Tibetan
ན་དང་གཞན་ཚོལ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བླང་དང་དོར་བའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང༌། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྔོན་མེད་པའི་གཅིག་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཅིག་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་ཡུལ་གྱི་གཅིག་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་བ་ཙམ་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་མས་བཟུང་བ་ལ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྔ་མས་ནི་དེའི་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་སྔ་ན་མེད་པར་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་ཕྱིས་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཅི་ལྟར་བཟུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ན་ཡང་དེ་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་གཞན་བཞིན་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མངོན་སུམ་ལས་སྔོན་རིག་མེད་ན། །དེ་དང་གཅིག་ལ་ཚད་ཡོད་མིན། །མ་རྟོགས་པ་དང་གཅིག་ཉིད་དུ། །རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཅོལ་ཡིན། །དེས་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡི། །རྟོགས་ལས་ཀུན་རྫོབ་པ་གཅིག་ཉིད། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་རྟོགས་འདི་ལ། །ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་སོགས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་གང༌། །དེ་ཡང་རོ་སོགས་དག་ལ་ཡིན། །ཤེས་དེ་དག་གི་བཟུང་དོན་ལས། །ཚོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་ལས་གཞན་པའི་གཅིག་པོ་ནི། །འགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ནི་ཀུན་དུ་འཛིན་པས་ཉམས། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་བློ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། བླང་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་ལ། འཇུག་པ་དེ་ལ་ཡང་བློ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་མ་རྟོགས་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འཇུག་པར་
Chinese
如果寻求其他，那么眼睛等应该是。然而，如果那是紧接着的，那么分别念本身就应该是量。如果这样说，那么这里要说的是：因为执著于所执，世俗谛中，不想要的意识就是量。对于取舍的事物，进入那事物是主要的。生起“那就是这个”的知识，对于一个事物来说不是量，因为不执著于先前没有的一个事物。因为那认识到的是仅仅是所见。任何先前与一起执著的一个事物，都是争论之处的那个事物的拥有者。如果仅仅是现在的一个，那么就是对已成立的事物的重复证明。那也不是与先前的知识所执著的不同的。先前的知识执著于那事物的坏灭状态，那是先前没有的。因此，后来随之结合的，应当结合像它被执著的那样。即使执著于所执，那也是记忆，因此因为执著于所执，不像其他的记忆一样不是量。不欺骗是因为做有用的事情。有用的事情不是由一个事物来完成的，因为仅仅是从事物的能力中产生的。因此，“那就是这个”的这个是知识本身。然而，如果与先前的一起认识，那是不合理的。如果没有从现量中先前认识，那么对于那和一是没有量的。对于没有认识的和一是，说“认识”是胡说八道。因此，从先前先前的认识中，世俗谛的一个。对于世俗谛的这个认识，没有量。瓶子等有境的知识，那也是对于味道等。那些知识的所执著的意义，因为是集合分别。从集合之外的一个，没有任何认识。因为依赖于无始的习气，其他的都因为普遍执著而退失。如果先前的那不是认识到后来的等为一个，那么，怎么意识是量呢？对此解释说：进入应当取舍的境是称为量，对于进入那境，意识本身是主要的。如果又认为没有认识到将要发生的事情，即使那样，那也进入。
English
If seeking others, then the eyes, etc., should be. However, if that is immediately following, then conceptual thought itself should be a valid cognition. If you say that, then here it is said: Because of grasping at what is grasped, in conventional truth, unwanted consciousness is a valid cognition. For the objects of acceptance and rejection, entering into that is the main thing. The arising of the knowledge 'That is this' is not a valid cognition for a single entity, because it does not grasp a single entity that did not exist before. Because that cognizes only what is seen. Any single entity that is grasped together with the previous one is the possessor of the single entity that is the object of dispute. If it is only a single one now, then it is proving what is already proven. That is also not different from what was grasped by the previous knowledge. The previous knowledge grasps the state of destruction of that thing, which did not exist before. Therefore, what is later joined together should be joined in the same way as it is grasped. Even when grasping at what is grasped, that is memory, so because of grasping at what is grasped, it is not a valid cognition like other memories. Non-deception is because of doing useful things. Useful things are not accomplished by a single entity, because they arise only from the power of things. Therefore, this 'That is this' is knowledge itself. However, if it is cognized together with the previous one, that is not reasonable. If there is no prior knowledge from direct perception, then there is no valid cognition for that and one. To say 'cognize' for what is not cognized and one is nonsense. Therefore, from the cognition of the previous previous one, a single conventional truth. For this cognition of conventional truth, there is no valid cognition. The knowledge that has objects such as pots, that is also for tastes, etc. The meaning grasped by those knowledges is because it is a collection of discriminations. There is no cognition of a single entity other than the collection. Because of relying on beginningless habits, others are lost because of universal grasping. If the previous one is not cognized as one with the later one, etc., then how is consciousness a valid cognition? To this it is explained: Entering into the object to be accepted and rejected is called a valid cognition, and for entering into that object, consciousness itself is the main thing. If you also think that the thing that will happen is not cognized, even so, that also enters.
