Chinese
之义即是显现。心本身，对于某些是显现之相，对于某些则不是。为何如此呢？那么，感官的意识对于某些是错乱的，对于某些则不是，这是因为有其他眼花缭乱的集合吗？对此，也有其他的集合。例如： 自义随行义所系， 感生智乃因也。 是故此虽执他境， 然欲执为定解。 感官的意识，其自身的意义，无论是第一刹那，还是随行于该延续的意义的刹那，依赖于此的感官意识，是产生意的因。任何未被此集合产生的，都不是现量。因此，仅仅凭借对境的确定性，并不能理解其他对境，因为其他对境并非由此产生。这是由其自身产生，而非由其他产生，这是为何呢？为何眼识不是由声音产生呢？这对于感官意识来说也是一样的。因为因和果的事物是确定的吗？对此，因为梵天没有放弃诅咒，所以在其他方面也是一样的。第二个刹那也是由感官意识所执持的，即使如此也是可见的吗？不是的，因为其中也有意的相。那也不是与分别念相关的，因为面前存在的相也仅仅是清晰而已。如果心的意识的现量与感官意识同时产生，那么，感官意识如何成为与之相似的无间缘呢？在自身意识之时，心的意识的意义并非与之前的意识一同作用，因为不同的时间不能一同作用。对此解释说： 彼与作用时无等性， 自识时有意义者， 如何感官之意识， 一同作用是耶？ 不应理，如此： 无者先前无力故， 其后亦不近连故， 诸因皆是先前有， 是故非自有智之义， 意之。
English
The meaning of is precisely manifestation. The mind itself, for some, is the aspect of manifestation, while for others, it is not. Why is that? Well, is it that sensory consciousness is also deluded for some, and not for others, because there is another assembly of dazzling lights? For this, there is indeed another assembly. Like this: Dependent on the meaning of self and the meaning of following, The mind born of sense is the cause. Therefore, even though this grasps another object, It is desired to grasp as certainty. The sensory consciousness, its own meaning, whether it is the first moment or the moment of the meaning that follows that continuity, the sensory consciousness that depends on this is the cause of generating the mind. Whatever is not generated by this assembly is not manifest. Therefore, merely by the certainty of the object, one cannot understand other objects, because other objects are not generated by this. It is generated by itself, not by others, why is that? Why is eye consciousness not generated by sound? This is the same for sensory consciousness. Is it because the things of cause and effect are certain? To this, because Brahma has not abandoned the curse, it is the same in other respects as well. The second moment is also held by sensory consciousness itself, even so, is it visible? No, because there is also the aspect of mind in it. That is also not related to conceptual thought, because the aspect that is present in front is only clear. If the direct perception of the mind's consciousness arises simultaneously with sensory consciousness, then how is this sensory consciousness the immediately preceding condition that is similar to it? At the time of one's own consciousness, the meaning of the mind's consciousness does not act together with the previous consciousness, because different times cannot act together. To this it is explained: It and the time of action are unequal, Those with meaning at the time of self-consciousness, How is the consciousness of the senses, Acting together, is it? It is not reasonable, like this: Because the non-existent is powerless before, And afterwards it does not closely connect, All causes are existent before, Therefore, it is not the meaning of self-intelligence, Of mind.
