Tibetan
་བ་མི་འཐད་པ་ཉིད་མིན། །མ་མཐོང་བ་ནི་འཐད་པ་མིན། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་གིས། །ཡོད་དང་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཐ་དད་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་འདི་ནི་གང་དུ་ཡང་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་མེད་དོ། །དམིགས་ པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནི་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་སོ་སོར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་དངོས་པོ་དུ་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ནི་རྟོགས་པས་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་དག་ནི། །རྟོག་པ་མེད་སེམས་སྣ་ཚོགས་མིན། །རེས་འགའ་བ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། བཏགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དེའི་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པས་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྣང་བ་ནི་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མངོན་སུམ་དག་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་དག་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་རྩོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དཀར་སོགས་ཡོད་གྱུར་ཀྱང༌། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་སྤྱོད་མིན་ཏེ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ཕྱིར། །དཀར་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་ལ། དབྱིབས་ལ་ཐ་དད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང༌། མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བློས་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་བློ་ནི་དབང་པོའི་གཟུང་བ་ལ་འཇུག་པ་
Chinese
不合理本身不是。未见不是合理。见与未见者们，于有与无中各别安住。执为一，因见之故，是合理本身。如是，未见无差别也应成合理，此说非安住。彼于各别者不执为一，因安住于自性之故。此执为一者，于何处亦无见一。若于对境有变异，彼亦是有次第。刹那一一不能执持，因无各各别别之识故。是故，一切执为一，非是多事物本身。是故，一切法与有法皆是分别所作本身。彼现量所取耶？非也。何以故？分别之自性各异，种种显现彼等非无分别心种种，非是偶发之行境。现量是以显现之相而入，假立之境之相非是彼之理。现量之显现本身是观待义之事物故是偶发，以分别之自性显现则非偶发。现量之相是一，分别之相是多。是故，分别与现量等，以相各异与因各异亦是各异，此是胜义谛。白色等法之差别，纵然于无分别中亦非有耶？彼等是成感官之行境耶？此亦非诤论，如是：若白等有存在，感官行境为何如？彼非声音所行，因知识自性各异故。白色从感官中，于法或有法本身亦无有执持，于形状上亦非各异。声音执持有法等，与不明显等各异，故感官之识是了知不可说之自性本身。是故，因知识之相各异之故，声音之识是入于感官所取
English
It is not that non-reasonableness itself is not. Not seeing is not reasonable. Those who see and do not see, abide separately in existence and non-existence. To grasp as one is reasonable because of seeing. Likewise, it should also be reasonable that the unseen is without difference, this statement is not abiding. It is not grasping as one for those who are different, because it abides in its own nature. This grasping as one, nowhere is there seeing as one. If there is a change in the object, then that is also sequential. Each moment cannot be grasped, because there is no separate consciousness for each. Therefore, grasping everything as one is not many things themselves. Therefore, all phenomena and entities are the creations of discrimination themselves. Is that apprehended by direct perception? No. Why? The nature of discrimination is different, the various appearances are not various non-discriminating minds, nor are they the object of occasional activity. Direct perception enters with the aspect of manifesting, it is not reasonable that the aspect of the imputed object is its own. The appearance of direct perception itself is occasional because it depends on the object of meaning, but the appearance by the nature of discrimination is not occasional. The aspect of direct perception is one, and the aspect of discrimination is many. Therefore, discrimination and direct perception are different because of different aspects and different causes, this is the ultimate truth. Are the differences of phenomena such as white not existent even in non-discrimination? Are they becoming the objects of the senses? This is also not a dispute, like this: If white etc. exist, what is the object of the senses like? It is not practiced by sound, because the nature of knowledge is different. White does not grasp anything from the senses as a phenomenon or an entity itself, nor is it different in shape. Because sound grasps entities etc., and the indistinct etc. differently, the consciousness of the senses realizes the nature of the unspeakable itself. Therefore, because the aspects of knowledge are different, the consciousness of sound enters into what is grasped by the senses.
