Tibetan
འི་ཚེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཕྱིས་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་བའམ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་འཛིན་པས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གང་ཞིག་དྲན་པས་རིག་པས་ན། །གལ་ཏེ་ཡིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་བདེ་བར་རིག་མ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་ཉིད་ན་སྐྱེས་པ་དེ། །མངོན་སུམ་རིག་པས་རྟོག་པ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡོད་ཡིན། །བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་སྲིད་པར་འགྱུར། །དུས་གཅིག་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་མ་ཡིན། །ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་རྣམ་པ་ཡི། །རང་བདག་ཉིད་ལ་གནས་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་དེ་ཚེ་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་དོན་ལ་ཡང༌། །ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འཐད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡིས་དོན་བཟུང་མེད་པས་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལའང་མི་རྟོག་ཕྱིར། །ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་དོན་ནི་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དོན་མིན་འཛིན་ན་ཡང༌། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །འོན་ཏེ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས། །དེ་ལ་རྟོག་པར་བརྗོད་ན་ནི། །འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི། །དོན་གཞན་དེར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །འཛིན་ དང་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་རྟོག་པར་འདོད་ཅེ་ན། །འཛིན་དང་སྒྲོ་འདོགས་གཅིག་ན་ནི། །གཉིས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བདེན་མ་ཡིན། །དེ་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གནས་པའི། །སྐྱོན་ནི་སྔ་ཉིད་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་དབྱེ་བ་ནི། །ཡོད་ན་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་རྟོག་བཅས་པའི་རིག་པ་དང། །དེ་ཉིད་ཚེ་ན་རྟོག་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་གང་ཞིག་ལ། །འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡོད་དེ་ཉིད། །བརྟགས་པས་ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་འདི་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ལས་འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས། །གཞན་པའི་ང
Chinese
那么，在通过表达先前和后续事物的方式进行结合时，有什么情况呢？如果说是后来结合，那不是的，因为那是不存在的。如果其他人认为那是先前的自性，那么那时就不会变成觉知本身了。如果将先前等等的自性认知为其他形态，那么就不会认知为快乐等等，就像认知他人的快乐一样。因此，如果将快乐等等执持为当下或清晰的状态，那就不是以无分别的方式执持。然而，如果认为意乐的快乐是被具有分别的执持所抓住的，那也是不对的。因为什么缘故呢？如果某事物是通过忆念来认知的，如果说是在心中表达，因为认知了先前的自性，所以那不是认知为快乐。在那时出生的那个，不是通过现量认知来分别的。如果说是与表达相关联的缘故，那么表达本身是存在的。如果快乐与那（表达）是不同的，怎么可能存在关联呢？仅仅通过同时认知，不能说是关联。意也并非是色等等形态的，并非安住于自己的自性上。因为出生在那时就存在，怎么会变成分别的对境呢？如果说这在意义上也是，怎么会适合分别呢？因为它没有抓住意义，所以也不会分别本体。您说的那话是真实的，如果意义是被抓住的，那这怎么会变成分别呢？然而，即使抓住的不是意义，那这怎么会是分别呢？然而，如果通过在意义上增益，而说那是分别，那么从抓住和不抓住中解脱出来的，其他的意义在那里也是不存在的。因为有抓住和增益，如果说是认为是分别，如果抓住和增益是一体的，那么说有二者是不真实的。在那上面安住于一个方面的过失，先前已经说过了。然而，如果那些是区分的，那么就会成为二者，即具有分别的觉知，以及在那时没有分别的。因此，对于没有执持的任何事物，却有执持的傲慢，那正是通过考察，我们这一方才说是分别。在那之上，从执持和不执持之外，其他的我
English
So, what is the case when combining through expressing prior and subsequent things? If it is said to be combined later, that is not so, because that does not exist. If others perceive that as the nature of the prior, then at that time it will not become awareness itself. If the nature of the prior and so on is perceived as other forms, then it will not be perceived as happiness and so on, just as perceiving the happiness of others. Therefore, if happiness and so on are held as the present or clear state, then it is not held in a non-conceptual way. However, if it is thought that the happiness of the mind is grasped by a holding with conceptualization, that is also not right. For what reason? If something is known through memory, if it is said to be expressed in the mind, because the prior nature is known, then that is not known as happiness. That which is born at that time is not conceptualized by direct perception. If it is said to be because it is related to expression, then the expression itself exists. If happiness is different from that (expression), how can there be a connection? Just by knowing at the same time, it cannot be said to be a connection. The mind is also not of the form of form and so on, and does not abide in its own nature. Because birth exists at that time, how can it become an object of conceptualization? If it is said that this is also in meaning, how can it be suitable for conceptualization? Because it has not grasped the meaning, it will not conceptualize the essence either. What you say is true, if the meaning is grasped, then how can this become conceptualization? However, even if what is grasped is not the meaning, how can this be conceptualization? However, if it is said to be conceptualization by superimposing on the meaning, then other meanings that are liberated from grasping and not grasping are also not present there. Because there is grasping and superimposition, if it is said to be considered conceptualization, if grasping and superimposition are one, then it is not true to say that there are two. The fault of abiding on one side on that has already been said before. However, if those are distinct, then there will be two, namely awareness with conceptualization, and that which is without conceptualization at that time. Therefore, for anything without holding, but there is pride in holding, that is precisely what we on this side say is conceptualization through examination. Beyond that, from holding and not holding, other I
