Tibetan
་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་འབྲས་བུའི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། ཚད་མ་འབྲས་བུ་གཞན་མིན་ཞིང༌། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ཡང་འོག་ཏུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་མྱོང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ཡོད་ན་ནི་འདི་ཡོད་ཕྱིར། །རྣམ་པ་ཡོད་ན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཡོད་ན་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ནི་ཆོད་པ་མེད་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྐུན་པོས་གྲོང་བསྲེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འདི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ན་མི་སླུ་བ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་ནས། འཇུག་ན་འགའ་ཡང་བསླུས་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མར་རང་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཤེས་ པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གོ་བས་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཅི་ལྟར་རང་ལས་འགྲུབ། འོན་ཏེ་དོན་གྱི་གོ་བས་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འགྲུབ་ལ། དོན་གྱི་གོ་བས་ཤེས་པ་དེའི་ཚད་མ་ནི་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ
Chinese
是为通达彼（所量）之因。如是说，所量之通达依赖于量。境之相亦转为识之自性，故识即是量。若如其如何转为识之自性，如是通达亦是，故识即成为果耶？此是真实，量非异于果，量非离于果。能作与所作之安立，一切皆如是转变。此亦将于下文宣说。若如眼等非量，如是相亦不转变耶？如其虽是领受之作者，然眼等非量，如是相亦是耶？答曰：彼有则此有故。相有则通达之果此有之故。眼等有则此果有则非是，以无差别之故，相有则是有之故，故能立是殊胜，能立殊胜亦是作者。能立殊胜若无决断则是有，将如是宣说。若然，如何说眼见色耶？以因上假立果故如是说，譬如说盗贼焚烧村庄。故识即是量。若识是能获得者，如何知晓？暂且非由现量。自证现量不能显示量与非量之差别，以一切识皆有自证之故。彼于生起之时即不欺惑，且知晓其余识之差别，若趣入则谁亦不能欺骗，亦不犹豫。然则，若以无害之相之量而自性圆满成立，则说识是隐蔽者，以领会意义而成立，彼如何由自成立？然则，以意义之领会则成立识之存在，以意义之领会，彼识之量非是其他之识，而是由自性而成为量。
English
It is the cause for understanding that (the object to be measured). It is said that the understanding of the object to be measured depends on the valid cognition. The aspect of the object also transforms into the nature of consciousness, therefore consciousness itself is the valid cognition. If it is asked how it transforms into the nature of consciousness, and understanding is also like that, then does consciousness itself become the result? This is true, valid cognition is not different from the result, valid cognition is not separate from the result. The establishment of the agent and the action, everything changes in that way. This will also be explained below. If the eye and so on are not valid cognitions, then the aspect also does not change? Although it is the agent of experiencing, the eye and so on are not valid cognitions, so is the aspect also like that? The answer is: Because if that exists, then this exists. If the aspect exists, then the result of understanding exists. If the eye and so on exist, then this result does not necessarily exist, because there is no difference, if the aspect exists, then it exists, therefore the establisher is superior, and the superior establisher is also the agent. The superior establisher exists only if there is no doubt, it will be explained like that. If so, how is it said that the eye sees the form? It is said like that because the result is imputed on the cause, just like saying that the thief burned the village. Therefore, consciousness itself is the valid cognition. If consciousness is the one who obtains it, how to know? For the time being, it is not from direct perception. Self-awareness direct perception cannot show the difference between valid cognition and non-valid cognition, because all consciousness has self-awareness. It is not deceiving at the time of its arising, and knows the difference of other consciousnesses, if it enters, then no one can deceive, and there is no hesitation. However, if it is perfectly established from itself as a valid cognition with the characteristic of being harmless, then those who say that consciousness is hidden, how does it establish itself by understanding the meaning? However, by understanding the meaning, the existence of consciousness is established, by understanding the meaning, the valid cognition of that consciousness is not another consciousness, but it becomes a valid cognition from its own nature.
