Tibetan
ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་བྱ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་མ་བཟུང་ན་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གང་གིས་དེ་སྔོན་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། །ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཉི་ཚེ་བ་ནི་ཁྱབ་མིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཁྱབ་མེད་འགྱུར། །བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་དེ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་དང༌། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཡང་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་དྲི་བའི་སྐབས་མེད་དམ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཚེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་སོ། །སྔ་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེ་གཉི་ག་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཅིག་ནི་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །དེ་དག་གཉི་ག་མཚུངས་མ་ཡིན། །ནང་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། །ངེད་ལ་འགར་ཡང་དགོས་པ་མེད། །གང་མེད་ན་གང་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། རྒྱུ་སྔ་མ་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པས་ན་གཉི་ག་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་དང་ནི་ཐ་དད་ཉིད། །རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང༌། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་ཕ་རོལ་ གྱི། །འཇིག་རྟེན་དཔོག་པའང་འདི་ལས་ཡིན། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དང་ཐ་དད་པ་མ་གཏོགས་པར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་འགྲོ་བ་འདིར་མ་དམིགས་སོ། །དེས་ན་གང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་གཉི་ག་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་དེ་དོན་སྐྱེད་པ། །རྒྱུའམ་ཡང་ན་རང་བཞིན་ནམ། །འབྲས་བུའང་རུང་སྟེ་ཐམས་ཅད་དུ། །དེ་ཡིས་དོན་བྱེད་འབྱུང་བར་ཤེས། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་པ་དེ་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུའམ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ནམ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་འབྲེལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅི་སྲིད་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་མེད་པ་དེ་སྲིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་བཟུང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མྱོང་བ་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སྔ་མའི་ཚད་མ་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་ཚད་མ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གསལ་བ་དེ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་མེད་པར་སྤྱི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བས་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཞིག་བཟློག་པས་ནི། །འགའ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མིན། །དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་ནི། །ངེས་པའམ་མངོན་སུམ་ལས་མཐོང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དོན་བྱར་སྣང་དེ་ ཉིད། །མངོན་སུམ་ཡིན་ཞེས་འདོད་ན་ནི། །ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་ནི། །རྟོགས་པ་ཞེས་བྱར་འདོད་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་མམ་ནི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལྡོག་པ་ཡིན། །འགལ་བའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ལས། །བཟློག་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི། །དངོས་ཡིན་དེ་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ལྡོག་བྱེད་དེ་མེད་དེ་ཚེ་ཉིད། །ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་ཚོ་ན་མིན། །འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་དེ་བཟློག་པས། །དགོས་པ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་
Chinese
因为不了解所要遍及的事物。当了解所要遍及的事物时，它以已发生和将发生的自性来遍及，否则，如果不掌握将发生的自性，就不会成为遍及。然而，如果认为以某种自性看到它先前已发生，就以该自性来了解遍及者，而不是以将发生的自性来了解，那是不对的。如果不了解将发生的自性，就不会了解遍及者。短暂的事物不是遍及，如果是那样，它就会变成不遍及。在已发生和将要发生的时刻，了解遍及性是原因，否则就不是。遍及性对于先前已见和将要见也是相同的。如果问将要见如何是原因，因为那时不存在，又如何能见？如果回答说因为存在，那么对于将要见也是一样的。说那时不是，这在两者中都是一样的。如果说是先前，那么先前和后来的自性有什么区别呢？两者都是虚构的执着，因为不是其他的，所以没有区别。然而，一个是虚构地认为先前已见的自性，另一个是虚构地认为将要见的自性和后来的自性。因此，如果认为两者都不是原因，那么，如果彼此不存在就不会发生，这两者并不相同。内部的区分，我们一点也不需要。如果缺少了什么就不会发生，那就是不同的。那是它的原因。如果是那样，就像缺少了先前的因就不会产生后来的果一样，如果缺少了必然产生的果的原因，就不会产生后来的果，因此因和果的原因相同，所以两者都是彼此的因和果。遍及性和差别性，因为原因相同，所以两者也是彼此的因果。世界的衡量也由此而来。除了遍及性和差别性之外，其他的理由在这里是无法确定的。因此，凡是因和果必然会
English
