Tibetan
སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཉིད་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ་མིག་ཀྱང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱུས་མ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངག་གི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་པས་དེར་འགྱུར་ན་ཞེས་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་སྒྲ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་རྟོགས་སོ། །འདི་ནི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དེ་ལས་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཞན་ལས་ཐོབ་པར་བརྗོད། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་རྟོགས་པ་དེས་ན་དེར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སྒྲའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དབང་པོའི་བློ་ཡུལ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མི་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འདུག་ཅེ་ན་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ངས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇུག་པ་ནི་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིའི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་རློམ་ནས་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དོན་སྒྲའི་ཡུལ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེའི་རང་བཞིན་སྒྲའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་འོ་ན་ནི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ་འདི་ལྟར། མཐོང་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི། །བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །མཐོང་ལས་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་དག་གིས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རིག་གོ་ཞེས་ད་ལྟ་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་ཤེས་པར་ག་ལས་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ལྟར་གང་ཞིག་བདག་གི་འདི་ལས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མངོན་བར་རློམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཅི་ལྟར་མིག་གནོད་ཅེ་ན། བརྟགས་ན་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དྲན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེ་ནི་སྔར་བཟུང་བ་ཡིན་ཞིང་མཐོང་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་མཐོང་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རོ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་པའི་ད་རྒྱལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ལས་ནི་སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ལ། །རིགས་སོགས་བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་དག །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལས་རྗེས་དཔོག་དག །དེ་ཡང་འདི་ཡིས་སུན་ཕྱུང་ངོ༌། །རྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ
Chinese
如果说是显现，那么这样一来，由于是因的境，眼等就会成为境本身了。即使成为境，有什么过失呢？如果问，那就会变成一个自相矛盾，因为眼也是境的缘故。如果就是境，那么“诸识虽一义”的文句本身就会丧失。如果就是境，那么就不是所依之事物本身了。因此，言语的意义会变成这样：诸识虽一义，由于所依各异而变异，这样就会互相矛盾。因此，以自性显现本身就是境，没有其他的相。如果说，因为声音是所依，所以是答案，那么从领悟的声音中，以自性领悟意义。如果说，这不是领悟意义的境，因为已经领悟了，那么这样一来，意义也不会成为境，因为没有以自性领悟。如果说，因为也从那获得，所以是境，那么这不合理，那从那获得，这有什么关联？因为那是要以自性获得的，怎么说从他获得？如果说，因为进入那，那么进入不领悟本身是怎么样的，应该思考。如果说，从那个相中看到获得那个，那么从那个相本身领悟那个，因此为了进入那，会变成具有随后的推测的获得，而不是具有声音的获得。因此，那会变成只是随后的推测的境，而不是声音的境。因此，感官的识境是无法指示的自性本身。如果说是推测的境，那么不是，因为对于推测来说，那的自性也不显现。如果说，那么如何安住于不显现中呢？已经显示了一切都进入不显现本身。如果问，我领悟了那个而进入，是这样吗？如果真实，那么即使那样，这也不是究竟的意义。即使不领悟，也自认为领悟而一切都进入，这才是究竟的意义。如果问，在哪里自认为显现，那就是境吗？感官的知识的意义，声音的境，究竟的意义是二。
English
If it is said to be appearance, then in that case, since it is the object of the cause itself, the eye and so on would become the object itself. Even if it becomes the object, what is the fault? If asked, then it would become a contradiction of oneness, because the eye is also an object. If it is the object itself, then the very sentence "Although the minds are one meaning" will be lost. If it is the object itself, then it is not the object of dependence itself. Therefore, the meaning of speech will become like this: Although the minds are one meaning, they change because of the variety of dependencies, which would be contradictory to each other. Therefore, appearance by its own nature is the object, there is no other aspect. If it is said that because sound is the basis, it is the answer, then from the sound of understanding, one understands the meaning by one's own nature. If it is said that this is not the object of understanding the meaning, because it has already been understood, then in that case, the meaning will not become the object either, because it has not been understood by its own nature. If it is said that because it is also obtained from that, it is the object, then that is not reasonable, what is the connection between that and obtaining from that? Since that is to be obtained by one's own nature, how can one say that it is obtained from another? If it is said that because one enters into that, then how is it that one enters into non-understanding itself, one should think about it. If it is said that one sees that one obtains that from that aspect, then one understands that from that aspect itself, therefore, in order to enter into that, it will become an attainment with subsequent inference, but not an attainment with sound. Therefore, it will become that it is only the object of subsequent inference, and not the object of sound. Therefore, the object of sense consciousness is the very nature that cannot be pointed out. If it is said that it becomes the object of inference, then it is not, because the nature of that does not appear even to inference. If it is said, then how does it abide in non-appearance? It has already been shown that everything enters into non-appearance itself. If one asks, is it the case that I understand that and enter into it? If it is true, then even so, this is not the ultimate meaning. Even if one does not understand, but presumes to understand and everything enters, this is the ultimate meaning. If one asks, where does one presume to appear, is that the object? The meaning of sense consciousness, the object of sound, the ultimate meaning is two.
