Tibetan
ར་ཡིན། །གོམས་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་བ་དེ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །དེར་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ། །དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་ལ་སྣང་བ། །གང་དུའང་ཐ་དད་གྲུབ་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དྲན་ལ་དྲན་པ་དང༌། །ཉམས་མྱོང་ཡན་འགར་བ་མྱོང་ན། །དུ་མའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ནི། །ཕན་ཚུན་རྣམ་དབྱེ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་ངམ་གཞན་གྱིས་དེ་ཉིད་དུ། །རྣམ་དབྱེ་ནུས་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །ལོགས་སུ་གཅོད་པར་མི་ནུས་ཤིང༌། །གཞན་དུ་ལྟ་བར་མི་ནུས་གང༌། །བླང་དང་དོར་ཉིད་བྱས་ཉིད་ཕྱིར། །ཐ་དད་ན་ཡང་དེས་ཅི་བྱ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དང༌། དུས་མཉམ་དུ་རྟོགས་པའི་དྲན་པ་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་ན། མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཉམས་པ་ན། སྐབས་ལ་བབས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་འདམ་རྫབ་ཏུ་ལྟུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་སྨྲ་བ་བརྩམས་ནས་ནི། །དྲན་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་ཡིན། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན། །ཐ་དད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་རང་གི་ ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན། ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་དག་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན། ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རང་གི་ཁས་ལེན་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལ་ཡོད་དེ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་རིག་པར་མེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་མི་འཛིན་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་མངོན་སུམ་ནི། །མེད་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་སྔ་མ་དང༌། །ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་གཉིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུར་འདོད་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་ནི། རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དྲན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གང་གི་ཚེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཡང་འདས་པས་དྲན་པ་ཙམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དྲན་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མེད་པས་ཇི་ལྟར་དྲན་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དུས་མཚུང
Chinese
是也。 串习亦能见， 刹那即显现。 其中有差别， 认为由忆作。 如是于体验， 任何异体无。 若于忆念中， 体验有所感， 多体之自性， 彼此无差别。 自或他于彼， 无有分别力。 不能分离析， 不能异观看， 既已取舍故， 异亦有何用？ 若以现量证悟， 与同时证悟之忆念亦与之俱为一体而执持，则不应成现量证悟耶？ 故云无现量证悟，若失时义，谓当应时，是落入泥潭也。 此非也。 既已创始说异体， 是说忆念为他体。 一切是因与自性， 由差别而为异体。 如说异体，以因异故，自之 自性为异体故，一切唯是异体也。 然忆念唯从习气而生，根识则不如是。 忆念是隐蔽之境，非从根所生之识，故此等如柱等之异体故，说外境者以自之承许而了知也。 若说无异体，此分别何有耶？以具有因性即非是识，以现量不执持彼故。 比量亦现量， 无则不生起。 现量不执持， 前后二事物。 执持欲为果之时， 显现欲为因唯是忆念而已。 何时唯执持自之体性，而非是果耶？ 执持果之时，亦以过去故，唯是忆念之行境也。 未曾体验非是忆念，亦无体验因性，云何成忆念耶？ 然于果之时，亦不可能体验彼，故时同
English
It is so. Even familiarity can lead to seeing, It appears in an instant. Therein also, that distinction, Is considered to be made by memory itself. Thus, what appears to experience, Has no difference established in anything. If in memory, There is experience of something additional, Then that nature of multiplicity, Has no mutual distinction. By self or other, in that very thing, There is no power to distinguish. Unable to separate, Unable to see differently, Since acceptance and rejection have already been done, Even if different, what use is it? If realization by direct perception, And memory of simultaneous realization are also held together as one with it, wouldn't it follow that it is the same as direct perception? Therefore, if the meaning of the occasion is lost by saying that there is no direct perception, and one thinks that one should be timely, it is like falling into a mire. That is not so. Having begun to speak of difference, It is said that memory is something else. Everything is cause and essence, It is different by distinction. According to those who speak of difference, since the cause is different, the self's essence is different, everything is only different. Memory arises only from habit, but sense consciousness is not like that. Memory has a hidden object, but the consciousness arising from the senses is not, so these are different like pillars, etc., so those who speak of external objects understand it by their own acceptance. If one speaks of no difference, what distinction is there? Since having the nature of a cause is not consciousness, because direct perception does not grasp it. Inference is also direct perception, Without it, it will not arise. Direct perception does not grasp, The two things, before and after. At the time of grasping what is desired as the result, What appears as the cause is only memory. When does it only grasp its own nature, and not the result? Even at the time of grasping the result, it is also the object of memory only because it is past. What has not been experienced is not memory, and there is no experience of the cause itself, so how can it become memory? However, it is impossible to experience it even at the time of the result, so at the same time
