Tibetan
བས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་ཚད་མས་ནི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དོན་བྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ནི་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཅི་ ལྟར་ཤེས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དོན་དུ་འདི་རྩོམ་པ། །གལ་ཏེ་དེ་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། །བསྒྲུབ་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པས། །ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད། །ཚད་མ་འདི་ལས་མངོན་པར་འདོད་པས་དོན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཚད་མ་ཚོལ་བར་རྩོམ་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེ་ན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་བྱས་པའི་དོན། །དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་གལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེ་ལ་རེས་འགའ་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པར་འགྱུར། ཐེ་ཚོམ་ལས་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་ལས་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐེ་ཚོམ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དོན་བྱ་བ་མ་ངེས་ན་ཇི་ལྟར་དེར་ངེས། འོན་ཏེ་ཚད་མ་དེས་དོན་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་མ་ཚང་བ་འགའ་ཞིག་ལས་མ་ཡིན་མོད། འདི་ནི་ཚད་མའི་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ཤེས་བྱེད་མ་ཡིན་པ། །ཚད་མའི་ཉེས་པ་མི་བརྗོད་ན། །དེ་ལ་སྐྱོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གང་གིས་འཇལ་བར་བྱེད་ཅིང་འདོད་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བདག་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །མཐུ་ཡིས་ངེས་པའི་དོན་བྱ་བའི། །རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དེའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་
Chinese
因为对从彼（量）所生起者生起怀疑，故而是量，这种说法是什么意思？如果量是用来认识事物，而不是用来做事物的。做事是某些集合的差别之后才产生的，那么怎么能认识呢？也不是这样的，为了谁的缘故而造这个（论）？如果那个没有成立，因为能成立的和所要成立的没有关联，怎么能说是成立呢？因为了知从这个量中显现所希望的能成办事情，所以才着手寻求量，否则就不是了。如果不是这样，就会变成胡说八道。如果已经明确的事物，不是做事，那么对于有眼翳者所见的毛发等无意义之物，有什么差别呢？或者对于那个，有时会做事，而毛发等则不是，如果是这样，那么怎么会对那个产生追求呢？从怀疑而产生追求，不是从量而产生的。量是用来决定的，不是用来怀疑的。如果说做事是确定的，如果所做的事情不确定，怎么能确定呢？或者量指示了成办事情的物体。如果所做的事情不是从某些不完整的事情而来，这不是量的过失，如果这样说，那是不合理的。如果不是认识的，不说量的过失，因为那个没有其他的过失，一切都会变成非量。能衡量并且完全断定所希望的事物，那就是量。对于不是认识的，因为没有完全断定的能力，所以不是量。因此，应该从其他方面来说明，因为那个自体是从那个产生的，以威力确定所要做的事情，为了认识自性，所以认识就是量。凡是做事之识，因为是做事之自性，所以能认识做事，对于那个做事，就是能成立那个的认识。先前的能成立之识，如果认识到那个事物是坚固的，那就是那个时候。先前的自性就会产生。
English
What is the meaning of saying that it is a valid cognition because there is doubt about what arises from it (the valid cognition)? If a valid cognition is for knowing things, but not for doing things. How can it be known, since doing things arises later from some differences in aggregates? That is not so. For whose sake is this composed? If that is not established, since the establisher and what is to be established are not related, how can it be said to be established? Because one understands that the desired accomplishment of things will arise from this valid cognition, one undertakes to seek valid cognition, otherwise it is not. If it is not so, it will become nonsense. If the clarified thing is not doing things, then what is the difference from the meaningless hair-like appearances seen by those with cataracts? Or sometimes it does things, but hair-like appearances do not. If so, then how does one engage in seeking that thing? Engaging from doubt is not arising from valid cognition. Valid cognition is for determining, not for doubting. If it is said that doing things is certain, how can it be certain if what is to be done is uncertain? Or that valid cognition indicates the object that accomplishes things. If what is to be done does not come from some incomplete things, this is not the fault of valid cognition. If you say that, it is unreasonable. If it is not a knower, and the fault of valid cognition is not mentioned, because that has no other faults, everything will become non-valid cognition. That which measures and completely determines the desired thing is a valid cognition. Because what is not a knower does not have the ability to completely determine, it is not a valid cognition. Therefore, it should be explained in another way, because that self arises from that, by the power of determining what is to be done, in order to realize the nature, therefore knowledge itself is a valid cognition. Whatever knowledge is doing things, because it is the nature of doing things, it realizes doing things, and for that doing things, it is the knowledge that establishes that itself. The previous knowledge that establishes is when one realizes that that thing is indeed firm. The previous nature will arise.
