Tibetan
་ཡང་དང་པོ་འབྱུང་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པས་མ་ཤེས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་བྱུང་བས་གསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བཟུང་བ་ལ་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྤྱིར་འཛིན་པར་ནི་འདོད་མིན་ཏེ། །མ་བཟུང་བ་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །སྤྱི་རིག་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་འོག་ཏུ། །སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོབ། །ཚད་མ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །རང་རིག་པས་སྤྱིའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའམ། འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ ཞེས་དགོངས་ཕྱིར། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་མ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མ་ཤེས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་འམ་མེད་པར་དཔྱོད་པ་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་གྱི། །སྤྱི་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་གུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དེ་ལ་དུས་ཕྱིས་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་ནི་ཚད་མ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་མ་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་སྤྱི་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཤེས་ཀྱང་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་ན་མི་འཇུག་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན་ནི་སྤྱི་མ་དཔྱད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ
Chinese
而且最初生起的，如果不是以自相的智慧所知，那么在其后生起，就会变得明显。同样，由于关联等等也是如此，因此那也会变成量。这因为是所取和能取，所以会变成忆念，但并非如此，因为对于未取者也没有忆念。自相的识，并不想普遍地执取，因为执取未取者，所以共相的觉知会变成量。那即是说，在证悟自性之后，获得共相的认识，就称为量。以自证智证悟共相之识的自性，这本身是没有争议的。因此，如果共相之识转变为其他，或者转变为自性，无论如何，那识都会变成量吗？对此的解释并非如此，因为“凡是不知自相的识”这样想，是为了辨析自相。即使共相的识执取了未取者，也不是量。为什么呢？凡是不知自相的识，那才是被认为是量，而不是共相。不知共相的识不是量，然而却知晓了未知的自相。那又是为什么呢？为了辨析自相。为了如实安立有或无，具有证悟的量是必须依赖的。辨析有或无，也只是针对自相，而不是针对共相，因为人们对它并不尊重。凡是如实辨析的，后来因为是它的自性，所以量才会介入。因为量不介入共相，所以它不是量。如果未证悟共相，又如何介入说“那就是这个”呢？并非如此，即使未证悟共相，也会因为极度串习而介入。如果即使在那里也是共相本身介入，那也不是，因为对未知者进行介入本身就是没有认识。即使认识了它，如果不知自相，也不会介入，如果知晓了自相，即使不辨析共相，也会因为串习而介入。因此，因为它不是介入者，并且对它
English
Moreover, what initially arises, if not known by the wisdom of its own characteristic, then what arises after it will become clear. Similarly, since association and so on are also like that, therefore that would also become a valid cognition. This becomes memory because it is the object and the subject, but it is not so, because there is no memory for what is not apprehended. The self-characterized consciousness does not want to grasp universally, because it grasps what is not grasped, therefore the awareness of the universal will become a valid cognition. That is to say, after realizing the self-nature, obtaining the knowledge of the universal is called valid cognition. There is no dispute that the self-cognizance realizes the nature of the universal consciousness. Therefore, if the universal consciousness transforms into something else, or transforms into self-nature, in any case, will that consciousness become a valid cognition? The explanation for this is not so, because thinking "whatever consciousness does not know its own characteristic," it is for the sake of distinguishing the self-characteristic. Even if the universal consciousness grasps what is not grasped, it is not a valid cognition. Why? Whatever consciousness does not know its own characteristic, that is what is considered a valid cognition, not the universal. The consciousness that does not know the universal is not a valid cognition, but it knows the unknown self-characteristic. Why is that? In order to distinguish the self-characteristic. In order to truly establish existence or non-existence, the valid cognition with realization is necessary to rely on. Distinguishing existence or non-existence is only for the self-characteristic, not for the universal, because people do not respect it. Whatever is truly distinguished, later because it is its self-nature, therefore valid cognition intervenes. Because valid cognition does not intervene in the universal, therefore it is not a valid cognition. If the universal is not realized, how does it intervene saying "that is this"? It is not so, even if the universal is not realized, it will intervene because of extreme familiarity. If even there the universal itself intervenes, that is not so, because intervening in the unknown itself is without knowledge. Even if it is known, if the self-characteristic is not known, it will not intervene, if the self-characteristic is known, even if the universal is not distinguished, it will intervene because of familiarity. Therefore, because it is not the intervener, and to it
