Tibetan
་དེ་ལས་རིག། གལ་ཏེ་ཚད་མ་སྔར་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་བྱེད་དང་ལྡན་རིག་འགྱུར། །དོན་བྱེད་པ་ལས་ཤེས་དེ་ནི། །ཚད་མ་ཞེས་བྱར་འཛིན་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གང་ལ་དོན་བྱེད་པ། །དེར་དེ་ཚད་མ་ཡིན་འདོད་ན། །དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་དེ་ནི། །ཚད་མིན་པས་རྟོགས་ལས་ཀྱང་མཐོང༌། །དེ་ལས་དོན་བྱེད་དེ་མིན་ན། །གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་ཅི་ལྟར་འདོད། །དེ་ལས་རེས་འགའ་མི་ཐོབ་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཞན་དུའང་མཐོང་བ་ཡིན། །གང་ལས་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཚད་ཡིན་ན། །འོ་ན་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐེ་ཚོམ་ལྡོག་པར་འགྱུར། །གོམས་ལས་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ན་ཐོབ་ལ་འཁྲུལ་མེད་ན། །དེ་ནི་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་མཐོང་ཉིད་ན་མཐོང་རྣམས་ལ། །མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །དྲན་ལས་ཐ་སྙད་ཡིན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ནོ། །རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ལས། །མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་པས། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་གནས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་དངོས་རང་དམིགས་རྣམ་པ་ནི། །གཅོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས། །རྩ་ཙམ་འགུགས་པར་བྱེད་པ་ཡང༌། །ནུས་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ཁྱད་པར་ནི། །འབྲེལ་པ་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །གང་དུ་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ། །ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པར། །ནུས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། །ཐམས་ ཅད་དོན་ཀུན་མཐོང་བར་ཐལ། །ཁྱབ་མིན་ལྷན་ཅིག་འགྱུར་གང་ཡིན། །དེ་ལས་རྗེས་དཔོག་སྐྱེ་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས། །ཡང་ན་ཀུན་ཏུ་རྗེས་དཔག་འགྱུར། །དེ་ཉིད་འདི་ལྟའི་རྣམ་པ་འདི། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་མངོན་སུམ་ལས། །རིགས་འགྱུར་དེ་ལས་ཡུལ་ལ་སོགས། །གཞན་གནས་པ་ནི་འཛིན་མ་ཡིན། །ཡུལ་སོགས་གཟུང་བ་མེད་པར་ནི། །དེ་ཁྱབ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེས་མ་བཟུང་བ་རྗེས་དཔོག་ན། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གཟུ་ལུམས་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་འཕེན་པས། །ཐུག་པ་མེད་པ་འཇུག་འགྱུར་ཕྱིར། །རྣལ་མ་རྟོགས་པ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དང་དེ་ལ་ལྟོས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །སྤྱིར་བཏང་བར་ནི་རྣམ་པར་གནས། །གནོད་དང་རྒྱུ་ཉེས་ལྡན་པ་ཡི། །ཤེས་པ་དག་གིས་དེ་དམིགས་སེལ། །ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་མེད་ན་ནི། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས། །གནོད་བྱེད་ལས་ནི་དེ་གཞན་འགྱུར། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། གནོད་བྱེ
Chinese