Tibetan
་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དུས་སྔ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་ན་ནི་སྔར་མེད་པ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡང་སྔར་ནུས་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་འབྲས་བུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་རུ་འགྱུར་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན། །ཅེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བ་ཤེས། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྣང་བ་ཡང་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་འདི་ཅི་ཞིག །ཅི་དོན་གྱི་ངོ་བོའམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ནམ་ཡང་ངོ་བོ་དེ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་ཉིད་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར། ཤེས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྔར་མི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོད་ལ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་མཐོང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ད་ནི་ཤེས་པ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནམ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་པ་སྔར་ནུས་ མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མིག་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔར་ཡོད་ན་ད་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡོད་ན་ནི་གང་སྐྱེ་ཞིང༌། །གནས་པ་ཉིད་ན་འཇིག་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །ཐ་དད་མཚན་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །གང་ཕྱིས་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་
Chinese
识的意义不是与根识不同时，那也是因为比意识更早的缘故。境是因，因也不是与果同时。如果与果同时，那就是先前没有的，没有的先前也没有能力。后来在果的时候，果本身存在，所以能力没有意义。这样如果是在果的时候，那时果是存在的。因此，所有的因都是先前存在的。因此，因的意义不是变成果和执持的识同时产生。时间不同如何执持？如果问，以明了的知识。能够安立知识的形象的。要知道因本身是被执持的。显现自性本身是被执持的，难道不是不生起它的识吗？显现也与识同时，如何因本身是被执持的呢？如果问，所谓的显现是什么？是事物本身的自性吗？还是其他的？如果是事物的自性，那么就像蓝色等一样，永远不会从那个自性中消失，所以一切时都会过于显现。如果没有识，就不是显现，如果问，识不也是做那个事吗？因为那先前就存在，所以无论如何也不会变成显现。识没有意义，如果问，同样这也是其他的过失，它的自性先前不是不显现的。那个存在，那个不存在，这是矛盾的。或者如果存在识就能看见，否则就不是，如果问，现在识是显现的作者吗？也不是作者本身，因为是同时的缘故，没有的先前没有能力。因为已经显示了“没有的先前没有能力”等等。即使同时看见，因为没有识是不可能的，所以对此该怎么办呢？如果是那样，那么就是在那个时候从眼睛产生的，因此不是事物的自性。因为事物先前存在，所以现在产生。如果存在，那么什么产生呢？如果安住，那么就会坏灭。从那变成那样，因为存在不同的相状。什么后来像的影像
English
The meaning of consciousness is not different from the sense consciousness, that is also because it is earlier than the mind consciousness. The object is the cause, and the cause is not the same time as the result. If it is at the same time as the result, then it is what was not there before, and what was not there before has no ability. Later, when the result is there, the result itself exists, so the ability is meaningless. Thus, if it is at the time of the result, then the result exists at that time. Therefore, all causes exist before. Therefore, the meaning of the cause is not the simultaneous arising of becoming the result and the grasping consciousness. How does it grasp when the time is different? If you ask, with clear knowledge. Able to establish the image of knowledge. Know that the cause itself is grasped. The appearance of one's own nature is grasped, is it not that its consciousness does not arise? Since appearance is also simultaneous with consciousness, how is the cause itself grasped? If you ask, what is this so-called appearance? Is it the nature of the thing itself? Or is it something else? If it is the nature of the thing, then like blue and so on, it will never disappear from that nature, so it will always be overly apparent. If there is no consciousness, it is not appearance, if you ask, doesn't consciousness also do that thing? Because that existed before, so it will never become appearance. Consciousness is meaningless, if you ask, likewise this is another fault, its nature was not not appearing before. That exists, that does not exist, this is contradictory. Or if there is consciousness, one can see, otherwise it is not, if you ask, is consciousness now the maker of appearance? It is not the maker itself, because it is simultaneous, what does not exist has no ability before. Because it has already been shown that "what does not exist has no ability before" and so on. Even if one sees simultaneously, because it is impossible without consciousness, so what should be done about this? If that is the case, then it is born from the eyes at that time, therefore it is not the nature of the thing. Because the thing existed before, so it is born now. If something exists, then what is born? If it abides, then it will be destroyed. From that it becomes like that, because there are different characteristics. What later like the image
Tibetan
