Tibetan
་པས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་རྟོགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ཕན་ཚུན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ནི་འཛིན་པས་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། གཟུང་བ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་མཐའ་དག་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ནམ། ཡན་ལག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྣང་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྣང་བ་ཁོ་ནར་ཟད་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ཡོངས་གཅོད་ནང་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ལྟར། །གནས་པ་འདི་ནི་ཆ་གཞན་ཡིན། །ཐ་དད་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཐ་དད་སྣང་བ་བསླད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་འདི་རང་རིག་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི། གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕན་ཚུན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ངེས་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལའང་སོ་སོར་རིག་པས་ན། །ཚད་མ་རྒྱུད་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཡང་བཅད་ཅེས། །བྱ་བ་རང་རིག་མིན་ལ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རིག་པ་ནི། །རང་དང་གཞན་ཡང་རིག་པ་ཡིན། །རང་དང་གཞན་རིག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ན། གཞན་རིག་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཕན་ཚུན་དུ་གཞན་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ལྟས་བྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལྟར་གཉིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་བདག་གིས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ཉིད་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན། རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ན་རེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་གིས་གཉི་ག་རྟོགས་པར་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐལ་བ་འདིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་བཤད་པ། རང་རིག་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ལ། །སྔ་མའི་ཚུལ་ལས་མ་འདས་ཕྱིར། །དེ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི། །འདི་ཉིད་ལས་ནི་མཐར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རིག་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རིག་པ་ཡིན་ ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འཐད་དེ། རང་གི་རང་བཞིན་ནི་རང་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གང་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་རང་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་རྗེས་ཇི་ལྟར་གཞན་རེག་པར་འགྱུར། གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེར་རང་གི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ནི་གཉིས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་སུ་ཡིན། དེ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་རང་རེག་པའི་རང་བཞིན་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ལ་བདག་གཞན་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་བརྒྱུད་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་བ་ལས་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་བསླད་པ་ཡིན་པས་ན། ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མེད་པས་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང༌། །གཉི་གའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དེ་ཡིའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །འདི་སྙམ་དུ་གཅིག་སྤངས་ན་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་སྤོང་བར་བྱེད་ན་ནི་གཉི་ག་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའོ། །གཉི་ག་ཡང་འགྱུར་ལ་རག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རིག་པ་མེད་པ་དང་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །ད་ནི་དབུ་མ་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཟུགས་དང༌། ཆོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་
Chinese
如果因为由部分来理解，所以是有支分的，那是不对的，因为没有量。互相舍弃而理解的那些，怎么会是一体呢？这种互相的区别是执着所造成的，所取是唯一的，如果这样说，那么所有差别都消失，就变成无二了。而且因为没有从那上面显现出差别，所以一切法都是空性。说“所见即是所触”是有量的，因此，是成为显现的行境的有支分呢？因为支分是不存在的，所以就变成仅仅是显现了。如果这仅仅是显现，那么说唯识者就太过分了，怎么一切法都是空性呢？对此要说的是：完全断除内，如同外境一般。安住于此是另一部分。具有无差别之识，显现差别是虚假的。如果这是自证，即使是识，也不应该显现为差别，因为这是自己体性的究竟。如果是自证，那么不是他证，因此不会显现为差别。如果确实是互相认识，确定是差别，那么，对于那一点，由于各自认识，量就会变成是他相续。同样，我说已经断除了，这种说法在非自证中是没有的。如果那些识是，自己和他人都认识，自己和他人认识，那么自己就会变成自证。认识自己的体性时，就不会进入认识他者。或者自证是不存在的，互相之间仅仅是认识他者，如果这样，就像布施和供养完全断绝一样，就不会变成二者认识。也不会说“我认识这个”，因为作者不是自证，所以不会显现。因此，那些本身就会变成自证。如果是那样，就像被他相续所理解一样，就不会变成二者理解。另一些人说，正因为如此，我想理解二者，如果不是那样，就会变成这种过失。对此解释说：自证和另一个，因为没有超出先前的道理。
English
If it is argued that it is with parts because it is understood by parts, that is not correct, because there is no valid cognition. How can those understood as mutually exclusive be one? This distinction between each other is made by grasping, but the grasped is only one. If that is the case, then all differences disappear, and it becomes only non-duality. Moreover, because no difference appears from that, all phenomena are emptiness. Saying "what is seen is what is touched" is valid cognition. Therefore, is it with parts that have become the object of appearance? Because parts do not exist, it becomes merely appearance. If this is exhausted only in appearance, then it would be too much to say that it is only consciousness. How are all phenomena emptiness? To this, it is said: Completely cutting off the inside, like an external object. Abiding in this is another part. Having undifferentiated consciousness, the appearance of difference is false. If this is self-awareness, even if it is consciousness, it should not appear as different, because it is the ultimate of one's own nature. If it is self-awareness, then it is not other-awareness, therefore it will not appear as different. If it is indeed mutual awareness, and it is certain that it is different, then, regarding that point, because of individual awareness, the valid cognition will become another continuum. Similarly, I say that I have cut off, this statement does not exist in non-self-awareness. If those consciousnesses are, both self and others are aware, self and others are aware, then oneself will become self-aware. When one knows one's own nature, one will not enter into knowing others. Or self-awareness does not exist, and mutually only others are aware. If that is the case, just as giving and offering are completely cut off, it will not become two awarenesses. Nor will it be said "I know this," because the agent is not self-aware, so it will not appear. Therefore, those themselves will become self-aware. If that is the case, just as it is understood by another continuum, it will not become two understandings. Others say that precisely because of this, I want to understand both, if it is not so, it will become this fault. To this, it is explained: Self-awareness and the other, because it has not exceeded the previous reason.