Tibetan
་རྒྱལ་ཡང་གང་ཞིག །ཅེ་ན་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི། །འཇུག་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད། །ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་མིན། །གལ་ཏེ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པར་བྱེད། །འོ་ན་ད་ནི་ཤེས་པ་ཀུན། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་བཅས་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མ་བཟུང་བ་ལ་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར། །གང་ལ་རྣམ་རྟོག་གཞན་དག་གིས། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འདིར། །རྣམ་རྟོག་འཇིག་རྟེན་འདོད་པ་ཡིན། །གང་ལ་མཐོང་བར་མངོན་འདོད་པ། །ཤེས་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། །མངོན་དུ་བྱེད་པར་མོས་ཕྱིར་ཡང༌། །མངོན་སུམ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དོན་དམ་དུ་ནི་རྣམ་ཤེས་ནི། །ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མ་བཟུང་ཡུལ་ལ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པར་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་སྔ་མ་ཡི། །མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །གང་ལ་ཤེས་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང༌། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་བཅས་པར་བརྗོད། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ། །བྱེད་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །བདེ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །རང་རིག་པས་ནི་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི། །ཐམས་ཅད་པ་འདོད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་ཉིད་ནི། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །དེ་ལ་ལས་དང་བྱེད་པ་ཡིས། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབྲེལ་མ་ཡིན། །རྒྱུན་སྣང་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་མོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར། དོན་དང་བདེ་སོགས་རང་བཞིན་ལ། །འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པ་གང༌། །རང་བཞིན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ན། །དེ་ཀུན་ཡིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཚེ་རང་རིག་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉི་ག་ཡང་རིག་པ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། ཕན་ཚུན་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཞེན་པས་ན། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གིས་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི
Chinese
又，什么是胜者呢？就是不执著而进入，做什么的那个。如果是不执著而进入，对一切事物怎么不是那样呢？如果是执著而进入，为了什么而进入呢？那么现在所有的知识，都变成与分别念相连了，因为所有知识都进入到不执著的事物上。这里说，不是显现，对于什么，其他的分别念，进行称说，那就是这里，分别念世间所希望的。对于什么，希望显现见到，知道，没有分别念。因为相信显现，所以也说是现量。究竟而言，所有的识，都是没有分别念的。因为一切都进入到不执著的境上，没有分别念。另外，从串习的力量，追随先前的，体验的差别，无论什么知识产生，那都说是与分别念相连的。什么由其他的自在而，通过做而变成进入的，那个知识，在名言上，说是没有分别念的。对于乐等自性，因为自证是无分别的，所以对于它没有分别念，是一切都希望的。因此，那些自身，不是言说和追随相关的。对于它，通过业和作者，显现的言说不是相关的。在持续显现的安乐等等上，什么时候生起这种认为是安乐等等的信解自性的知识时，为什么不是与分别念相连的呢？就像真实那样，已经说过这是 意现量了。像这样，对于境和安乐等自性，以“这是”来进行进入，当真实执持自性时，那一切都认为是意。对于那，也没有任何分别念的机会，因此因为没有分别念，所以那是现量。什么时候自证和意现量二者，知识变成变化时，因为互相不接触，怎么不认识成两种相呢？就是变化，就像两个有眼翳的人，见到两个月亮那样，执着于是一个相，所以，不那样称说。如果是自己认识自己，那怎
English
Furthermore, what is the victor? It is that which engages without grasping. If it engages without grasping, why is it not so for everything? If it engages with grasping, why does it engage? Then, all knowledge would become connected with conceptual thought, because all knowledge engages with what is not grasped. Here it is said: That upon which other conceptual thoughts impose terms, without making it manifest, is what the world desires as conceptual thought. That which one wishes to see manifested, knowing it to be without conceptual thought. Because one believes in making manifest, it is called direct perception. Ultimately, all consciousness is without conceptual thought, because all engage with objects without grasping, without conceptual thought. Furthermore, due to the power of habit, following the distinctions of previous experiences, whatever knowledge arises is said to be accompanied by conceptual thought. That knowledge which engages by being under the control of another is nominally said to be without conceptual thought. Because self-awareness is without conceptual thought regarding the nature of happiness and so forth, it is desired by all that there be no conceptual thought about it. Therefore, those themselves are not connected with speech and following. For them, manifest expressions through actions and agents are not connected. When, in the continuously appearing happiness and so forth, there arises a knowledge of the nature of conviction that this is happiness and so forth, why is it not connected with conceptual thought? As it is in reality, it has already been said that this is mental direct perception. Like this, regarding the nature of objects and happiness and so forth, whatever engagement occurs by saying "this," when truly grasping the nature, all of that is considered mind. There is no opportunity for conceptual thought there, and therefore, because there is no conceptual thought, it is direct perception. When both self-awareness and mental direct perception, knowledge becomes change, because they do not touch each other, how is it not recognized as two aspects? It is change itself. Just as two people with cataracts perceive two moons, they are attached to it as one aspect, so they do not speak that way. If it is self-knowing, then how