因此才合理。如果量已经预先成立，那么它就是具有作用的知识。从能起作用的事物而来的知识，就被认为是量。然而，如果认为在任何事物上能起作用，它就是量，那么，能起作用等事物，由于不是量，也能从认识中见到。如果不是从它那里起作用，又怎么会希望从其他事物那里起作用呢？因为有时不能从它那里获得，所以它也能在其他事物中见到。对于从何处获得没有怀疑，如果它是量，那么，由于形状相似，从何处能消除怀疑呢？从习惯而来的形状不相同，那是从后来才认识到的，因此，如果获得时没有错误，那就是互相依赖。在见到它的同时，对于所见之物，从经验的力量中产生的，如果说是从记忆中产生的名称，那么，就像是从比量中产生的一样。比量也是从现量中产生的，现量是从比量中产生的，因此，由于是互相依赖，所以没有一个是成立的。能够断除自身、自相、形状的现量，即使是仅仅引动根源，也没有能力。它不能把握先前和后来的关系。处所和时间的不同之处，被认为是具有关系的。在任何处所和时间，如果现量能够把握周遍，如果能力是这样，那么，一切都会见到一切事物。什么是不周遍的同时出现？从那不会产生比量，因为那是偶尔的，或者会总是产生比量。那个具有如此形状的事物，从现量中说“存在”，从种类变化而来，处所等其他存在的事物是不能把握的。没有把握处所等，怎么能把握周遍呢？如果没有把握它而进行比量，这实在是太偏颇了。因为比量会引向其他，所以会进入没有边际的状态，真实的认识不会产生，因为要依赖于这个和那个。因此，从自身来说，量一般存在。具有损害和原因过失的知识，会排除那个对象。因为量是不会欺骗的，如果没有损害，那么，它理应是量。从损害来说，它会变成其他。对此进行辩论，损害。
English
Therefore, it is reasonable. If validity is already established beforehand, then it is knowledge that possesses function. Knowledge that comes from things that can function is considered valid. However, if it is thought that whatever can function on anything is valid, then things that can function, etc., because they are not valid, can also be seen from cognition. If it does not function from it, how can one hope for it to function from other things? Because sometimes it cannot be obtained from it, it can also be seen in other things. There is no doubt about where it is obtained from, if it is valid, then, because of the similarity in shape, from where can doubt be eliminated? The shape that comes from habit is not the same, it is recognized from later, therefore, if there is no mistake in obtaining it, then it is mutually dependent. At the same time as seeing it, for the things seen, arising from the power of experience, if it is said to be a name arising from memory, then it is like arising from inference. Inference also arises from perception, and perception arises from inference, therefore, because they are mutually dependent, none of them are established. The perception that can cut off self, self-aspect, and shape, even if it only stirs the root, has no ability. It cannot grasp the relationship between the previous and the later. Differences in place and time are said to have a relationship. In any place and time, if perception can grasp pervasion, if the ability is like this, then everything will see everything. What is non-pervasive co-occurrence? From that, inference will not arise, because it is occasional, or inference will always arise. That thing with such a shape, from perception says "exists," from the change of kind, other existing things such as place cannot be grasped. Without grasping place, etc., how can it grasp pervasion? If inference is made without grasping it, this is really too biased. Because inference leads to others, it will enter a state without limit, and true knowledge will not arise, because it depends on this and that. Therefore, from itself, validity generally exists. Knowledge that has harm and causal faults will eliminate that object. Because validity is not deceptive, if there is no harm, then it should be valid. From harm, it will become other. Arguing about this, harm.
