Tibetan
བརྗོད། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བས་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཅན་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཐ་དད་པར་བརྗོད་པའི་སྐབས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ་འགའ་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།། འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འཇིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་གལ་ཏེ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་ན་དེའི་ཚེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ ཐར་པ་ཉིད་ད། དེ་ནི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་གྲུབ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབད་པ་མི་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་དོན་དམ་པར་ནི་རང་གི་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གྲུབ་འདོད་ན། །ཐ་སྙད་ཚིག་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གསལ་བར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། གྲུབ་པའི་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐོང་བས། རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་རྟོགས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ནི་གོམས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ཙམ་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཚད་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བས་ནི་གཟུགས་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། རེག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་མཐོང་བ་ན་གཞན་ཐོབ་པས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ
Chinese
说。识的自性不是量。因为彼与应得的自性相关而安住。并且，已显示彼不是所取。因此，无有进入和返回者，仅仅是自之自性识，没有说为不同的情况。因此，具有证悟者不应进入某处，也不应从某处返回。那么，如何安立量与非量的差别呢？从名言说是量。此是名言者。如是说。名言若也如是分析，则是坏灭。如果仅仅由此而满足，那么因为没有丝毫可做之事，则是从轮回中 解脱。因为彼是无有依处。然而，如果在名言中成立轮回，如是，因为也有量与其他的差别，所以不必为了成立量而努力。此外，名言的量由能证悟，则究竟中唯是自识的现量。如是，如果量本身，从现量和比量，想要无有怀疑地成立，则名言之词将成无意义。如果从现量和比量中明显地成立是量本身，为何说从名言说？因此，仅仅在名言中极成立的比量，依靠已成立的关系，由见而成立作用，即见此是能作，从触等成立的证悟而进入，后来从串习中，即使没有比量，也仅仅从显现而进入，因此现量也作进入，故说是量本身。因此说，从名言说是量。如果由见而缘取色，则不是触。同样，是现在，则不是将来的应得。同样，是自己应见，则不是他人应见，不是吗？如果他见时，由他得，如何是量本身呢？对此，已说自中之自性。
English
Says. The very nature of consciousness is not a valid cognition. Because it abides in relation to the nature of what is to be obtained. Moreover, it has already been shown that it is not what is grasped. Therefore, there is no entering or returning, it is only the self-nature consciousness itself. There is no occasion to speak of it as different. Therefore, those who possess realization should not enter into something, nor should they return from something. Well, how does one distinguish between valid and invalid cognition? From the perspective of convention, it is valid cognition. This is a conventionalist. It has been shown. Even convention, when analyzed, is destroyed. If one is completely satisfied with just this, then because there is nothing at all to do, there is liberation from samsara. That is because it has no basis. However, if samsara is established in convention, then, since there is also a distinction between valid cognition and the other, there is no need to strive to establish valid cognition itself. Furthermore, since the valid cognition of the conventionalist is what realizes, in the ultimate sense it is only the direct perception of one's own consciousness. Thus, if valid cognition itself, from direct perception and inference, wants to be established without doubt, then the words of convention will become meaningless. If it is clearly established as valid cognition itself from direct perception and inference, why say from convention? Therefore, relying on inference that is well-established only in convention, relying on the established relationship, establishing the function by seeing that this is what it does, entering from the realization established by touch, etc., and later, from habituation, even without inference, it enters only from appearance, therefore direct perception also causes entry, so it is said to be valid cognition itself. Therefore, it is said that from convention it is valid cognition. If by seeing, only form is apprehended, then it is not touch. Similarly, it is the present, then it is not the future to be obtained. Similarly, it is what one should see oneself, then it is not what others should see, is it not? If when he sees, he obtains by him, how is it valid cognition itself? To this, it has already been said that the self-nature is from the self.
