Tibetan
འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན། །འཇུག་པ་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་དོན་དང་ནི། །འབྲེལ་པའང་མངོན་སུམ་བློས་རྟོགས་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡིས་ནི། །འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཚད་མ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐེ་ཚོམ་ཆད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་དོན་ཅི་ཡོད། བསྟན་བཅོས་བསྟན་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར། དེས་ན་ཐ་སྙད་པ་དག་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཚད་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན།། དེས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འགལ་བར་ལྡན། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཚད་མ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ལུང་ལས་ཡིན་ཞེས་གཞན་འཛེར་བ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ངེས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན།། སྔ་མ་ཕྱི་མ་མི་དྲན་པ། །བསྟན་བཅོས་འདི་ཡིས་ཟློག་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྨོངས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། རྣམ་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བཀའ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་བྱ་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མ་ཁྱབ་པས་ནི་འབྲས་བུ་སོགས། །འབྲེལ་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་དང་ཡུལ་ཁྱབ་པར་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ད་ལྟར་ཉེ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དེ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འདི་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང༌། །ཡང་ན་འདི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་གསལ་བྱེད་དེ། མ་ཤེས་པའི་དོན
Chinese
如果想要进入，那么进入也是成立的。所有知识的意义和联系，也不是通过现量意识所能理解的。是通过普遍的推论来确定联系的。因为没有其他的量，怎么能断除疑惑呢？因此说，名言本身就是量。如果名言不是量，那么量之定义的论著有什么意义呢？即使宣说了论著，也只是言辞而已，不会变成那样。然而，这是因为名言的不欺骗性。如果那样，论著就没有意义了，回答说：论著是遣除愚昧的。如果从名言中就能领悟量的自性，为什么定义的论著会互相矛盾呢？因此，名言者们只是对名言也错误地理解而已。像这样，不是从名言中就能领悟一切的量。因此，量的定义是互相矛盾的。现量等量，不能了知其他的世界。其他人坚持说是从圣教中来的，因此不是从名言中来的。因此，为了领悟名言的确定性，论著是遣除愚昧的。对于不记得前后的，这个论著能遣除。同样，由一切智者所说的论著能遣除愚昧，其他人则不能。以这种方式，因为一切智者的教言本身就是量，所以说一切智者本身就是量，其他人则不是，这是究竟的意义。其他不是量，因为没有遍及所知。因为没有遍及，就不能把握果等的关系。过去、未来和现在发生的因果事物，以及遍及时间和地点的共同作用的自性，不是非一切智者的境界，因为现量只是现在的近处，而且推论也不能进入那里。如果要知道造论者就是一切智者，这将在下面讲述。或者，不了解之事的显明者，这也是量的定义。因为这个能显明，所以是显明者，是不了解的意义。
English
If one desires to enter, then that entry is also established. The meaning and connection of all knowledge are not understood by direct perception. It is through general inference that the connection is determined. Since there is no other valid cognition, how can doubt be eliminated? Therefore, it is said that conventional terms themselves are valid cognition. If conventional terms are not valid cognition, then what is the meaning of the treatises on the definition of valid cognition? Even if the treatises are expounded, they are only words and will not become so. However, it is because of the non-deceptive nature of conventional terms. If that is the case, then the treatises are meaningless, the answer is: the treatises are to dispel ignorance. If the nature of valid cognition can be understood from conventional terms, why do the treatises on definitions contradict each other? Therefore, those who use conventional terms only misunderstand the conventional terms themselves. Like this, not all valid cognition can be understood from conventional terms. Therefore, the definitions of valid cognition are contradictory to each other. Direct perception and other valid cognitions do not understand other worlds. Others insist that it comes from the scriptures, therefore it is not from conventional terms. Therefore, in order to understand the certainty of conventional terms, the treatises are to dispel ignorance. For those who do not remember the past and the future, this treatise can dispel ignorance. Similarly, the treatises spoken by the omniscient one can dispel ignorance, but others cannot. In this way, because the words of the omniscient one are themselves valid cognition, it is said that the omniscient one himself is valid cognition, but others are not, this is the ultimate meaning. Others are not valid cognition, because they do not pervade the knowable. Because they do not pervade, they cannot grasp the relationship of results and so on. The nature of causal things that have occurred in the past, future, and present, and that pervade time and place, is not the object of non-omniscient ones, because direct perception is only near to the present, and inference cannot enter there either. If one wants to know how the author of the treatises is the omniscient one, this will be explained below. Or, the clarifier of things not understood, this is also the definition of valid cognition. Because this can clarify, it is a clarifier, it is the meaning of what is not understood.
