Tibetan
ལྷན་ཅིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཅིག་ཅར་མྱོང་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་པ་གསལ་བ་ལས་ལ་ལར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདུ་བྱེད་པ་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །མཁས་རྣམས་གོམས་པ་ཁས་ལེན་མིན། །དེ་ལྟ་ཞེ་ན་མ་འབྲེལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གོམས་པ་ མེད་པར་ཡང་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ། །སྔར་མ་བསམས་པའམ། མ་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་བར་དུ་གཅོད་པའི་གོམས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། གཞན་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གོམས་པ་མེད་པར་ནི་ཤེས་པ་གོམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་གོམས་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཡོད། འོན་ཏེ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པར་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆས་པ་དོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་གཞན་སུན་འབྱིན་པ་ལ་ཆེར་གཟོའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར། ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ཡང༌། །ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང༌། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡི། །ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །མི་ཤེས་པ་ཡི་ཉེར་ལན་རྒྱུ། །བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཡིན་ན། །དེ་ནི་འགལ་བདག་ལའང་མཐོང༌། །དཔེར་ན་སྣ་གཅིག་མཚན་རྒྱུ་དང༌། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་དག །གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་དང༌། །མཐུན་པ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ།
Chinese
是为了同时见到，为了证实快乐和痛苦同时被体验。如果说从清晰的造作中也会有变化，那不是的，因为除了习惯以外没有见到其他的造作。如果是从禅修的力量中产生快乐等，那么，那时已经显示了其是觉悟的自性。然而，如果说识是凭借对快乐等的习惯的力量而进入，而快乐等是从色等的因中产生的，这也是不合理的。如下所说：从事物力量所生的识，对于那样的识，智者们不承认习惯。如果那样说，就会变得不相关联。如果快乐等是近处存在的，那么即使没有习惯也能见到。以前没有想过或者没有体验过的事物，在同一个时候，不会变成所缘的对境。如果对于那个也有阻断的习惯，那么，对于这个有什么 प्रमाण（pramāṇa，量， प्रमाण, प्रमाण, pramana, 量）呢？另外，如果没有对境的行相的习惯，识是不会变成习惯的，因为不能仅仅习惯。如果识是从习惯的力量中产生的，那么对于对境等是有依赖的。然而，是从与对境一起的习惯中产生的。如果是那样，对境的行相也会是从习惯的力量中产生的。如果那样，就像梦等一样，识会变成与对境分离的，因此，为了证实快乐等是与识分离的，也为了证实对境不是外境的自性。其他人对于驳斥其他观点非常在意。他们认为快乐和痛苦不是同时产生的，如下所说：如果内在的近取识也存在，那么痛苦等就会产生。如果说那个唯一的识不是矛盾的近取因，那么，以什么作为识的不了解的近取因，会变成主宰呢？那个在矛盾的主宰中也能见到。例如，一个鼻子是气味的因，以及其他的根，就像同时进行看到色法和不一致以及一致一样。如果快乐等依赖于先前识的近取而产生，那么那时。
English
It is for seeing together, to prove that happiness and suffering are experienced simultaneously. If it is said that there will be changes from clear fabrication, that is not the case, because other fabrications other than habit have not been seen. If happiness and so on arise from the power of meditation, then it has already been shown that it is the nature of enlightenment at that time. However, if it is said that consciousness enters by the power of habituation to happiness and so on, and that happiness and so on arise from the cause of form and so on, this is also unreasonable. As it is said: For the consciousness that arises from the power of things, the wise do not accept habituation. If that is the case, it will become irrelevant. If happiness and so on are near, then they can be seen even without habituation. Something that has not been thought of before or has not been experienced, at the same time, will not become an object of focus. If there is a habit of interruption for that too, then what प्रमाण（pramāṇa，measure, प्रमाण, प्रमाण, pramana, measure） is there for this? Furthermore, without the habituation of the aspect of the object, consciousness will not become habituated, because it cannot be merely habituated. If consciousness arises from the power of habituation, then there is dependence on the object and so on. However, it arises from habituation together with the object. If that is the case, the aspect of the object will also arise from the power of habituation. If that is the case, like dreams and so on, consciousness will become separate from the object, therefore, in order to prove that happiness and so on are separate from consciousness, and also to prove that the object is not the nature of an external object. Others are very concerned about refuting other views. They think that happiness and suffering do not arise at the same time, as it is said: If the inner proximate consciousness also exists, then suffering and so on will arise. If it is said that that unique consciousness is not a contradictory proximate cause, then what will be the proximate cause of the consciousness's lack of understanding, will it become the master? That can also be seen in the contradictory master. For example, one nose is the cause of smell, and other senses, just like seeing form and inconsistency and consistency at the same time. If happiness and so on arise depending on the proximate cause of the previous consciousness, then at that time.