Tibetan
། །གཞན་ཡང༌། ཐ་སྙད་དུ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་གནས། །ཡུལ་སོགས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྫས་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཙམ་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་དེར་ནུས་པའི་ སྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཚོགས་པ་ལས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་གི་རྒྱུད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་རློབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཅི་ཚད་མ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན། རེ་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དོན་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ཡོད་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤེས་བྱེད་མིན། །དོན་བྱར་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཤེས་བྱེད་ག་ལས་ཡིན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་མེད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་ན་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དོན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་རེས་འགའ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་མི་སྟོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པས་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། འབྲས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་ཅེས་ཏེ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཚད་མིན་ཡིན། །འདི་ཉིད་ངེས་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མིན། །ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་སྤོང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཐབས་ངེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐབས་ངེས་ན་ཞིང་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཚད་མ་ཅན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་འཇུག་དང་ལྡོག་བྱེད་ཀུན། །ཐབས་བྱུང་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ཟ་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད། །གལ་ཏེ་གང་གི་དོན་དུ་ཚད་མ་འདོད་པའི་ཐ
Chinese
。此外，由于名言上是一，所以，量本身是存在的。由于处所等没有差别，所以在同一事物上安立名言。这已阐述完毕，即是说这是从名言上说的量。因此，由于执着于仅仅依靠名言成立的一部分而见到的事物，认为那就是获得的，所以，是量的名言。执着于一，也是因为处所和时间等没有差别。那没有差别，也是从那里产生能力的 产生之集合。同样，产生和将要产生的事物，也是在同一相续中认识到，作用相同，并且从中也显现为一。如果说，以获得作用本身就是量，那么，量是了知作用的，还是作者？暂且说，作者本身不是量，因为那时就变成了因。如果认为了知本身就是量，那也不合理，因为对于所作之事有怀疑，所以那不是能知。因为所作之事有时是，有时不是，所以它的能知从何而来？即使没有成立的了知，也能见到作用，因此，它如何成为作用之因？即使没有它也不会不产生，所以它不是果的因。也不是能知，因为即使见到事物，有时也没有作用。那个了知也不是非量，因为不会空耗事物。因此，既然没有作者本身和能知本身，那么量如何以事物来获得呢？对此回答说：因为对果有怀疑，仅仅因为这样，它就不是量。因为这本身是确定的，仅仅因为这样，它怎么不是量呢？对于从方法中产生的怀疑，不是想要舍弃，因为在一切情况下，仅仅依靠确定方法就能进入。因此，如果方法确定，就像农夫等一样，是有量者进入，不是这样，因为如下所说：士夫的一切进入和返回，都是因为寻求从方法中产生的事物。如果对此有怀疑，那么怎么是量呢？如果对于为了什么目的而想要的量
English
Furthermore, because in terms of designation it is one, therefore, validity itself exists in various forms. Because there is no difference in place, etc., designations are applied to a single substance. This has already been explained, that it is validity in terms of designation. Therefore, because of clinging to what is seen based on just one part of the establishment of designation, thinking that it is what is obtained, it is a designation of validity itself. That clinging to one is also because places, times, etc., are not different. That non-difference is also from the assembly that produces the power there. Similarly, those that arise and will arise are also understood as being in the same continuum, having the same function, and from that, they are also manifestly conceived as one. If validity is the very act of obtaining the function, then is validity the knower of the function, or is it the agent? For the time being, the agent itself is not validity, because at that time it would become the cause. But if it is asserted that the knower itself is validity, that is also not reasonable, because there is doubt about what is to be done, so that is not a knower. Because what is to be done is sometimes so and sometimes not, from where does its knower come? Even without the knowledge that establishes it, the function is seen, so how is that the cause of the function? Since it does not arise even without it, it is not the cause of the result. Nor is it the knower, because even when seeing things, there is sometimes no function. That knowledge is also not non-valid, because it does not make things empty. Therefore, since there is neither the agent itself nor the knower itself, how does validity obtain through things? To this it is said: Because there is doubt about the result, just because of that, it is not validity. Because this itself is certain, just because of that, how is it not validity? Doubting what arises from the method is not wanting to abandon it, because in all cases, it is entered into just by ascertaining the method. Therefore, if the method is certain, is it the case that those with validity enter, like farmers and so on? That is not so, because it is said as follows: All the entering and returning of individuals is because of seeking what arises from the method. If there is doubt about that, then how is it validity? If for what purpose is the validity desired?