Chinese
虽然是世俗谛，但因为不是胜义谛所以没有过失。如果承认他人所许诺的，那么就成就了他的意愿。如果以自己的体性了悟，那么就成了在胜义谛的境地中了悟。 因此，即使是各种各样的所依，如果不是以自己的体性了悟，那就不是境。如果说，因为它的某些自性随之进入其中，所以是境。如果胜义谛中，它的自性随声音的意识进入，那么执持为明亮自性的其他也会了悟。随之进入不是以其他方式了悟的能力。如果说，虽然形相各异，但从“是”这个角度来说，与唯一性并不矛盾，这也是不真实的，如下所示： 没有见到认识的情况下， 因为言说和分别念的介入。 从见到牛等， 认识是颠倒的。 言说和分别念对于所见之物不了解，现在已经成立了。如果是所取被认识，声音和认识就不是执持，那么怎么会变成认识呢？那么，如何认识“我从这个了悟的那个就是这个”呢？即使没有了悟，难道不会自以为是地认为自己了悟了吗？那么，眼睛有什么损害呢？如果考察，那就是损害。不同的认识是造成损害的，而这在声音和认识中是存在的，因为它们是应该回忆的对象。回忆是先前执持的，而见到是现在的。如果声音和认识是现量了悟，那么见到有什么用呢？这已经说明了。因此，味觉也只是现量的增上慢而已，并不是胜义谛的了悟。从见到之后，只是跟随先前的，为了成立唯一性的名言而产生的分别念而已，并不是胜义谛的执持。 见到牛等时， 种类等言说和分别念。 跟随之后是推测。 这也被此驳斥了。 如果言说和认识没有触及事物，那么跟随就根本没有执持任何胜义谛，这只是现量的增上慢。
English
Although it is conventional truth, there is no fault because it is not ultimate truth. If one acknowledges what is promised by others, then their wish is fulfilled. If one realizes it through one's own nature, then it becomes realized in the realm of ultimate truth. Therefore, even if there are various supports, if it is not realized through one's own nature, then it is not an object. If it is said that it is an object because some of its nature enters into it, then if in ultimate truth, its nature enters into the consciousness of sound, then others will also realize the grasping of the nature of clarity. Entering after is not the ability to realize in another way. If it is said that although the forms are different, from the perspective of "is," it is not contradictory to oneness, that is also not true, as follows: Without seeing and knowing, because speech and conceptual thought intervene. From seeing cows and so on, recognition is reversed. It has now been established that speech and conceptual thought do not understand the object of sight. If what is grasped is recognized, then sound and cognition are not grasping, so how can it become recognition? Then, how does one recognize "what I realized from this is that"? Even if one has not realized it, wouldn't one presumptuously think that one has realized it? Then, what harm does the eye do? If investigated, that is harm. Different cognitions are harmful, and that exists in sound and cognition, because they are objects to be remembered. Memory is what was previously grasped, and seeing is what is present. If sound and cognition are directly realized, then what is the use of seeing? This has already been explained. Therefore, taste is also just an arrogance of direct perception, not a realization of ultimate truth. After seeing, it is only the conceptual thought that follows the previous one, in order to establish the term of oneness, not the grasping of ultimate truth. When seeing cows and so on, classifications such as speech and conceptual thought follow, and then inference. This is also refuted by this. If speech and cognition do not touch the object, then following does not grasp any ultimate truth at all; this is just an arrogance of direct perception.