Tibetan
བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་རྣམས་ཐ་ དད་གནས་པ་འདི། །དེ་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ཀྱང་བསླད་འགྱུར། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས། །མཚན་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གི །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཅན་དེའང་དེ་ཉིད་མིན། །དེས་ན་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང༌། དེ་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། མ་རིག་གིས་བསླད་བདག་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟའི་རང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས། །རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་མིན་རྣམ་པ། །སྐྱེ་འགྱུར་རབ་རི་བ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཕ་རོལ་མཐོང་མིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་དེ་ནི་རིག་མ་ཡིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་བསླད་པ་དག །མེད་ན་དེ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེས་དེ་ཉིད་དོན་བཏང་སྙོམས་ཅན། །གླང་ཆེན་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས། །ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པར་མཛད། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ཡིན་ན། །དེ་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བསྟན་པར་མཛད་དེ་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྟོན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོད་དུ་ཆུད་ཅེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ་ཕྱི་རོལ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་བདག་བཀག་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐུགས་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མ་རིག་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་མངའ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་སྟོན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་གཞུག་པའི་དོན་དུ་དུ་མར་བསྟན་པ་འགལ་བ
Chinese
བ་等等是事物各自的安立，事物各 自存在于此，是依赖于彼各自的。那是虚妄，那些各自也是虚妄。因为是使之明了，所以是明了。从所取和能取的相状之外，没有其他的体性。因此，因为体性空，所以善说为无自性。蕴等等差别的，体性全部所作的，具有差别的那也不是它本身。因此，那些没有体性。中间的偈颂。世尊开示色等等外境之义，以及除此之外的其他，应当如何讲述呢？讲述：以无明所染的自性，依赖于如是的自因，识相不是如是的相，如生变现的山等等一样。不是他者所见的一切，那本身不是识。如果能取和所取的虚妄没有，那也是因为没有的缘故。因此，以平等舍弃之义，如大象观看之姿态一般，以唯一的世间心，进入于外境的观察。如果胜义中一切是空性，而且世尊也是如此观看，那么，世尊如何开示外境之义呢？如此观看不是开示非真如吗？如果开示，又如何是如此观看呢？如果陷入疑惑，对此答复说，不是为了成立外境，世尊才开示外境。那么是什么呢？是为了随彼而说，因为随彼而说，意欲说遮止我。如何又成为随说空性之见呢？因为那没有显现。不是的，因为以世间心性随说是有可能的。那样的世间心也是从无始以来串习无明而来的。如果世尊具有世间心，如何是如实见呢？不是的，因为以先前的势力开示是有可能的，如转轮一般。因此，为了引导世间，多种开示是不相违背的。
English
Ba and so on are the respective establishments of things. These things exist separately, and they depend on those separate things. That is false, and those separate things are also false. Because it makes things clear, it is called 'making clear.' Apart from the aspects of the grasped and the grasper, there is no other characteristic. Therefore, because the characteristic is empty, it is well explained as being without inherent existence. The characteristics of the aggregates and other distinctions, which perform all functions, that which has distinctions is not itself. Therefore, those are devoid of characteristics. These are the intermediate verses. How should it be explained that the Blessed One taught about external objects such as form, and other things besides that? Explanation: With the nature defiled by ignorance, relying on its own conditions as they are, the appearances of consciousness are not as they are, like the arising and changing of mountains and so on. By all that is not seen by others, that itself is not consciousness. If the falsity of the grasper and the grasped did not exist, then it would not exist because of that. Therefore, with the meaning of equanimity towards that itself, having made the very manner of looking at an elephant, with the single mind of the world, he engages in examining external objects. If, in ultimate truth, everything is emptiness and the Blessed One also sees it as such, then how did the Blessed One teach about external objects, since seeing it as such would not be teaching what is not suchness? If he teaches, how is he seeing it as such? If you fall into doubt, the answer to this is that the Blessed One did not teach about external objects in order to establish external objects. What is it then? It is in order to speak accordingly, because by speaking accordingly, he intends to speak of refuting the self. How then does it become speaking accordingly to the view of emptiness? Because that does not appear. It is not so, because it is possible to speak accordingly with the very nature of the mind of the world. Such a mind of the world also comes from being accustomed to ignorance from beginningless time. If the Blessed One possesses the mind of the world, how is he seeing things as they are? It is not so, because it is possible to teach by the force of previous actions, like turning a wheel. Therefore, in order to guide the world, the various teachings are not contradictory.