Tibetan
་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཕྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པས་བཟུང་ན་ནི་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་སྤྱི་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་གཞན་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ། །ཤེས་གང་རིག་མེད་ཕྱིར་བསམས་པས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རིག་མེད་ནི་འདི་ལ་རིག་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་གང་ཞིག །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་འདི་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཤེས་པའི་འོག་རོལ་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེའམ། མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཕྱི་རོལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དབྱེ་བ་བསྟན་ཞེ་ན། བཤད་པ་བསམས་པས་ཏེ། མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་བསམས་པས་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་ཏེ། ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་གདུལ་བྱ་རྣམས་དེ་ཁོ་ནའི་ལམ་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཅར་ནི་དཔྱད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་པ་ཅི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་དང་དུས་སོགས་ལ་ལྟོས་ནས། །ཕྱི་དང་ནང་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན། །ཡུལ་དུས་རང་གི་ངོ་བོ་ལས། །ཐ་དད་པ་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །འདི་ཡང་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མ་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྡན་བཅོ
Chinese
由于没有朝向显现，所以总的意识是量。即使允许进入，但由于没有朝向它，所以它不是量。如果被自证所执持，那么它仅仅是自己的自性，因此对于自己自性的境就是量。当无二的时候，那时不是总的，在证悟自性之后，也不是指称他者。于知自性时，知何无明故思择。其中，无明是指于此没有明。对于什么？对于哪个识？对于知自性，因此。谁说这是在知自性之后呢？或者，在认识到不相同的时候，对于先前和后来的体性来说，是没有量的。在此，一切识都证悟自己的自性，而不是各别的。那么，为什么薄伽梵要宣说现量和比量的差别，以及外境和识的差别，以及遍染和遍净的差别呢？解释说，通过思择，因为不欺骗的缘故。通过所调伏者的意乐，因为依赖于它。自证的现量唯一是量，其他不是。广说是由于所调伏者的意乐，无论如何所调伏者进入那唯一的道，薄伽梵就是那样宣说的，因此不相违。那从何而来呢？为了辨析自己的自性。如果分别辨析，那么一切都是不住的。从无二中，除了那如实性之外，没有其他的。那如实性是薄伽梵逐渐分别辨析的。因为不能一时辨析。如果朝向外境，怎么会是自证呢？那是不存在的，依赖于处所和时间等，才知晓外和内。处所时间和自己的体性，不同是不合理的。这以后也会宣说的。那么，为什么薄伽梵是量呢？现量和比量仅仅是名言上的量，薄伽梵不是，因为那是殊胜的量。对此解释说，具彼
English
Since there is no direction towards manifestation, general consciousness is a valid cognition. Even if it is allowed to enter, it is not a valid cognition because there is no direction towards it. If it is grasped by self-awareness, then it is only its own nature, so it is a valid cognition for the object of its own nature. When there is no duality, then it is not general, and after realizing one's own nature, it is not indicated as other. When knowing one's own nature, it is considered that there is no knowledge. Among them, ignorance means that there is no knowledge here. For what? For which consciousness? For knowing one's own nature, therefore. Who says that this is after knowing one's own nature? Or, when recognizing the difference, there is no valid cognition for the nature of the former and the latter. Here, all consciousness realizes its own nature, not separately. Then, why did the Blessed One explain the difference between direct perception and inference, the difference between external objects and consciousness, and the difference between complete defilement and complete purification? It is explained that through consideration, because it is not deceptive. Through the intention of those to be tamed, because it depends on it. Self-aware direct perception alone is valid cognition, others are not. Elaboration is due to the intention of those to be tamed, in whatever way those to be tamed enter that one path, the Blessed One explains it in that way, so there is no contradiction. Where does that come from? In order to analyze one's own nature. If analyzed separately, then everything is impermanent. From non-duality, there is nothing other than that suchness. That suchness is gradually analyzed by the Blessed One. Because it cannot be analyzed all at once. If directed towards external objects, how can it be self-awareness? That does not exist, depending on place and time, etc., one knows outer and inner. Place, time, and one's own nature, difference is not reasonable. This will also be explained later. Then, why is the Blessed One a valid cognition? Direct perception and inference are only nominally valid cognitions, the Blessed One is not, because that is the supreme valid cognition. The explanation for this is: possessing that