Chinese
再次进行辩驳和考察：这并非最终的结论。如果自我是自明性的本质，那么它就不是他明性的，因为它安住于自身的自性之中。另外，如果说觉性有矛盾，那是什么呢？要么是自性本身，要么是他性本身，必须安住于这两种分别念之一。如果说是自性本身具有觉性，那是不合理的，因为自性是完全安住于自身之中的。哪种自性安住于自身的本质，并显现于自身，又怎么会接触到其他事物呢？如果说是通过其他事物，那么在那里就不是认识到自己的自性，因此就像被其他相续认识到一样，不会成为二者都能认识到。如果说那两个显现的事物是同一个，那么谁会持有“这是二”的分别念呢？如果说是它自己，那么又必须变成两个显现的事物，因此会变成没有尽头。因此，自证的自性会变成三种。因此，必须承认觉性有自和他，而且因为那也是他，所以会变成无意义的巨大传承。因此，从体验来说，觉性是唯一的，因此，在没有差别的智慧中，显现出差别是错误的，因为智慧也没有认识到自己的本质，因此仅仅是无有，所以只会剩下空性。就像这样：因为其中一个不存在，所以两个都会消失。因此，凡是二者皆空的，那就是它，也是它本身。如果认为舍弃一个就会变成仅仅是觉性，那么，如果舍弃显现，要么两者都会那样，要么什么都不是，这才是唯一的定论。如果说两者都取决于变化，那不是的，因为已经回答过了，因为已经显示了没有自明性和不是他明性。因此，认为仅仅是空性才是好的，这是合理的。现在，将以中观派、瑜伽行派，以及声称外境存在的宗义来阐释空性的意义。色、受、想、行、识，
English
Again, refuting and examining: This is not the final conclusion. If the self is the essence of self-luminosity, then it is not other-luminosity, because it abides in its own self-nature. Furthermore, if there is a contradiction in awareness, what is it? Either it is the very nature itself or the otherness itself, one must abide in one of these two conceptualizations. It is not reasonable to say that awareness is by its own nature, because its own nature is completely abiding in itself. How can a nature that abides in its own essence and manifests to itself then touch other things? If it is through other things, then there one does not realize one's own self-nature, therefore, just as it is realized by other continuums, it will not become both that can be realized. If it is said that those two manifested things are the same, then who is it that holds the conceptualization that "this is two"? If it is said that it is itself, then it must again become two manifested things, therefore it will become endless. Therefore, the self-nature of self-awareness will become three. Therefore, one must admit that awareness has self and other, and because that is also other, it will become a meaningless great lineage. Therefore, from experience, awareness is one, therefore, in the wisdom without difference, the appearance of difference is a mistake, because wisdom also does not realize its own essence, therefore it is merely non-existence, so only emptiness will remain. Like this: Because one of them does not exist, both will disappear. Therefore, whatever is empty of both, that is it, and it is itself. If one thinks that abandoning one will become merely awareness, then, if one abandons appearance, either both will be like that, or nothing at all, this is the only certainty. If it is said that both depend on change, that is not so, because it has already been answered, because it has been shown that there is no self-awareness and it is not other-awareness. Therefore, it is reasonable to think that only emptiness is good. Now, the meaning of emptiness will be explained according to the tenets of the Madhyamaka, the Yogacara, and those who claim that external objects exist. Form, feeling, perception, formation, and consciousness,