Tibetan
་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་མ་ངེས་པ་སྤངས་ནས། ད་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་ཁས་བླངས་ཏེ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་བློ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣ་ཚོགས་དང་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནུས་པའི་སྣ་ཚོགས་ནི་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། བློའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཤེས་ལ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ། །ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྟེན་མེད། །མཐོང་ནུས་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ། །རྣམ་དབྱེ་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་ནི་ཡན་གར་དུ་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་རྣམ་བར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་བློ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཅིག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣ་བ་བཀག་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དེས་ན་ཡང་ཡན་འགར་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་ཡང་སྒྲ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཐ་དད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དོན་ལ་འབབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དོན་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ད་ལྟར་ཡན་འགར་བར་སྣང་བ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ཉིད་ལ་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང༌། ཤེས་གང་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་དེ། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མེད་དོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ ནི་མི་འཐད་དེ། དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་ནི། ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་
Chinese
没有。这样暂时承认空性而舍弃不确定性之后，现在就承认多样性而加以舍弃。虽然显现为多样，但心识却转为一，因为外境的多样和体性不同。能够区分的多样性是变成多种，心识的蓝色等等是不能够区分的。例如： 知觉上的蓝等多样性， 知觉的差别不依赖他者。 不能见到的那个时候， 分别就落到事物上。 成为了能分别的自性的多样性的蓝色等等的任何事物，都不是能够单独见到的，因为它们不能够分别，所以心识即使是多样性，也是一。如果多样也是一，那么声音等等的显现也变成一了吗？如果不能够分别，就会变成一。然而即使堵住耳朵，也能缘到色等等，因此也是单独执取的，所以不是一吗？也不是，因为那时知觉不是分别，因为不显现，所以在那个时候没有之前的显现。即使不显现，但有声音，因此不是不同吗？那是因为那时不是知觉，因为是隐蔽的。这样分别就落到事物上。因为事物不是觉知。如果同时显现的之前的知觉的形象，与现在单独显现的是其他的，这样进行分别可以吗？也不是，因为对于之前的，现量的知觉不会进入，然而，知觉如何显现，就如何体验。会那样变化，会体验到。这样说是没有的。自证的现量不是从隐蔽进入的，因为隐蔽不是自证。如果用记忆来认知可以吗？那是不合理的，因为记忆不是量。如果从体验中产生的记忆是量可以吗？从体验中产生记忆，对于这样说是量，稍微
English
It is not. Thus, having temporarily accepted emptiness and abandoned uncertainty, now we accept diversity and abandon it. Although appearing as diverse, the mind transforms into one, because the diversity of external objects and their characteristics are different. The diversity that can be distinguished becomes many, but the blue color of the mind, etc., cannot be distinguished. For example: Blue and other diversities in perception, The difference in perception does not rely on others. When it cannot be seen, The distinction falls on things. Whatever is the blue color, etc., of the nature of distinct consciousness, is not able to be seen separately, because they cannot be distinguished, so even though the mind is diverse, it is one. If diversity is also one, then does the appearance of sounds, etc., also become one? If it cannot be distinguished, it will become one. However, even if the ears are blocked, one can still perceive forms, etc., so is it not one because it is grasped separately? That is not so, because at that time perception is not distinguishing, because it does not appear, so at that time there is no previous appearance. Even if it does not appear, but there is sound, is it not different? That is because at that time it is not perception, because it is hidden. Thus, distinction falls on things. Because things are not awareness. If the image of the previous perception that appears simultaneously is different from what appears separately now, can it be distinguished in this way? That is not so, because for the previous one, direct perception does not enter, however, how perception appears is how it is experienced. It will change like that, it will be experienced. Saying that is not there. Self-awareness's direct perception does not enter from the hidden, because the hidden is not self-awareness. If it can be known by memory? That is unreasonable, because memory is not valid cognition. If the memory that arises from experience is valid cognition? Memory arises from experience, for saying that is valid cognition, slightly.