Tibetan
།བརྗོད་འདོད་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་ནི། །རྟག་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་འདོད་དེ་དག་ཐ་དད་ཅིང༌། །དེ་བཞིན་མཐོང་བ་ཐ་དད་ན། །གང་གིས་ལྟ་པོ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་འདོད་བལྟ་བྱ་ཡི། །འཛིན་བྱེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞ་ན། །བརྗོད་པར་འདོད་དང་གཞན་པའི་དེ། །ཅི་ལྟར་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང༌། །རྗེས་དཔག་གཅིག་ཏུ་ཅིས་མི་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་ཡང་དག་ཏུ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་ནི། །དེ་དག་ལ་ཡང་རིམ་གྱིས་སམ། །ཅིག་ཅར་ཐ་དད་ཡོད་མིན་ནམ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་རིམ་གྱིས་ནི། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །རྟོགས་པོ་དེའམ་གཞན་དུ་ནི། །ཤེས་བྱེད་གཅིག་གི་གཞལ་བྱ་བ། །དེ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བདེན་ནམ་ཅི། །བདེན་པ་མིན་ན་ཚིག་དོན་མེད། །ཅི་སྟེ་བདག་ཉིད་རང་ཉིད་ནི། །རྣམ་ཀུན་བྱེད་པོས་ཤེས་བྱེད་ན། །དེ་ནི་ད་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས། །ཅིས་རྟོགས་དེ་ནི་ཚིག་ཙམ་ཡིན། །རང་རིག་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ནི། །མེད་ཅེས་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་དབང་ཕྱུག་མ་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་མི་རྟག་པས་གཞན་ཡང་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པས་ན་ཤེས་པ། རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་ནི། །རྟག་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ཕྱིར། །དེ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟག་པ་ཁྱབ་བ་ནི། འགའ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བའམ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ དག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་ན། །དེ་དག་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ། །ལྟོས་པ་དེ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚིག་ཙམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤ
Chinese
所谓“意欲决定”，恒常是不合理的。如果意欲各不相同，同样，所见也各不相同，那么，凭什么说观看者是同一个？你如何衡量它？如果意欲是所观，而执持者就是它本身，那么，意欲言说和其它的意欲，怎么可能被同一个执持者执持呢？如果那样，为什么不明说现量和比量是同一个呢？如果也认为它们确实是同一个，那么，对于它们来说，是次第还是同时存在差别呢？自性同一如果是次第的，就无法用量来证悟。证悟者是它还是其它的？一个认识者的所量，说它是一个，是真的吗？如果不是真的，那么语言就没有意义。如果自性自身以各种方式被作者所认识，那么，怎么知道“它是现在”呢？那只是说说而已。以前说过，除了自证之外，没有其它的。因此，它在胜义谛中不是自在者，在世俗谛中也不是。如果又假设，即使所知是不变的，所以知也是不变的，但作为知者的那个东西是常恒的。如果说“因为其它是不变的，所以其它也是不变的”，那是不合理的。解释说，因为所知是不变的，所以知也是不变的。次第产生的事物，从常恒中产生是不合理的。因为从常恒中产生是不合理的。就像虚空一样，常恒遍在，已经说过，任何事物都不是它的因。如果自性本身产生，那么因为没有差别，所以应该在所有时候都产生，或者如果有差别，也会变成无常。或者，即使没有差别，但由于有和没有俱生，所以果是有次第的，如果这样认为，那是不对的，因为观待是不合理的。如果俱生本身是随顺和违逆的，那么，它们本身就是因，而不是它。不能说观待于它，它也是因。因为在观待它和其它事物的状态中，没有差别，所以无法认识到是自己或其它的观待，所以应该知道这只是以语言为主。正因为如此，才说观待是不合理的。
English
That which is called "the determination of intention" is not reasonable as being permanent. If those intentions are different, and likewise the views are different, then by what means is the viewer one? How do you measure that? If the intention is the object to be viewed, and the holder is that itself, then how can the intention to speak and other intentions be held by one holder? If that is the case, why not explicitly state that direct perception and inference are the same? If it is also thought that they are indeed the same, then for them, is there difference in sequence or simultaneously? If the nature is one and the same sequentially, it cannot be realized by valid cognition. Is the realizor it or another? Is it true to say that the object to be measured by one knower is one? If it is not true, then language has no meaning. If the self itself is known by the agent in all ways, then how is it known that "it is now"? That is just talk. It has been said before that there is nothing other than self-awareness. Therefore, it is not independent in the ultimate truth, nor is it in the conventional truth. If it is further assumed that even if the knowable is impermanent, so the knowledge is impermanent, but that which is the knower is permanent. If it is said that "because the other is impermanent, so the other is also impermanent," that is unreasonable. It is explained that because the knowable is impermanent, so the knowledge is impermanent. Things that arise sequentially, it is unreasonable to arise from the permanent. Because it is unreasonable to arise from the permanent. Like space, the permanent is pervasive, it has already been said that nothing is its cause. If the nature itself produces, then because there is no difference, it should produce at all times, or if there is a difference, it will also become impermanent. Or, even if there is no difference, but because there are co-arising things that exist and do not exist, the result is sequential, if it is thought in this way, it is not right, because dependence is unreasonable. If the co-arising things themselves are in accordance with and against, then they themselves are the cause, and not it. It is unreasonable to say that depending on it, it is also the cause. Because in the state of depending on it and other things, there is no difference, so it is impossible to recognize whether it is one's own or another's dependence, so it should be known that this is just mainly language. Precisely because of this, it is said that dependence is unreasonable.
