Tibetan
་ཙམ་མོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐོང་བ་ལས་མ་རེག་ན་ཡང་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་མི་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་མཐོང་བ་ལ་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བ་ལང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤེན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། མཐོང་བ་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། །རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་དོན་གཞན་དང་གཞན་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་འཛིན་པར་ནུས་པའི་ལམ་ན་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་གོམས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ས་བོན་སད་པས་ནུས་པ་གསལ་བར་བརྟས་པ་ཞུགས་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་སོགས། །རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །དོན་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། མིག་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདིས་སྔར་མྱོང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། །སྔར་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་ན། །ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྔར་མྱོང་བ་དྲན་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་བྱེད་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ་སྔར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་འཛིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི། མ་མཐོང་འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ། །སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་དོན་མཐོང་འགྱུར། །ལོང་བ་ལ་ཡང་ཡིད་ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་དང་གཞན་གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འོན་པ་དང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ། སྐད་
Chinese
仅仅是为了显示。为了像看到的那样记住，即使没有接触到所见之物，也不会执持与所见相关的后续性质。因此，认识到在所见中存在共性并非如此。那么，如何认识到那头牛就是这头牛呢？对此的解释是：虽然所见是不同的，但通过被称为“认识”的事物，一个概念自然而然地产生，这已经说过了。依赖于执持相互不同的其他事物的所见之产生，并不处于能够执持不同和无差别的单一形态的道路上。然而，由于不存在其他形态，通过自身习惯和随顺的行之种子觉醒，能力明显增长，进入其中，从而产生认识的觉悟。进入无意义道路的种姓等觉悟，是由于它的力量。因此，现量是不可指示的对境，如此安住。意也是对境和贪着等，自证不分别。意也是因为能认知对境和贪欲等的自性，所以是现量，因为进入体验的形态。眼等识本身被认为是进入体验形态的对境，眼等所生起的难道不是根识本身吗？或者，如果从它生起的是意，那么那时它将执持先前体验过的。因此，如果执持先前体验过的，意就不是量。如果不是要回忆先前体验过的自性，就不能证悟。如果不是要回忆，而是现量，那么如何能说先前体验过呢？如果事物是先前体验过的，那么如何能证悟呢？认识就被排除了。如果执持未曾见过的，那么如果执持未曾见过的，盲人等也能见到事物。盲人也有意，因此他和其他人都会执持一切事物。因此，聋人和盲人等都会消失。因为只是刹那，所以不存在见到过去的事物。
English
It is merely to show. In order to remember as seen, even if one does not touch what is seen, one does not hold the subsequent nature related to what is seen. Therefore, recognizing that there is a generality in what is seen is not so. Then, how does one recognize that that cow is this cow? The explanation for this is: Although what is seen is different, through what is called "recognition," a single concept arises naturally, it has been said. The arising of seeing that relies on holding mutually different other things is not on the path of being able to hold a single form of different and non-different. However, since there is no other form, through one's own habituation and the awakening of the seeds of conforming action, the ability clearly increases, entering into it, thereby generating the realization of recognition. The realization of lineage, etc., that enters the path of meaninglessness is due to its power. Therefore, direct perception is an object that cannot be indicated, thus it abides. Mind is also objects and attachments, etc., self-awareness is non-conceptual. Mind is also direct perception because it recognizes the nature of objects and desires, etc., because it enters into the form of experience. Eye consciousness, etc., itself is considered to be the object of entering into the form of experience, and isn't what is generated by the eye, etc., itself a sense consciousness? Or, if what arises from it is mind, then at that time it will hold what was previously experienced. Therefore, if one holds what was previously experienced, the mind is not a valid cognition. If it is not the nature of recalling what was previously experienced, then it cannot be realized. If it is not to be recalled, but is direct perception, then how can it be said to have been previously experienced? If things are previously experienced, then how can they be realized? Recognition is excluded. If one holds what has not been seen, then if one holds what has not been seen, even the blind, etc., will be able to see things. The blind also have mind, therefore he and others will hold all things. Therefore, the deaf and the blind, etc., will disappear. Because it is only a moment, there is no seeing of past things.
