དུས་དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དྲན་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་དྲན་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དྲན་ནས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་འཇུག་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་ནས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་དེའི་དུས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཡི་དུས་ལ་ནི། །འཇུག་ན་དེའི་ཐོབ་མི་ནུས་སོ། །རྟོག་ལྡན་ཐོབ་བྱའི་དོན་ལ་ནི། །འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མིན། །ད་ལྟར་བའི་དུས་ལ་ནི་དྲན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །སྔར་ནི་དུས་ཀྱི་དོན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཐོབ་པར་མི་ནུས་སོ། །ཡང་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེའི་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་ལ་ལྟོས་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་དྲན་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི། །དོན་ཉིད་ཅེ་ན་དོན་མོས་མེད།
Chinese
任何事物都不會被確定地掌握。即使確定地掌握也沒有必要。如果有人說，有時會被確定地掌握，那也是沒有把握的。例如，結合的某些部分，有時會被看到嗎？結合的意義，會從原因本身轉變嗎？結合是唯一的原因。超越了隨之而來和背離的，不是原因本身，因為原因本身的特徵僅僅是如此。此外，通過記憶，什麼事物會變成隱藏的？通過推論所產生的想法，那不是記憶的對象。成為推論對象的事物，不是記憶的對象。如果是這樣，那麼推論就會變得沒有意義，因為隱藏的事物本身就被記憶所掌握了。如果記憶認識到它是隱藏的，而不是在那時認識到它是存在的，那麼，認識到它是隱藏的，那是什麼呢？如果說是以前見過的，那麼，記憶認識到的是那個時候最終的事物本身是隱藏的，而不是其他的，所以記憶本身是沒有意義的。因為從記憶進入隱藏的事物，所以記憶是量，而不是因為推論進入。如果有人說，從記憶進入，這需要仔細分析。是進入那個時候嗎？或者不是那樣？如果進入那個時候，就無法獲得它。有概念的人會進入可以獲得的事物，而不是其他。現在的時間不是記憶所能認識的，所以怎麼會是量呢？如果以前認識到時間的意義是隱藏的，那就無法獲得它了。或者，隱藏的事物本身是被現量所掌握的，現量所掌握的那個時候的最終事物，相對於後來的時間來說，就是隱藏的。它的形態本身，是從習氣的力量中產生的，僅僅是這個記憶的本質。如果說那是那樣的事物本身，那就沒有意義了。
English
Nothing whatsoever is definitely grasped. Even if definitely grasped, there is no need. If someone says that sometimes it is definitely grasped, that too is without certainty. For example, some parts of a combination, are they sometimes seen? Does the meaning of a combination change from the cause itself? Combination is the only cause. That which transcends following and deviating is not the cause itself, because the characteristic of the cause itself is exhausted in just that. Furthermore, through memory, what thing becomes hidden? The idea that arises through inference, that is not the object of memory. That which becomes the object of inference is not the object of memory. If it were so, then inference would become meaningless, because the hidden thing itself is grasped by memory itself. If memory recognizes that it is hidden, but not at that time recognizes that it is existent, then, what is it that recognizes that it is hidden? If it is said to be what was seen before, then, memory recognizes that the ultimate thing of that time itself is hidden, and not something else, so memory itself is meaningless. Because one enters into the hidden from memory, therefore memory is valid cognition, and not because inference enters. If someone says that one enters from memory, this needs to be carefully analyzed. Does one enter into that time? Or is it not so? If one enters into that time, one cannot obtain it. Those with concepts enter into what can be obtained, and not otherwise. The present time is not recognized by memory, so how can it be valid cognition? If one previously recognized the meaning of time as hidden, then one cannot obtain it. Or, the hidden thing itself is grasped by direct perception, and what is grasped by direct perception as the ultimate thing of that time, in relation to later time, is hidden. Its form itself, arising from the power of habit, is merely the essence of this memory. If it is said that it is that kind of thing itself, then there is no purpose.