Tibetan
ས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་འདི་ནི་སྔར་ཡང་ཡན་འགར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་དྲན་པས་རྣམ་པར་འཇོག་གོ །དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེར་ཡོད་པས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ཅི་སྟེ་དྲན་པ་དེ་ཅི་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་མེད་པར་འགྱུར། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་སྔར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ནི་ད་ལྟར་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དུས་ངེས་པ་ཉིད་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཟུང་བ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་མ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་མ་ཡི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ངེས་ནི་སྔ་མ་ཉིད། །མི་འཛིན་རང་བདག་ལ་གནས་ཕྱིར། །རང་གི་དུས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ ཉིད་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར། མངོན་སུམ་ཕྱི་མ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་འདི་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་དྲན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ལྟོས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང༌། དྲན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་གང་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག །འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་གང་གིས་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲས་བུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ལས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པས་གཅིག་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། གང་གིས་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། འཛིན་པ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འཛིན་པ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འཛིན་བ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དྲན་པར་བྱ་བ་དང༌། མཐོང་བར་བྱ་བ་དང༌། སྣམ་བུ་དང༌། ཤིང་རྟ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ནི། དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་རྟོགས་སོ། །དྲན་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་དག་ནི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། དེ་དག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང༌། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ནི་གཅིག་
Chinese
如果因为是地基而无法区分，就是无差别，怎么会变成因和果的事物呢？然而，这是以前也曾在其他地方体验过的，通过回忆来确定。那么，如果因为可以区分就是差别，那么这个回忆是追溯推测什么呢？或者只是回忆而已。假设是追溯推测，怎么会没有现量呢？现量是没有抓住以前的。所有的现量都是抓住现在的。那么，现量抓住的确定时间，不与他者混杂，抓住的那个，相对于后来者，被称作先前，是这样吗？也不是，因为依赖于他者，先前，现量才会产生。因此，确定是先前，不抓住，因为安住于自性。抓住自己时间的自性的现量，先前怎么会抓住依赖于他者的自性呢？后来的现量也是一样。因此，依赖于先前和后来的这个，不是先前和后来的现量所抓住的。那么，对于那个，回忆又怎么会产生呢？因此，依赖不是现量和回忆所能理解的。因此，从不合逻辑之处，如何产生推测呢？或者只是回忆，那不是量，凭借什么能够认识到依赖于先前和后来的结果，又怎么能从中理解呢？或者凭借集合的力量，知道那就是这个，认为是同一个，因此进行区分，是这样吗？那就是这个，也是回忆和体验的自性之识二者。那么，凭借什么抓住同一个呢？如果说见到抓住，见到抓住不是，抓住是回忆。那么，回忆的对象和见到的对象，像布匹和车辆一样，怎么会不理解呢？如果进行分别，就会理解成那样。回忆和现量的形态不是理解成同一个，如果那样，就不会变成那些了。如果那样，先前和后来就是同一个
English
If it is because it is the ground that it cannot be distinguished, and is therefore non-different, how could it become the substance of cause and effect? However, this is something that has been experienced elsewhere before, and is determined by memory. So, if it is different because it can be distinguished, then what does that memory trace and infer? Or is it just memory? If it is assumed to be tracing and inferring, how could there be no direct perception? Direct perception does not grasp what was earlier. All direct perception grasps what is present. So, is it that the direct perception grasps the definite time, which is not mixed with others, and that which is grasped is called 'previous' in relation to the later? That is not the case, because the previous depends on the other, and direct perception arises. Therefore, the definite is the previous, it does not grasp, because it abides in its own nature. How can the previous direct perception, which grasps its own nature in its own time, grasp the nature that depends on others? The later direct perception is the same. Therefore, this dependence on the previous and the later is not grasped by the direct perception of the previous and the later. So, how can memory arise for that? Therefore, dependence is not understood by direct perception and memory. Therefore, from what illogicality does inference arise? Or if it is just memory, that is not a valid cognition, so how can one know the result that depends on the previous and the later, and how can one understand from it? Or, by the power of the collection, knowing that it is this, thinking it is the same, and therefore distinguishing it, is that so? That is this, is also the two knowledges of the nature of memory and experience. So, by what will the same be grasped? If it is said that grasping is seen, seeing grasping is not, grasping is memory. So, how can the object of memory and the object of seeing, like cloth and a chariot, not be understood? If one distinguishes, one will understand it as such. The forms of memory and direct perception are not understood as the same, for if they were, they would not become those. If that is so, the previous and the later are the same.