Tibetan
ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཅི་ལྟར་འདས་པ་འཛིན་པ་ཡིན། ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྔར་མཐོང་བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དྲན་པ་བཞིན་དུ་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ནི་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། བྱ་བ་སྒྲུབ་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ། །དབང་པོ་ཅན་ནམ་གཞན་དག་ནི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གང་ཞིག་དབང་པོའི་ཤེས་བས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཉིད་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་རྟག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། ད་ལྟར་གཞན་གྱིས་བཅད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཛིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་གཞན་རང་གི་དུས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་རྟག་པ་ཉིད་རྟོགས། དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་དོན་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློའང༌། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱ་མིན་ན། །དེ་ལས་ལྟོས་པ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་རྟག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ན་ནི་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགལ་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེའི་དུས་འཛིན་པར་འགྱུར་དགོས་ སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཛིན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་མཐོང་ངོ༌། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིད་ཉ
Chinese
如果不是，那么自性就是，具有差别的可说。一切事物都是刹那坏灭的，因此，以什么来执持所取，如何执持过去？如果承许不是刹那，那么，因为先前见到而执持所取，如同忆念一样，执持已取不是量。心虽然是已取，但如果是量，那么，自性具有差别是可说的。另外，对于成办事业的业来说，不作丝毫差别，具有根或者其他的，如何想要成办？如果根识已经完全断除了自性，那么其他有什么可做的？如果断除自性本身，那么，对于已断除的，断除的意义是什么？如果显现自己的体性，那么对于其他又有什么过失呢？如果是这样，那么对于常法来说，断除本身不是恒常存在的吗？对于它，其他会做什么呢？如果现在由其他断除，那么不是的，因为是常法，所以现在也是那样，对于其他也没有能力。因为没有它的断除者，这说法是不相关的，如果没有断除者，那么就不会执持为常法。如果由其他执持，那么不是的，因为没有信任。如何其他了知自己的时间而了知常法？因此，为了由断除者本身来安住，执持者其他是没有意义的。因为了知它的自性。从那个事物所生的智慧也，一切都会同时产生。如果不是由其他来作差别，那么，从那里的依赖是相违的。执持它的相，一切趣入常法的智慧都会同时产生。如果时间不同，那么与常法是同一个境相违，因为相不同。或者，在之后的时间，从其他因所生的，那个时候也必须执持那个时间。如果不是那样，那么是不允许执持的。梦中见到真实，梦中见到真实就是在那个时候见到执持了知。从根识中生起的心
English
If not, then the characteristic is, that which has distinctions becomes expressible. All things are destroyed in an instant, therefore, with what does one grasp the grasped, how does one grasp the past? If one accepts that it is not momentary, then, because of grasping what was seen before, like memory, grasping what has already been grasped is not valid. Even if the mind is what has already been grasped, if it is valid, then the characteristic of having distinctions is to be expressed. Furthermore, for the action of accomplishing deeds, without making any difference, how do those with faculties or others want to accomplish? If the sense consciousness has completely cut off its own nature, then what is there for others to do? If it cuts off its own nature, then what is the meaning of cutting off what has already been cut off? If one's own essence appears, then what fault is there in others? If that is the case, then for the permanent dharma, is not the cutting off itself always present? What will others do to it? If it is cut off by others now, then it is not, because it is permanent, so it is the same now, and others have no power either. Because there is no cutter of it, that statement is irrelevant, for if there is no cutter, then it will not be grasped as permanent. If it is grasped by others, then it is not, because there is no trust. How does another understand his own time and understand the permanent? Therefore, in order to abide by the cutter himself, the grasper is meaningless. Because it understands its own nature. The wisdom that arises from that thing, too, will all arise simultaneously. If it is not distinguished by others, then the dependence from there is contradictory. Grasping its aspect, all the wisdom that enters the permanent will arise at the same time. If the times are different, then it contradicts being the same object of the permanent, because the aspects are different. Or, at a later time, arising from another cause, at that time it is also necessary to grasp that time. If it is not so, then it is not permissible to grasp. Seeing truth in a dream, seeing truth in a dream is seeing that one grasps knowledge at that time. The mind arises from sense consciousness.