Tibetan
།མོས་པ་ཡི་ནི་དབང་ཉིད་ལས། །དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན་པར་གནས། །རང་རིག་པས་རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དོན་ཅེ་འམ། དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་འོག་ཏུ་བྱུང་བའི་མོས་པས་རྣམ་པར་འཇོག་ པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་སོག་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང༌། །རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་ནི། །དོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད། །ཅི་ལྟར་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་རང་ལ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་གོམས་པའི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་བ་ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའི་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཤེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་སང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་འབྲེལ་པ་ལས་བྱུང་བའི། །བདེ་བའི་རྣམ་པར་མྱོང་བ་ལས། །སྐྱེ་བར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་མཐོང་བ་ལས་སད་པར་འགྱུར། །འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་བརྟེན་པར་སྐྱེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཕྱིས་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་མཐོང་བས་སད་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག་གི །རང་གི་བདག་གྱུར་དེས་མྱོང་ཡིན། །དེས་ན་དོན་སྣང་བ་བཤད་དེ། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེར་སྣང་བའོ། །ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར་རུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ངེས་ཞེས་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་རིགས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡི་ཐ་དད་ཕྱིར། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །ཅི་ལྟར་དེ་ལས་གཞན་གསལ་བར་འགྱུར། །སྒྲོན་མ་ལས་ནི་བུམ་པ་ལ། །དེ་འདྲའི་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས། །དོན་གསལ་བ་ནི་སྐྱེ་མིན་གྱི། །འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དེས། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུ
Chinese
从信解的自在力，彼即非彼而住。以自证智所证悟的自性，是义耶？非义耶？不会成为如此分别安住，而是由其后生起的信解来分别安立。 在忆念的行相中，那是不存在的。如此，具有证悟者，凡是义，那是先前见过的，而此行相是如是串习的力量所生。如是证悟。因此，乐等自己身上，转移之义是显现，自性知者这些，仅仅是从义所生。如从所受的行所生的忆念，能认知转移到自己身上的义之行相一样，乐等也是如此。如此，那些也是从串习的行所生，成为内在觉知的差别自性，仅仅是觉知者。那么，如何依赖色等义呢？因为通过那扇门，能成熟与之相顺的习气。从触觉关联所生的，乐之行相的感受中，所生起的行，从见彼而醒觉。从拥抱的乐的感受中，极度依赖而生起的习气，之后因见到那样的色而醒觉时，以成为那样的自性，生起内在觉知的乐。宣说此者是，义的自性那些，以自己的自性所感受。因此宣说了义显现，所缘即于彼显现。成为内在觉知差别之自性者，以乐等所感受。因此说感受义，若非如此，而是感受其他，则不会确定关联。如此，何以故从本体之因，理应感受自己的本体。感受其他的本体，何以故因其差别。他不是他的本体。何以故从彼显现其他。从灯产生瓶子，产生那样的显现。从显现的行相的了知，义的显现不是产生，若是果，则彼了知，如何成为证悟。
English
From the power of faith and understanding, it abides as that which is not that. Is the self-nature realized by self-awareness meaning? Or is it not meaning? It does not become such a distinct abiding, but is established distinctly by the faith that arises after it. In the aspect of memory, that does not exist. Thus, those who possess realization, whatever is meaning, that is what was seen before, and this aspect is born from the power of such familiarity. Thus it is realized. Therefore, on happiness and so forth themselves, the meaning that is transferred is appearance, and these self-knowing agents are merely born from meaning. Just as the memory born from the action of experiencing cognizes the aspect of meaning transferred onto oneself, so too are happiness and so forth. Thus, those too are born from the action of familiarity, becoming the self-nature of the distinction of inner awareness, and are merely cognizers. Then, how does it rely on objects such as form? Because through that door, it ripens the habit that is in accordance with it. The action that arises from the experience of the aspect of happiness born from the connection of touch, awakens from seeing that. The habit that arises from the experience of the happiness of embrace, having become extremely dependent, later, when awakened by seeing such a form, by becoming such a self-nature, it generates the happiness of inner awareness. What demonstrates this is that the self-nature of objects, those, are experienced by their own self-nature. Therefore, it is said that meaning appears, the object itself appears there. One who has become the self-nature of the distinction of inner awareness is experienced by happiness and so forth. Therefore, it is said to experience meaning, if it is not so, but rather experiences something else, then the connection will not be certain. Thus, for what reason from the cause of the essence, one should experience one's own essence. Experiencing the essence of another, for what reason because of its difference. He is not his essence. For what reason does another appear from that. From a lamp, a vase is produced, such an appearance is produced. From the knowledge of the aspect of appearance, the appearance of meaning is not produced, if it is a result, then that knowledge, how does it become realization?