Tibetan
། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚད་མ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་སེལ་བར་བྱེད་པ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་རང་ལས་ཚད་ཡིན་ན། །རང་གི་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ལས། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་ཏེ་གནོད་བྱེད་ནི། །གཞན་གྱིས་གཞན་དུ་བྱེད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་བདག་ཅེས་རང་བཞིན་ཕྱིར། །རང་ལས་ཚད་མར་བརྗོད་ན་ནི། །གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཡོད་ཀྱང༌། །དེ་གཞན་འགྱུར་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་ཅན་རྒྱུ་ཡོད་པས། །ཚད་མ་མིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཡོན་ཏན་ལྡན་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཅི་ཕྱིར་ཚད་མར་འདོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་འདོད་ན། །ཡོན་ཏན་མེད་ཕྱིར་ཚད་མིན་པར། །དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་རྟོགས་མ་ཡིས། །གང་གིས་དེ་ཡི་ཚད་མ་དང༌། །ཚད་མིན་གཞན་ལས་ཡིན་འགྱུར་པ། །ཚད་མ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ལས། །གཞན་པའི་བདག་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་བདག་འདོད་ན། །རྟོགས་མེད་གཉིད་ལོག་སོགས་སྐབས་སུ། །དེ་ཡི་རང་རིག་དངོས་པོ་ནི། །ནམ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིག་མེད་ན། །བདག་ཡོད་ཅེས་ནི་ཅི་ལྟར་འདོད། །རྟོགས་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་གཞག་ནི། །རིང་བ་བས་ཀྱང་ཆེས་རིང་སོང༌། །དེ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཤེས་པ་ནི། །སྐྱེ་ཡིན་ཅིག་ཤོས་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཉིད་ལས་བྱུང་སྟེ། །དེ་ཡི་ཚད་ཉིད་རང་ལས་མིན། །རྣམ་པ་མཚུངས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་མ་ཡིན། །དང་པོ་ཐམས་ཅད་གནོད་མེད་པ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཕྱིས་གནོད་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །དེ་ངེས་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མམ། །རྗེས་དཔག་གཞན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ཚད་མ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་སླུའི་ ཤེས་པ་དེ། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན། །དེ་ཡིས་ཅི་ལྟར་སྔར་འདས་ཀྱི། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང༌། །ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། །ཚད་མ་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཚད་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་ཐལ། །གནོད་པ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའང༌། །དང་པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེ་དོན་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ནི། །ཤེས་ནས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིག །ཚད་མ་སྔར་གྲུབ་མེད་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར
Chinese
并非量是由于损害识而产生，而损害识也是从自身成为量。另外，识是从因产生的，而它的量是从自身产生的。如果说，损害的特征是被排除损害的识所阻止。对此要说的是：如果从自身是量，从自身的因的事物中，这样产生而损害者，不是被他者变成他者。如果因为是“我”的自性，而说从自身是量，即使损害者是空性的，它也不会变成其他的。如果因为有具过患的因，而变成非量，如果因为与具功德的因相关联，为什么不认为是量呢？如果因为没有过失，而认为那是量，因为没有功德，为什么不理解那不是量呢？以什么来说，它的量和非量是从他者而来的呢？从量和另一者，没有证悟出其他的我。如果认为那是证悟的我，在没有证悟的睡眠等时候，它的自明事物，永远不会消失。那时如果稍微没有觉知，怎么认为有我呢？觉知和另一者的区分，比遥远还要遥远。因此，量识是产生的，另一者也是如此。它仅仅是从因自身产生的，它的量性不是从自身而来。因为存在相似的相，所以不能确定就是它。最初所有没有损害的，因此不是量本身。后来对没有损害产生怀疑，如果确定，那是现量吗？或者是从其他的比量而来，没有其他的量。如果那不欺骗的识，进入其他的境，它怎么能证悟先前已逝的量性呢？能成立的识，因为对境产生怀疑，怎么能是成立者呢？因为没有证悟量。如果因为是证悟的自性，所有是量的都成量了。对没有损害的意义的证悟，最初不能完全成立。知道那意义的作用之后，才知道是量。先前没有成立的量，那又如何呢？
English
That which is not valid cognition arises from the knowledge that harms, and the knowledge that harms is also valid cognition from itself. Furthermore, consciousness arises from a cause, and its validity is from itself. If it is said that the characteristic of harm is that which is eliminated is prevented by the knowledge that harms, then it is said in response to this: If validity is from oneself, from the entity of one's own cause, thus arising and harming, it is not made other by another. If it is said that validity is from oneself because of the nature of "self," even if the harmer is empty, it will not become other. If it becomes non-valid cognition because there is a faulty cause, why is it not considered valid cognition because it is related to a cause possessing qualities? If it is thought to be valid cognition because there is no fault, why is it not understood that it is not valid cognition because there is no quality? By what is its validity and non-validity said to come from another? From validity and the other, there is no realization of a self that is other. If it is thought that that is the realized self, then during times of non-realization such as sleep, its self-aware entity will never cease to exist. At that time, if there is a slight lack of awareness, how can it be thought that there is a self? The distinction between awareness and the other is even more distant than distance. Therefore, valid cognition is produced, and the other is the same. It arises only from the cause itself, and its validity is not from itself. Because similar appearances are possible, it is not certain that it is that. All that is initially unharmed is therefore not valid cognition itself. Later, there is doubt about being unharmed. If it is certain, is that direct perception? Or does it come from another inference? There is no other valid cognition. If that non-deceptive knowledge engages with another object, how does it realize the validity of what has previously passed? The knowledge that establishes, because of doubt about the object, how can it be an establisher? Because there is no realization of validity. If because it is the nature of realization, everything that is valid becomes valid. The realization of the meaning of being unharmed is not completely established at first. After knowing that the meaning is functional, it is known to be valid cognition. How is that which is not previously established as valid cognition...