Tibetan
མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་སེར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དཀར་པོ་ལ་ཡང་སེར་པོར་མཐོང་ལ། རབ་རིབ་ཅན་དག་གསལ་བ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་པས་དེ་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་སེམས། །ཐ་དད་དོན་ཅན་དེ་གང་ལས། །གལ་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་སྲིད་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་གནས་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་གཅིག་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་པས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཐ་དད་པར་རམ་གཞན་དུ་དོན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན། རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ན་འཁྲུལ་པར་ནི་དཔྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྒྲས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་འདི་འཁྲུལ་པར་ཅི་ལྟར་རིགས། འདི་ལྟར་ཁ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ། དོན་བྱ་བ་འདི་ནི་དོན་དང་འབྲལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུ་གཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་བསྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ཉིད་དང་རྟེན་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེས་བུ་ཕྱུག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་ཀྱི། །དངོས་དེ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྣང་བ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན། །རྟེན་ཐ་དད་པས་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སྣང་བ་ན་གཞན་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་
Chinese
不是的。因此，如果意义相同，那么性质不同是不合理的。然而，由于所依不同，显现就会不同。例如，由于眼黄病的威力，那些失去视力的人，由于所依的不同，也会将白色看成黄色。而那些患有眼翳的人，看到的与清晰的不同。 同样，这里也是如此。如果说意义相同，但承认显现不同，是没有过错的，那确实没有过错。虽然心识的意义相同，但如果由于所依不同而发生变化，那么耳朵等心识，从何处产生不同的意义呢？如果由于所依不同，显现可能会不同，那么以不同显现存在的事物将会毁灭，因为不同的显现可能存在于同一意义中。声音等也是，由于耳朵等所依不同，显现也会变得不同。显现为黄色等也是错觉，因此声音等也应该获得它。能力的区别也是这个的显现。凭借什么不同或者以其他方式，事物以其他方式被理解，这就是声音本身的能力。以其他方式理解时，不应该考察是否是错觉，因为即使声音以其他方式理解，但事物的作用是显现的，因此这怎么可能是错觉呢？例如，像口水等声音显示了那个意义，就是说那个事物的作用就是那样做的。事物的作用与事物本身不是分离的，但它是与习惯相关的，例如杜鹃等与观修虚空飞行相关一样。因此，即使意义相同，所依不同，显现也不是不同的。此外，心识的所依是各不相同的，即使众生是同一个，事物以各种自性显现，那是从何而来的呢？所依不同会产生不同的知识，但不是事物的意义。因为蓝色等事物是相同的，所以它会在那个知识中显现为相同的自性。不存在的不是显现。如果说显现，那么它就不是显现。如果显现其他，那么说显现其他是没有关联的。如果说是它的原因，那么它
English
No. Therefore, if the meaning is the same, it is not reasonable for the nature to be different. However, due to different supports, the appearance changes. For example, due to the power of jaundice, those who have lost their eyesight will see white as yellow due to the difference in support. And those with cataracts see differently from clarity. Similarly, it is the same here. If there is no fault in admitting that the meaning is the same but the appearance is different, then there is indeed no fault. Although the minds are the same in meaning, if they change due to different supports, then where do the ears and other minds get their different meanings from? If appearance can change due to different supports, then what exists in different appearances will be destroyed, because different appearances can exist in the same meaning. Sound and so on also become different in appearance due to the different supports of the ears and so on. Appearing as yellow and so on is also an illusion, so sound and so on should also obtain it. The difference in ability is also a manifestation of this. By what difference or in what other way does something become understood in another way, this is the ability of sound itself. When understanding in another way, it should not be examined whether it is an illusion, because even if sound is understood in another way, the function of the thing is apparent, so how could this be an illusion? For example, when a sound like saliva shows that meaning, it is said that the function of that thing is to do just that. The function of the thing is not separate from the thing itself, but it is related to habit, just as the cuckoo and others are related to meditating on flying in the sky. Therefore, even if the meaning is the same and the supports are different, the appearance is not different. Furthermore, the supports of the mind are different, and even if beings are the same, from where does that thing appear in various natures? Different supports cause different knowledge to arise, but not the meaning of things. Because blue and other things are the same, it will appear in that knowledge as the same nature. What does not exist is not an appearance. If it appears, then it is not an appearance. If something else appears, then saying that something else appears is not related. If it is said to be its cause, then it