Tibetan
ས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཆུའོ། །སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་རོ་དང༌། དྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཟུང་ན་དུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །ལན་ལྷག་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་དུ་མ་བཟུང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན། ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་བཟུང་ན་ནི་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཆོས་ཅན་དུ་མའི་ངོ་བོ་ནི། །རྣམ་ཀུན་དབང་པོ་ལས་རྟོགས་མིན། །རང་བཞིན་རིག་བྱ་བསྟན་མིན་པའི། །ངོ་བོ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ནི་འགའ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་བྱེད་པ་པོས་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གཟུགས་སོགས་ཕན་ཚུན་དབེན་པར་ནི། །མིག་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ནི། །འཛིན་ འགྱུར་དེ་དག་གཞི་གཅིག་པ། །ཉིད་དོ་རྟོག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ལས་གཞན་པའི་གཞི་འམ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ལས་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དང་རེག་པའི་ཤེས་པས་སད་པར་བྱས་པའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། མིག་ནི་གཟུགས་ཙམ་ཉིད་དང་ནི། །གཞན་ནི་རེག་པ་ཙམ་ཉིད་དག །རིག་ཕྱིར་རིག་པ་འཇུག་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་འདུས་པ་གཞན་གྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེག་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
变为地的是水。声音和触觉和味道和气味完全变为地，这样瓶子等等是众多的，抓住它就成立了抓住众多。剩余的回答和之前一样。因此，一下子不抓住也不是与分别念一起的，而是安住于现量无分别念。如果现量无分别念，那么如何用现量抓住法和有法等等？即使没有用现量抓住有法，也会变成没有后来的比量。如果用比量抓住有法，那么对于它也需要其他的有法，因此会变成没有边际。如果抓住有法，那么因为抓住具有众多法的自性，怎么会没有分别念呢？对此说到：有法众多的体性，所有方式不是从根识了悟，自性应知非所示，体性是根识的行境。具有色等等众多法的有法，任何也不是用根识来抓住的，然而是由自己所要了知的自性和作者来抓住的。自性它本身就是根识的境。如此，色等互相隔离，眼睛等等抓住，变成那些基础一体，是故无分别。色等等的有法，不是根识所缘。抓住互相不同的色等等本身之外的基础或者依赖于它，是没有变成抓住的行境，这个已经说完了。如果我所见的就是所触，等等，是从了悟基础一体本身或者了悟吗？不是的，因为已经显示了认识不是现量。因为从色和触的知识唤醒的无始以来的习气产生那样的知识。如此，眼睛仅仅是色，其他仅仅是触，为了知而知进入本身，这叫做见。那些互相聚集不是其他所缘。触本身是见吗？不是的。
English
What becomes earth is water. Sound, touch, taste, and smell completely become earth. Thus, things like pots are many, and grasping it establishes grasping the many. The remaining answer is the same as before. Therefore, not grasping all at once is also not with conceptual thought, but abides in the very non-conceptual direct perception. If it is non-conceptual direct perception, then how does one grasp phenomena and subjects, etc., with direct perception? Even if the subject is not grasped by direct perception, there will be no subsequent inference. If the subject is grasped by inference, then another subject is needed for that as well, thus it will become endless. If the subject is grasped, then since it grasps the nature of possessing many phenomena, how can it be without conceptual thought? To this it is said: The nature of many subjects, in all ways is not understood from the sense faculties, the nature to be known by itself is not shown, the nature is the domain of the sense faculties. The subject possessing many phenomena such as form, none is grasped by the knowledge of the sense faculties, but rather by its own nature to be known and the agent. That very nature is the object of the sense faculties. Thus, forms etc. are mutually isolated, the eyes etc. grasp, becoming those bases as one, therefore it is non-conceptual. The subject of forms etc. is not the object of the knowledge of the sense faculties. Other than grasping the mutually different forms etc. themselves, the basis or reliance on it has not become the domain of grasping, this has been explained. If what I see is what is touched, etc., is it from realizing the very oneness of the basis or is it realization? It is not, because it has been shown that recognition is not direct perception. Because such knowledge arises from the beginningless habitual tendencies awakened by the knowledge of form and touch. Thus, the eye is only form, and the other is only touch, for knowing, knowledge itself enters, this is called seeing. Those mutually gathered are not the object of others. Is touch itself seeing? It is not.