Tibetan
འགལ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་ཡིན་པར་མི་རིགས་པ་ཞིག་ན། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མཐོང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་འགལ་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུའི་བདག་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ་དེ་ནི་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་སྣང་བག་ཆགས་གཅིག་ལས་འུག་པ་དང་གཞན་དག་གི་མིག་ལ་གནོད་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་ སོགས་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང༌། །རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་གི །དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྟག་ཏུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་སད་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཉིད་འགའ་ཞིག་བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ངེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རྟོག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བག་ཆགས་དྲན་དང་ངོ་ཤེས་པ། །ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་མཐོང༌། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡང་དོན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་གི །དེར་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་མཐའ་དག་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེར་ནི་ཡོད་པ་ཡི། །དོན་ཉིད་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ན། །དོན་དེ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ནི། །འཛིན་པ་དང་ནི་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བའི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་དང་དྲན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་
Chinese
如果有人认为，两种相违的事物的近取因不可能是一个，然而，这是有道理的，因为在痛苦等相违的事物中也能见到知识。如果有人说，不是相违事物的近取因，如果是这样，那么识如何成为非识的近取因呢？所谓的近取因的实体并不是指这个，而是指诸因是果的唯一主宰，而这在相违的事物中也是存在的。例如，从一个显现的习气中，会对猫头鹰和其他动物的眼睛造成损害，而对另一种动物则会产生不同的影响。因此，快乐等 转移到自身上，显现的意义和自身的主宰，这些能认知的事物，仅仅是从意义中产生的。如果快乐等不是觉悟的自性，而是从色等产生，并且与识同时产生，那么，由于总是显现想要和不想要的对境，快乐和痛苦会同时被认知。如果按照你的观点，为什么不会这样呢？不是的，因为习气苏醒与之前不同。就像对色等的分别一样，在某些时候，某些事物是某些习气苏醒的原因。如果你们也这样认为，那是不对的，因为这样，如果习气从力量中产生，那么就会变成分别。习气、记忆和认识，被认为是自身的原因。如果记忆等也不是以自己的体性来认知的，那么，因为意义本身会显现。在那里，颜色和形状的自性，意义的自性本身会显现。在那里，知识的其他自性不会成为认知的对境。因此，如果所有的智慧都是隐藏的，那么，如果在那里存在，意义本身显现的行境中，那个意义就会像现量一样，与执著相关联。以自己的体性显现的意义不应该不是现量，因为以自己的体性显现本身就是现量。因为没有其他的现量的定义。如果这样，现量和记忆就没有差别了。然而，显现为之前的和隐藏的
English
If someone thinks that it is impossible for the proximate cause of two contradictory things to be one, however, it is reasonable, because knowledge is also seen in contradictory things such as suffering. If someone says that it is not the proximate cause of contradictory things, if so, how does consciousness become the proximate cause of non-consciousness? The so-called entity of the proximate cause does not refer to this, but rather refers to the fact that the causes are the sole masters of the result, and this also exists in contradictory things. For example, from one manifestation of habit, it can cause damage to the eyes of owls and other animals, while it can have different effects on another animal. Therefore, happiness, etc. transferred to oneself, the meaning of appearance and one's own master, these cognizing things, are merely born from meaning. If happiness, etc., are not the nature of awakening, but are born from form, etc., and arise simultaneously with consciousness, then, because the desired and undesired objects always appear, happiness and suffering will be cognized simultaneously. If according to your view, why wouldn't it be so? No, because the awakening of habit is different from before. Just like the discrimination of form, etc., at certain times, certain things are the cause of the awakening of certain habits. If you also think so, that is not right, because in this way, if habit arises from power, then it will become discrimination. Habit, memory, and recognition are considered to be the cause of oneself. If memory, etc., are also not cognized by their own nature, then, because meaning itself will appear. There, the nature of color and shape, the nature of meaning itself will appear. There, the other nature of knowledge will not become the object of cognition. Therefore, if all wisdom is hidden, then, if it exists there, in the realm of the appearance of meaning itself, that meaning will be related to grasping like perception. The meaning that appears with its own nature should not be non-perception, because appearing with its own nature is perception itself. Because there is no other definition of perception. If so, there will be no difference between perception and memory. However, it appears as the previous and the hidden.