Tibetan
་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་མ་ཤེས་པའི་དོན་འགའ་ཡང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་བཟུང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་ངེས་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་གཅིག་ཅེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་མེད་པར་མ་ཤེས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཉིད་དུ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་གང༌། །དེ་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་པོ་སོགས། །གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་དོན་དུ་འགྱུར། །མཚན་ཉིད་དེ་ནི་དངོས་སུ་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་སྲིད་པ་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་དངོས་སམ་གཞན་དུ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་གྱི། མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་དོན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མཁོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཤེས་པའི་དོན་སྨོས་པ་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྤོང་བར་ནུས་ཀྱི། མི་སླུ་བ་སྨོས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་ཉིད་རྟོགས་ཤེ་ན། ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་འདིར་དོན་གྱི་སྒྲས་ནི་དོན་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་བར་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་དམ་པ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་དེ། དེ་ལས་འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྤྱིའི་དོན
Chinese
能明了未知的知识是量。世俗的知识不能明了未知的意义。因为它不能明了任何未知的意义，因为它是对分别执取的色等进行分别。因为没有确定地执取所认识的，所以称它为一。如果无欺地明了未知的是量，那么二月等的显现也应成为量，并非如此，因为说了“义”的缘故。那不是义。如果不是从义本身无欺而生起知识吗？那么，所谓的“无欺的知识”本身就是自相，怎么会是其他的自相呢？并非如此，因为由义所牵引不是自相。由言语的力量所认识的，那不是自相。如果是那样，事物等，其他也会变成自相的意义。自相就是直接执取的东西。凭借什么来成立自相，那也不是仅仅存在就能成为自相，如果不是那样，事物本身等也会成为自相。然而，事物本身对于它是直接或间接需要的吗？并非如此，无欺本身对于认识义是需要的。虽然那是真实的，但即使那样，说“未知的义”就能遣除能取所取的知识，但说“无欺”则不能，因为在那里面也有无欺的缘故。无欺也不是证悟义，因为即使是无欺，在世俗中存在，也没有成立为义。那么，如何证悟义呢？应当理解为从确定地观察中证悟。或者，这里“义”这个词是指胜义谛，所谓的“明了未知义”的意思就是明了胜义谛。胜义谛也是无二的自性，因此，明了它本身就是量。这样也显示了从自身证悟自身的体性。从名言来说，就说了“是量”，从中可知，这是胜义谛量的自相，而前面的是世俗的自相。如果明了未知的义是量，那么总的义
English
Knowledge that clarifies the unknown is valid cognition. Conventional knowledge does not clarify the meaning of the unknown. It does not clarify any unknown meaning, because it is a conceptualization of separately grasped forms, etc. Because the understood is not definitely grasped, it is nominally called one. If clarifying the unknown without deception is valid cognition, then the appearance of two moons, etc., would also be valid cognition. That is not the case, because "meaning" is mentioned. That is not meaning. If knowledge does not arise from the very fact of being non-deceptive, then how can the so-called "non-deceptive knowledge" itself be a characteristic, since it is another characteristic? That is not the case, because being drawn by meaning is not a characteristic. Whatever is understood by the force of speech is not a characteristic. If that were the case, then things, etc., would also become the meaning of a characteristic. The characteristic is what is directly grasped. Whatever establishes the characteristic does not become a characteristic merely by existing. If that were the case, then things themselves, etc., would also become characteristics. However, things themselves are not needed for it, either directly or indirectly. Non-deception itself is needed for knowing meaning. Although that is true, even so, mentioning "unknown meaning" can eliminate the knowledge of grasper and grasped, but mentioning "non-deception" cannot, because there is also non-deception in that. Non-deception is also not the realization of meaning, because even if it is non-deceptive, existing in the conventional, it is not established as meaning. So, how is meaning realized? It should be understood as being realized from definite investigation. Or, here the word "meaning" refers to ultimate truth. The so-called "clarifier of unknown meaning" means clarifying ultimate truth. Ultimate truth is also the nature of non-duality, therefore, clarifying it itself is valid cognition. Thus, it is also shown that one realizes one's own nature from oneself. From the perspective of convention, it is said to be "valid cognition." From that, it is known that this is the characteristic of valid cognition of ultimate truth, and the former is the characteristic of the conventional. If clarifying the unknown meaning is valid cognition, then the general meaning