Tibetan
ད་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་མ་ཡིན། །ཐོབ་པའི་དུས་སུའང་གནོད་པ་གང༌། །དེ་མེད་ཅེས་ནི་སྔོན་རོལ་དུ། །ཚད་མ་གང་ལས་ཤེས་པ་ཡིན། །ཐོབ་ཡིན་དོན་བྱེད་གནས་པ་ཐོབ། །དེ་ཡང་རང་དངོས་རིག་པ་ཡི། །ཤེས་ལས་ཕྱི་ནས་ཤེས་པ་ཡིན། །སྔར་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །དངོས་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཐུག་མེད་དེ་ཉིད་དུ། །འགྱུར་བས་ཚད་མ་གང་ལས་རྟོགས། །མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །གཞན་པའི་ཚད་མ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདིར་སྨྲས་པ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །རང་ལས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་རྟོགས་པའོ། །མངོན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཐོབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་མ་བཟུང་བར་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདུན་ན་གནས་པའི་ རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་མེད་པས་དེས་ནི་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱེད་པ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་དང་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་དྲན་པ་ཅི་ལྟར་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་མྱོང་བ་སྤངས་བའི་ཕྱིར་ནི་དེ་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མཐོང་བ་དང༌། ཆོས་མཐུན་པ་ལས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེས་ན་ཚད་མ་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐོབ་བྱའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བའི། །ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཚད་མ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཞིག་ནི། །གཟུང་བས་དེ་བཟུང་མིན་པར་
Chinese
仅仅因为不存在，就不能确定为量。获得的时候有什么损害？在它不存在的时候，从哪个量可以知道？获得是指事物存在而获得。那也是从认识自身事物之识之后才知道的。以前是从那之中产生的事物进行推测。因此，由于无尽的转变，从哪个量可以理解？除了现量和比量之外，没有其他的量。这里说，从自身认识自身的自性，从名言才是量。从自身认识自身的自性，而不是其他的自性。现量是显现地认识。显现地认识也是从自身的自性而来，而不是获得其他自性时的特殊情况。量本身也是对所要获得的事物不迷惑。不抓住所要获得的事物，就不能执着于与它的关联。如果不是这样确定，因为不是量，所以不是确定。与面前存在的 自性相关联，并不是遍及所有的知识，因此它不能执着于产生的自性相关联。对于将要产生的有作用的事物，也不是执着于先前知识的自性相关联。因此，因为是认识自身自性的本体，所以不是分别执着于关联。集合也是不可能存在的，因为成就和作用的知识是依次产生的。在那之后产生的记忆如何像经历过一样地进入，这是因为没有关联而使两者被认识。因为舍弃了如何经历过，所以那是被玷污的，因此不能从那之中认识关联。因此，因为没有抓住与它的关联，所以之后也用推测看到，如何从相似的事物中理解？因此，因为没有认识量的方法，所以从自身认识自身的自性，而不是量。如果量是自身的自性，因为由事物的因缘所说的是与它无别的缘故。那是不合理的，与所要获得的自性相关联的，知识的本体才是量。仅仅是自身的自性，因为执着所以没有执着于它
English
Just because it doesn't exist, it's not necessarily a valid cognition. What harm is there at the time of attainment? When it doesn't exist, from which valid cognition can it be known? Attainment means that the thing exists and is attained. That is also known after knowing from the knowledge of one's own thing. Previously, inference is applied to the thing that arises from that. Therefore, due to endless transformations, from which valid cognition can it be understood? Other than direct perception and inference, there is no other valid cognition. Here it is said, from oneself, one understands one's own nature, from terminology is the valid cognition. From oneself, one understands one's own nature, but not the nature of others. Direct perception is to perceive manifestly. Manifest perception is also from one's own nature, but not the special case of attaining the nature of others. The valid cognition itself is also not mistaken about the object to be attained. Without grasping the object to be attained, one cannot cling to the connection with it. If it is not determined in this way, because it is not a valid cognition, it is not a determination. Being related to the nature that is in front of us is not pervasive in all knowledge, so it does not cling to the connection with the nature that arises. For the thing that will arise and have a function, it is also not clinging to the connection with the nature of the previous knowledge. Therefore, because it is the essence of knowing one's own nature, it is not separately clinging to the connection. The collection is also impossible, because the knowledge of accomplishment and function arises sequentially. How does the memory that arises after that enter as if it has been experienced? It is because there is no connection that the two are recognized. Because what has been experienced is abandoned, it is defiled, so the connection cannot be recognized from that. Therefore, because the connection with it has not been grasped, how can it be understood later from seeing by inference and from similar things? Therefore, because there is no way to recognize the valid cognition, one knows one's own nature from oneself, but it is not a valid cognition. If the valid cognition is one's own nature, because what is said by the causes and conditions of things is inseparable from it. That is unreasonable, the essence of knowledge that is related to the nature to be attained is the valid cognition. Only one's own nature, because of clinging, is not clinging to it.