Tibetan
ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཡང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འགྱུར་གྱི། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་རང་བཞིན་མིན་པ་ནི། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་རིག་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཡང༌། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་མངོན་ཕྱོགས་པས། །དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང༌། །གཞན་ཤིག་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་འཛིན་པ་ཡིན་འདོད་ན། །བདེ་བ་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་དེ། །ཅི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་འདོད། །དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི། །རིག་བྱེད་དེ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན། །གཞན་ཡང་སོ་སོར་ནུས་པ་ཡིན་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འཛིན་པ་ཡང་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་བཟུང་བར་ནི་བདེ་བ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ན་ཆུང་སྒེག་མོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་འཛིན་ན། །བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །གང་ཕྱིར་དེ་ཕྱིར་བློ་མི་འདོད། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ནི་ནུས་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་མི་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང༌། དོན་མེད་པར་ནི་བདེ་ལ་སོགས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ནི། །གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་ཁྱད་པར། །ནམ་ཡང་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །འབའ་ཞིག་གིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བཟུང་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །
Chinese
因为色等与彼同时产生。如果认为即使是同时产生，也是同时产生的因，那是不行的，因为同时产生的结果是互相联系的，而不是所知和能知的对境。不是认识的自性，则不能互相执持。自认识的自性，也不能互相执持。从自己的因中显现，即使是同时，以他者的自性，如果想要执持，那么对乐的显现，怎么能认为是根所生呢？对此，根的作用，能知者之前已经说过了。另外，如果是各自的能力，就会只执持乐等，就像蓝色一样。如果说执持也是唯一，那是不行的，因为不执持色等乐的因，就不应该执持乐。所认识的对境本身也是不合理的。年幼美女没有领悟的快乐，谁也不会追求，一切贪欲者都是因为那个而想要快乐。那样也没有观察到。如果说是同时的能力，那样的话，也会变成两个月亮。因此说：与对境同时执持，乐等的功用是什么？因为那个缘故，心不想要。没有随行和违逆，能力是不能成立的。也不是想要，因为眼等的心识，是彼所生的，外道不想要。另外，没有对境，如果眼等感受乐等，色等妇女等的差别，眼睛永远不会执持。唯一不会执持色等是乐和痛苦等的因，以及妇女等顺与不顺的自性，而是会了知有某些因。如果同时执持，就会了知是因吗？如果是那样，那么蓝色等也会互相了知是因。也不会变化，因此这不合理。
English
Because form and so on arise from that simultaneously. If it is thought that even though they arise simultaneously, they are the cause of simultaneous arising, that is not possible, because the result of simultaneous arising is mutual connection, not the object of what is known and what knows. That which is not the nature of cognition does not hold each other. The nature of self-cognition also does not hold each other. Appearing from its own cause, even if it is simultaneous, if one wants to hold with the nature of another, then how can the appearance of happiness be considered to be born from the senses? Regarding this, the function of the senses, the knowable, has been said before. Furthermore, if it is a separate ability, it will only hold happiness and so on, just like blue. If it is said that holding is also the only thing, that is not possible, because without holding the cause of happiness, such as form, it is not appropriate to hold happiness. The object to be known itself is also unreasonable. The happiness of a young, charming woman without understanding is not something that anyone pursues, and all those with desire want happiness because of that. That has not been observed either. If it is said that it is a simultaneous ability, then it will also become two moons. Therefore, it is said: If one holds simultaneously with the object, what is the use of happiness and so on? Because of that, the mind does not want it. Without following and opposing, ability cannot be established. It is also not desired, because the consciousness of the eye and so on, which is born from that, is not desired by the outsiders. Furthermore, without an object, if the eye and so on experience happiness and so on, the difference between form and so on, women and so on, the eye will never hold. The only thing that will not hold is that form and so on are the cause of happiness and suffering and so on, and the nature of women and so on being agreeable and disagreeable, but it will realize that there are some causes. If one holds simultaneously, will one realize that it is the cause? If that is the case, then blue and so on will also mutually realize that they are the cause. It will not change either, therefore this is not reasonable.