Tibetan
བ་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་ སུ་ན་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ནི་སྔ་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་དེར་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་རྒྱུ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་དེ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཉེས་པ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྐྱེའོ། །འདི་ནི་འདིར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདིས་བྱེད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འབྱུང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན། སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེས་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཡོད་དང་སྐྱེས་གཉིས་དངོས་པོ་ཡི། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན། །འདི་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་འདི་ལས། །དོན་གཞན་སྲིད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་དང་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡི་དེ་མ་ཐག །ཡོད་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །ཅི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུན་རིང་དུ་གཉིད་ལོག་པ་ལས་སད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་སྔོན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །བྱེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ནི་སྔར་གྱི་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ནི་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུའི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔར་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། །འབྱུང་བ་ཡང་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་
Chinese
在获得之时，为了知晓不会被鬼吃掉而获得它。因此，实际上后者的自性是前者的自性，因此在那里也只是它的本体。或者，不会被鬼吃掉而产生的果，就是因，因为它遍及因。任何能遍及不同的事物，那就是因，因为没有它，它就不会产生。如果未生是因，那如何是因呢？如同已生也是如何一样，过失相同。如果这个存在，则这个产生。因为这个已生，所以在此生。这个是在此作者。这个是由此所作，难道世间人不了解因和果的事物吗？产生不是存在，也不是已生，也不是作者，也不是由它所作，因为那时不存在。在此说到：有和生二种事物，不是自己的本体之外。这个“如果这个存在”的说法，没有其他的意义存在。已生和存在不是自己的本体之外。如果因的当下，存在是已生，那么，难道仅仅是当下产生的存在才是已生吗？如果是这样，那么从长久睡眠中醒来的分别念，不会从先前的串习中产生，因为没有当下产生的缘故。身体等等也应被指出不是因。作者不是自己的本体之外。因此，会变成自己的本体就是自己的本体。在果的时候，先前的因的本体是不存在的。仅仅是没有就不会产生，对于会变成不会被鬼吃掉的果的因的产生，也是存在的。因此，产生也是因。然而，如果所见是能遍及的，那就是因。即使那样，先前产生的才是因，产生不是因吗？不是的，所见以自己的本体，没有被理解为能遍及者。虚构的自性，产生也是那样。所见仅仅是
English
It is obtained at the time of obtaining, in order to know that it will not be eaten by ghosts. Therefore, in reality, the nature of the latter is the very essence of the former, so there too it is only its own entity. Or, the result that arises without being eaten by ghosts is the cause itself, because it pervades the cause. Whatever pervades differently is the cause itself, because without it, it does not arise. If the unborn is the cause, how is it the cause? Just as the born is also how, the fault is the same. If this exists, then this arises. Because this is born, therefore it is born here. This is the doer here. This is done by this, do not worldly people understand the things of cause and effect? Arising is not existence, nor is it born, nor is it the doer, nor is it done by it, because it does not exist at that time. Here it is said: Existence and birth, two things, are not other than one's own essence. This saying, "If this exists," there is no other meaning to it. Born and existence are not other than one's own essence. If the immediate of the cause, existence is born, then, is it only the existence that arises immediately that is born? If that is so, then the discriminations that arise from waking up from a long sleep will not arise from previous habituation, because there is no immediate arising. The body and so on should also be shown not to be the cause. The doer is not other than one's own essence. Therefore, it will become that one's own essence is one's own essence. At the time of the result, the essence of the previous cause does not exist. Merely that it will not arise if it does not exist, for the arising of the cause that will become a result that will not be eaten by ghosts, there is also existence. Therefore, arising is also a cause. However, if what is seen is what pervades, then that is the cause. Even so, is it the previously arisen that is the cause, and arising is not the cause? No, what is seen, by its own essence, is not understood as the pervader. The nature of fabrication, arising is also like that. What is seen is merely