Because one does not understand what is to be pervaded. When one understands what is to be pervaded, it pervades with the nature of what has happened and what will happen. Otherwise, if one does not grasp the nature of what will happen, it will not become pervasive. However, if one thinks that one sees it as having happened previously with a certain nature, one understands the pervader with that very nature, but not with the nature of what will happen, that is not correct. If one does not understand the nature of what will happen, one will not understand the pervader. A temporary thing is not pervasive, and if it were, it would become non-pervasive. The understanding of pervasiveness at the time of what has happened and what will happen is the cause, but otherwise it is not. That pervasiveness is the same for what has been seen before and what will be seen. If one asks how what will be seen is the cause, since it does not exist at that time, how can it be seen? If one answers that it is because it exists, then it is the same for what will be seen. Saying that it is not at that time is the same for both. If one says it is the former, then what is the difference in the nature of the former and the latter? Both are fabricated attachments, and since they are not other, there is no difference. However, one is fabricated as seeing the nature of what has been seen before, and the other is fabricated as the nature of what will be seen and the nature of the latter. Therefore, if one thinks that neither is the cause, then if they do not exist mutually, they will not happen, and these two are not the same. The internal distinctions, we do not need at all. Whatever does not happen without something is different. That is its cause. If that is the case, just as the latter result will not arise without the former cause, if the cause of the inevitable result is missing, the latter result will not arise, therefore the reason for cause and effect is the same, so both are the cause and effect of each other. Pervasiveness and difference, because the reason is the same, both are also the cause and effect of each other. The measurement of the world also comes from this. Apart from pervasiveness and difference, other reasons are not determined here. Therefore, whatever cause and effect will inevitably
Chinese
轉變的因，二者也是互相為因和果的事物，這是以理智所見。因此，了知那產生作用的，無論是因，還是自性，還是果，在一切時，都能知曉它產生作用。如果成立的了知是產生作用的因，或者自性，或者果也可以，因為在一切時都有關聯的可能性，所以能了知。周遍是它的本性，因和果的事物，這也是在名言中成立的，因此從名言中了知是量。如果沒有成立關係的現量，那麼就不是比量，如果現量抓住了關係，那麼就成立比量的量。現量能夠抓住關係，如果不是量，那不就是互相依賴的過失嗎？然而比量並不是成立為量，而是從體驗作用而來，那也是由自證的現量所成立的。對此，產生作用的了知是現量，因此不是抓住先前的量，也不是轉變成結果的徵相，因此也不是比量，因為現量不是抓住量，而且，顯現是過去的緣故。沒有顯現就不能認識總體是量，因為沒有總體。因此，只是對量產生懷疑而已。那也是因為對與作用相關聯而產生懷疑，如果因為在那裡顯現為作用而遣除懷疑，那不是這樣的，如下所說：僅僅遣除懷疑，誰也不會進入。追求意義的進入，從決定或現量中才能見到。如果認為顯現為作用的那本身就是現量，那麼，量就是從現量本身中，被認為是認識。從現量或者比量中，懷疑才能夠止息。從相違的自性中，除了止息之外沒有其他的。如果那是現量的，實物，那時懷疑就沒有了，因為沒有了止息，那時，怎麼會是其他的集合呢？在這裡，遣除懷疑，也沒有必要，因為那是
English
The cause of transformation, both are mutually cause and effect, this is seen by reason. Therefore, knowing that which produces effects, whether it is a cause, or self-nature, or a result, at all times, one can know that it produces effects. If the establishing knowledge is the cause of producing effects, or self-nature, or a result as well, because there is a possibility of connection at all times, therefore it can be known. The pervasion is its own nature, the things of cause and effect, this is also established in name, therefore from name it is known to be valid cognition. If there is no direct perception to establish the relationship, then it is not inference, if direct perception grasps the relationship, then it establishes the validity of inference. Direct perception is able to grasp the relationship, if it is not valid cognition, then isn't it the fault of mutual dependence? However, inference is not established as valid cognition, but it comes from experiencing the effect, and that is established by the direct perception of self-awareness. Regarding this, the knowledge that produces effects is direct perception, therefore it is not grasping the previous valid cognition, nor is it transformed into a sign of the result, therefore it is not inference either, because direct perception is not grasping valid cognition, and also, the manifestation is past. Without manifestation, one cannot recognize the generality as valid cognition, because there is no generality. Therefore, it is only a matter of doubting the valid cognition. That is also because of doubting in relation to the effect, if because it appears as an effect there, doubt is dispelled, it is not like that, as it is said below: By merely dispelling doubt, no one will enter. The entry of seeking meaning, can only be seen from certainty or direct perception. If it is thought that what appears as an effect is itself direct perception, then valid cognition is considered to be knowledge from direct perception itself. From direct perception or inference, doubt can be stopped. From the contradictory nature, there is no other than cessation. If that is direct perception, a real thing, then there is no doubt, because there is no cessation, then, how can it be a collection of others? Here, dispelling doubt, there is also no need, because that is