Tibetan
ད་དོ། །རྟག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཕན་གདགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པར་ནི་དེས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མི་རྟག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པ་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། རྣམ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་ཕྱིར། །མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད། །དབང་ཕྱུག་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་ཕྱིར། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འགའ་ཞིག་ཕན་གདགས་པ་འམ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་དང༌། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉན་པོ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་བརྩེ་བས་སྟོན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ནི་འདི་འདྲ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་གོམས་མེད་པར་མཁས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མ་མྱང་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བའི་སྤྲོས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི། འདི་འཁོར་བ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དང་མ་ཉམས་པ་དང༌། གཞལ་དུ་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དང༌། །ལྡན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཉམས་མེད་ན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་གཉེན་པོ་ནི། །བསྟན་པ་དོན་མེད་ཁོ་ནར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། དབང་ཕྱུག་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་གཉེན་པོ་སྟོན་ཏོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆགས་བྲལ་སོགས། །བསྒོམས་པ་མེད་ཕྱིར་མི་སྲིད་ན། །དེ་ཡི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ། །གྲུབ་དེ་གློ་བུར་གང་ལས་འོང
Chinese
答：所有恒常的事物，其自性若为一，则不能成为所依处，不能利益。若无利益，则不成为彼所依处。若是这样，那么无常便成为量。行布施等，则不需依赖。若说离贪等，及具自在，乃由同类前因而生，故彼无论何时转变，都不会从其他地方产生。对此的解释是： 以多种方式，无利益可施， 纵然无常，亦非量。 自在无常的事物也不是量，因为它不是量。为什么呢？ 以多种方式，无利益可施。 如果某种事物以某种方式施加利益或损害，那么，体验贪欲等，以及了悟贪欲等的对治等是可能的，因此它能指示。由于以慈爱和悲悯指示众生是可能的，因此它成为世间的量，而不仅仅是其自性存在。因为从中不会产生这样的行为，不习惯痛苦就不会变得聪明。如果说，那是遍知，其自性是自然成立的，那是不合理的。如果未曾体验贪欲等，又怎能了悟轮回根本的戏论的自性？如果体验过，那他就是轮回者，又怎能是量？如果仅仅是了悟贪欲等，就能指示贪欲等戏论的对治，如果具有贪欲等，却能遍知、不退转，并具有不可估量的能力，那他就是量，这也是不合理的。如果 若与贪等俱， 然自在无损， 贪等之对治， 所示唯成空。 如果这是事物的实相，即具有贪欲等，却不可能有自在。因此，他指示其对治。如果说，如果这样，由于没有修习离贪等，那是不可能的。那么，他的自在等，这种成就从何而来？
English
Answer: If the nature of all permanent things is one, then it cannot be a basis of reliance, and it cannot benefit. If there is no benefit, then it does not become its basis of reliance. If that is the case, then impermanence becomes a valid means of cognition. Performing generosity and so on does not require reliance. If it is said that detachment and so on, and possessing power, arise from a previous cause of the same kind, therefore, no matter when it changes, it will not arise from elsewhere. The explanation for this is: In various ways, no benefit can be given, Even if impermanent, it is not a valid means of cognition. Even an impermanent object of power is not a valid means of cognition, because it is not a valid means of cognition. Why is that? Because, In various ways, no benefit can be given. If something benefits or harms in some way, then experiencing desire and so on, and realizing the antidote to desire and so on, are possible, therefore it can indicate. Because it is possible to indicate beings with love and compassion, it becomes a valid means of cognition for the world, but not merely because its own nature exists. Because such actions do not arise from it, one will not become wise without being accustomed to suffering. If it is said that it is omniscient, its nature is naturally established, that is unreasonable. If one has not experienced desire and so on, how can one realize the nature of the proliferation of the root of samsara? If one has experienced it, then he is a samsaric being, how can he be a valid means of cognition? If merely realizing desire and so on can indicate the antidote to the proliferation of desire and so on, if one possesses desire and so on, but is omniscient, undeteriorated, and possesses immeasurable power, then he is a valid means of cognition, that is also unreasonable. If If one has desire and so on, But power is undiminished, The antidote to desire and so on, The teaching becomes only meaningless. If this is the reality of things, that is, possessing desire and so on, it is impossible to have power. Therefore, he indicates its antidote. If it is said that if this is the case, it is impossible because there is no practice of detachment and so on. Then, where does his power and so on, this accomplishment, come from suddenly?