ནི། །བཞིན་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། །ཕྱིར་ན་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ། །དེ་བཞིན་ཁོ་བོའི་སྣང་བའང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། །གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གདོང་དང་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་དེ། །ཆད་མས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །དོན་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ན་སྣང་དང་སྔོ་སོགས་དག །དོན་གཅིག་པར་ནི་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོན། ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྔོ་སོགས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། །གྲུབ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡི། །སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་དོན་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འདོད་པ་གང༌། །དེ་ནི་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །སྔོན་ཡོད་པར་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་སྐྱེས་པ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཡིས། །རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་འཛིན་བྱེད་དེ། །ཕ་གཟུགས་འཛིན་པ་ཅི་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང༌། །འབྲས་བུ་རྗེས་བདེ་སྐྱེ་བ་གང༌། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་ངོ་བོ་དེ། །གཞན་དང་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་བུ་པའི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཞུང་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རིག་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་ལ་རྟོག་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གཞན་པར་རིག་མ་ཡིན། །འདིར་བརྗོད་པ། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མི་རྟེན། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་རིག་ནི། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ
Chinese
如果相似，那就是后来的。 因为与相似不同。 同样，我的显现也会改变。 如果因为处所不同， 影像的差别也会改变， 面容和影像的差别， 也是通过遮断来认识的。 从事物到显现的差别， 没有见到能成立的。 因此，显现和蓝色等， 如果成立为同一事物， 那么，如何从眼睛等， 显现那样产生变化， 同样，蓝色等也会变化， 因为成立和安乐相同。 如何从眼睛等， 先前就存在事物， 同样，也会显现。 那样是没有见到的。 因此，蓝色等从显现， 如果想要不同， 那就是蓝色等从显现， 想要先前存在。 它的紧接着产生的， 蓝色等显现， 那个识是执持的， 就像执持父亲的形象一样。 即使存在多种原因， 产生果的随后的安乐， 那就是以它那个自性， 被称为“异和所取”。 例如，就像说“执持儿子的形象”一样。 安乐等自证的意也是现量。 如果是那样，分别念不是对自己的自性不成为现量吗？如果是那样，就会陷入识是隐蔽的宗义中，如果这样说，那不是的，因为一切心和心所的自证是现量。 说安乐等是为了显示体验的清晰。 如果因为分别念中没有不分别念，如何是现量呢？分别念的自性不是无分别念。 如果认为对境是无分别的，那不是的，像这样：如果对境是分别的， 就会对自性进行分别。 对自性，它 不能识别其他的自性。 这里说：安乐等自体不依赖其他， 不能作为指示。 因此，这些自证 不是与言说和后续相关的。 在获得出生的同时，安乐等自体是执持认识的对境之事物，因为除了它之外，那不是认识。
English
If it is similar, then it is subsequent. Because it is different from similarity. Likewise, my appearance will also change. If because the place is different, The difference in image will also change, The difference between face and image, Is also understood through severance. The difference from things to appearance, There is no seeing that can establish it. Therefore, appearance and blue, etc., If it is established as the same thing, Then, how from the eyes, etc., Appearance arises and changes like that, Likewise, blue, etc., will also change, Because establishment and happiness are the same. How from the eyes, etc., There is a thing that exists beforehand, Likewise, it will appear. That is not seen like that. Therefore, blue, etc., from appearance, If you want it to be different, That is blue, etc., from appearance, You want it to exist beforehand. Its immediately arising, Blue, etc., appearance, That consciousness is the one that holds, Just like holding the image of the father. Even if there are many causes, The subsequent happiness of producing the fruit, That is with its own nature, It is called "different and what is taken." For example, just like saying "holding the image of the son." Happiness, etc., the self-cognizing mind is also direct perception. If that is the case, isn't conceptual thought not becoming direct perception to its own nature? If that is the case, it will fall into the tenet that consciousness is hidden, if you say that, it is not, because the self-cognition of all minds and mental factors is direct perception. Saying happiness, etc., is to show the clarity of experience. If because there is no non-conceptual thought in conceptual thought, how is it direct perception? The nature of conceptual thought is not non-conceptual thought. If you think that the object is non-conceptual, that is not, like this: If the object is conceptual, It will conceptualize the self-nature. To the self-nature, it Cannot recognize other self-natures. Here it says: Happiness, etc., the self does not depend on others, Cannot be used as an indication. Therefore, these self-cognitions Are not related to speech and subsequent. At the same time as obtaining birth, happiness, etc., the self is the object of cognition that holds things, because other than that, that is not cognition.