Tibetan
གལ་ཏེ་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་མིག་ལ་སོགས་པས་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ནང་གི་ཡན་ལག་ནུས་པའི་དོན། །ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བར་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་མྱོང་བ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འཛིན་པ་ཡང་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་གཞན། དོན་འཛིན་ན་དེ་དེ་ལས་སྐྱེས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་མི་འགྱུར། །འདི་ལྟར་དོན་འཛིན་པའི་དུས་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འཛིན་བའི་ཚོགས་པ་མེད་དེ། དབང་པོ་དང་དོན་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་ལ་ཡིད་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ ཅར་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཉེས་པ་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ལས། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་པ་ནི། །ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། །འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་ཡོད་ན། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་དག་ཅིག་ཅར་འགྱུར་བ་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །འདི་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་གྲང་བའི་དུས་ན་གྲང་བ་དང༌། དྲོ་བའི་རེག་པ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་རོས་ཡིད་འཕྲོགས་པ་རྗེ་བོའི་གླའི་ཡོ་བྱང་བྱིན་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ། བདག་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འདོད་པ་ནི་མཚོན་གྱིས་རེག་པའི་སྡུག་བསྔལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ན་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་ཅིག་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གླང་པོ་དང་སྦྲང་བུ་དག་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་
Chinese
如果仅仅是眼睛等能够领受快乐，那么，色等显现就不会产生了。就像这样： 内部肢体的能力之义， 若有则外境不可见。 如果在外境没有见到妇女等的情况下，仅仅是感受快乐，那么，那个时候外境就不可见了，因为感受快乐是阻碍。如果承认领受对境就是欲望，那么就会有其他的过失。 领受对境则彼由彼生， 快乐等则不感受。 像这样，在领受对境的时候，如果产生快乐，即使是那样，也没有领受它的集合。因为由根、境和意接触所产生的意识，是领受色等对境的，也没有其他的意识，因为不承认意识同时产生。因此，就不会领受由它所产生的快乐等了。如果认为各种意识同时产生，那么也会有其他的过失，就像所说的那样： 境彼及彼有， 智则一时生， 一时义若有， 乐苦则能知。 如果存在想要和不想要的事物，那么，快乐和痛苦的认知同时产生是无法避免的。这不是显而易见的吗？就像寒冷的时候，由感受寒冷和温暖的触觉所产生的快乐和痛苦的认知一样。但那也是不真实的，就像总是变化一样去思考。对境的味道夺走了心，如同给予了国王的奴仆赏赐，成为了他人的奴仆，认为自己具有果实，这并不是被武器触碰的痛苦的触觉。痛苦的因靠近时，它也一定会产生，因此，快乐和痛苦同时认知就成了必然。如果因为被其他的压制而不能认知其他的，那是不合理的，因为压制是不可能的。说伟大本身等是压制是不正确的，因为大象和蜜蜂等会陷入不能同时认知。说欲望本身也是不正确的，因为两者都
English
If only happiness could be apprehended by the eye and so on, then the appearance of forms and so on would not arise. Like this: The meaning of the power of the inner limbs, If present, the external will not be seen. If happiness is experienced without seeing women and so on in the external world, then at that time the external world will not be seen, because experiencing happiness is an obstruction. If it is admitted that apprehending objects is desire itself, then there will be other faults. Apprehending objects, then it arises from that, Happiness and so on will not be experienced. Like this, at the time of apprehending objects, if happiness arises, even so, there is no collection that apprehends it. Because the consciousness arising from the contact of the sense faculty, object, and mind is what apprehends forms and other objects, and there is no other consciousness, because it is not admitted that consciousness arises simultaneously. Therefore, happiness and so on arising from it will not be apprehended. If it is thought that various consciousnesses arise simultaneously, then there will be other faults, as it is said: The object, that, and that being present, Intelligence arises simultaneously, If meaning is simultaneous, Then happiness and suffering can be known. If there are things that are wanted and unwanted, then the simultaneous arising of the cognition of happiness and suffering cannot be avoided. Is this not obvious? Like in cold weather, the cognition of happiness and suffering arising from experiencing the touch of cold and warmth. But that is also not true, like thinking that it is always changing. The taste of the object steals the mind, like giving a reward to the king's servant, becoming a slave to others, thinking that one has fruit, this is not the touch of suffering touched by a weapon. When the cause of suffering is near, it will certainly arise, therefore, the simultaneous cognition of happiness and suffering becomes inevitable. If one cannot cognize the other because it is suppressed by the other, that is unreasonable, because suppression is impossible. Saying that greatness itself and so on is suppression is incorrect, because elephants and bees and so on would fall into not being able to cognize simultaneously. Saying that desire itself is also incorrect, because both