Tibetan
རེག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་དཀར་པོ་ཉིད་རེག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ལག་པས་བཟུང་བར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་གོ་སྐབས་སུ་ཀ་ཤ་དབྱངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཚེ་དངོས་དེ་རེག་པ་དང༌། །གང་གི་རེག་པ་ཡུལ་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་དེས་རྟོགས་མེད་ཅེ་ན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་དག་འཇུག་པ་མེད་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཐ་དད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟོང་ཕྲག་ཀྱང་ནུས་པའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། གང་ཉིད་མཐོང་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡི། །རྗེས་དཔག་མེད་ན་ཚུ་རོལ་ ནི། །མཐོང་བ་འགའ་ཡང་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེ་ལ་འགའ་ཞིག་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཞེས། གལ་ཏེ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་སྐད་བྱ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའམ་ཅི་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་རེག་པའི་དུས་ན་མ་མཐོང་ན་དེ་ཅི་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས། གང་གིས་དེ་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྔེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་འདིར་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་མ་རེག་པར་ཉམས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རེག་པ་ཉིད་ན་འོ་ན་འདི་དཀར་པོའི་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས། རེག་པ་ལ་དཀར་པོ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་མཚུངས་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བབ་ཆོལ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལེན་པ་མཚུངས་པ་དང༌། གཟུགས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་སམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དུ་མར་རྟོགས། རྣམ་
Chinese
因为触觉不涉及形色。如果认识到它涉及同一事物，那么它就会成为一体。如果看到白色本身被触觉弄脏，并且不是用手抓住它来确定的吗？ 为什么它不涉及同一事物呢？ 这就像在天空的空间里发出“咔嚓”的声音。当事物被触摸时，谁的触觉变成了对象？ 如果那时它没有被认识到，那么推论就不是证明。如果相互抓住的显现不存在，那么通过完全切断显现的差异，即使成千上万的推论也无法进入能力之路。然而，说“它被触摸了”是意识的显现。因为从感官产生的本身就是量，所以量不是进入。从感官产生的也是因为不迷惑事物才是量，而不是因为从感官产生。因为说“从意识产生”也是可能的。那是不可能的，就像这样。谁认识到“看到了”，如果没有推论，那么这边 没有，什么也看不到。其中一些人说：“你如何认识到以前看到的就是触觉？” 如果进行反驳和调查，那时该怎么办？ 因为它被认识到是那样的，或者什么？ 如果在触摸时没有看到所看到的东西，那么如何认识到它被触摸了？ 因为它使它变脏，所以知道它是那个，即使展示了推论，在这里也不是答案。那么，如何不触摸就使其退化呢？ 在触摸时，为什么不认识到“这是白色的”呢？ 如果触觉中的白色和其他东西具有相同和不同的自性，那么答案是不好的。说相同和不同的事物是同一个事物是胡说八道。因为接受是相同的，而形色是不同的，所以它们不应该是一个，因为存在矛盾的性质。如果认识到，那么应该分析它。是认识到一种方式，还是认识到多种方式？
English
Because touch does not involve form. If it is recognized that it involves the same thing, then it will become one. If the white that is seen is itself made dirty by touch, and is it not determined by grasping it with the hand? Why is it not involved in the same thing? This is like making a "ka-sha" sound in the space of the sky. When the thing is touched, whose touch becomes the object? If it is not recognized at that time, then inference is not proof. If the manifestations that grasp each other do not exist, then by completely cutting off the difference of manifestations, even thousands of inferences cannot enter the path of ability. However, saying "it is touched" is a manifestation of consciousness. Because what arises from the senses is itself valid cognition, valid cognition is not entering. What arises from the senses is also valid cognition because it is not confused about things, but not because it arises from the senses. Because saying "it arises from consciousness" is also possible. That is not possible, like this. Who recognizes "saw," if there is no inference, then this side there is not, nothing is seen. Some of them say, "How do you recognize that what was seen before is touch?" If refutation and investigation are carried out, what should be done at that time? Because it is recognized as such, or what? If what is seen is not seen at the time of touch, then how is it recognized that it is touched? Because it made it dirty, so it is known that it is that, even if the inference is shown, it is not the answer here. Then, how does it deteriorate without touching? At the time of touch, why is it not recognized that "this is white"? If white and other things in touch have the same and different self-natures, then the answer is not good. Saying that the same and different things are the same thing is nonsense. Because acceptance is the same, and form is different, they should not be one, because contradictory properties exist. If it is recognized, then it should be analyzed. Is it recognized in one way, or is it recognized in many ways?