Tibetan
བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཛིན་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོར་བདག་གིར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་ཤེས་པ་མེད་པར་མི་འཇུག་གོ །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བླང་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་སྔར་གྱི་བློ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བློ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཚད་མའི་འབྲས་བུ། བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འཇུག་པར་བྱེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་འཇུག་གམ་མི་འཇུག་ཀྱང་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞག་པའི་དོན་ལ་གལ་ཏེ་མི་འཇུག་ན་འདི་ཚད་མའི་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཅད། འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཤེས་ན་རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱིའི་དོན་དང་རྒྱུ་གཞན་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདིའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའམ། ཡུལ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའོ། །མཚུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡུལ་དང་འདྲ་བའམ་ཡུལ་མ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའོ། །སྔོན་པོའམ་དེའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཞེས་དེ་ཐ་དད་པས་བློའི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་ འབྲས་བུ་ནི་དོན་རྟོགས་པའམ། རང་གི་ངོ
Chinese
因为是作用的缘故，所以是量。比如不执著的随念也是量一样。随念不是将事物自己的体性作为自己的。将会这样解说。从眼等产生，不容许没有识。即使没有分别，也是从串习而产生作用。因此，对于应取和应舍的对境，因为是之前的智慧产生作用，所以是量。不是分别等等。对于没有串习的，如果是认识等等的体性的随念，那么就不是太过分。这样一来，暂时对于希求果实的人们来说，仅仅是名言的因，就说是量。现在要显示是辨别证悟的果的对境的因。另外，仅仅是智慧是量，其他不是。就像这样：对境的行相各异，是量的果。因为智慧的证悟各异。产生作用不是量，然而是因为证悟的缘故。如果证悟，那么产生作用或不产生作用都可以。这样一来，也是因为如实安立事物的自性的缘故，所以是量。对于安立行相的事物，如果不起作用，这不是量的过失。如果说，量是获得的缘故，那么不是，因为量是能够获得的缘故。如果不能获得那个，那么怎么知道？因为见到自性的差别的缘故。怎么确定不欺骗的自性？那么外境的名言就会穷尽。如果不了解不欺骗，那么仅仅是觉知自己的体性就会显现。即使那样，对外境和其它因等等的证悟怎么会有呢？这个将在下面解说。这个的对境的行相一样的行相是对境的行相，也就是识。那个各异，就是对境的行相各异，或者对境一样的行相各异，就是对境的行相各异。相似的是行相，是名为显现的意义。和对境相似或者趋向于对境不明显。蓝色或者认识它的行相，因为那个各异，所以智慧的证悟是各异的。量的果是证悟事物，或者自己的...
English
Because it is the cause of action, it is a valid means of cognition (pramana). For example, even non-apprehension-based inference is a valid means of cognition. Inference does not take the intrinsic nature of things as its own. This will be explained. It is not permissible for knowledge to arise without the eye and other sense faculties. Even without conceptual thought, it arises from habituation. Therefore, it is a valid means of cognition because the previous wisdom acts upon the objects to be accepted and rejected. It is not conceptual thought and so on. For that which is without habituation, if it is inference based on the characteristics of recognition and so on, then it is not an extreme fault. Thus, for those who seek results, it is said to be a valid means of cognition merely as the cause of terminology. Now, it will be shown to be the cause of distinguishing the objects of the fruit of realization. Furthermore, only wisdom is a valid means of cognition, not others. Like this: The fruit of valid cognition is due to the difference in the aspects of objects. Because of the difference in the realization of wisdom. Causing action is not a valid means of cognition, but it is because of realization. If there is realization, it may or may not cause action. In this way, it is a valid means of cognition because it truly establishes the nature of things. If it does not act upon the meaning of establishing aspects, this is not a fault of valid cognition. If it is said that a valid means of cognition is that which obtains, it is not so, because a valid means of cognition is that which is capable of being obtained. If that itself is not obtained, then how is it known? Because the distinction of its own nature is seen. How is the non-deceptive nature completely determined? Then the terminology of external objects would be exhausted. If non-deception itself is not understood, then only the awareness of one's own nature will become clear. Even so, how can there be realization of external objects and other causes? This will be explained below. The aspect of the object of this, like the aspect, is the aspect of the object, which is knowledge. That which is different is the difference in the aspect of the object, or the difference in the aspect like the object is the difference in the aspect of the object. Similarity is the aspect, which is the meaning called appearance. Similar to the object or tending towards the object that is not manifest. Blue or the knowledge of its aspect, because that is different, the realization of wisdom is different. The fruit of valid cognition is the realization of things, or one's own...