Tibetan
་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་གཏོད་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན། དེ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཡུལ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ནི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ནི་ཉམས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་དབང་པོ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་སུ་ཤེས་སྐྱེད་ལ། །དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ནུས་ཡིན། །འོ་ན་ཅི་ཕྱིར་གཉིས་རག་ལས། །སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དེས་མི་བརྗོད། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་དག་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་མི་བྱེད། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་དག་ནི་ཅི་རུང་བར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའམ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས། །ཐ་སྙད་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ལ་དེ་ཡོད། །སྦྱར་བར་བྱ་བའང་དེ་ཆོས་ཡིན། །གོ་བར་བྱེད་པ་དང༌། གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལེན་པ་དང་འདོར་བ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ལ་ཡོད་དེ། གང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་པས་འཁྲུལ་པ་ཡང་སྔར་སྤང་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་ཡུལ་དང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཡུལ་ཡིན་ན། །གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དབང་པོ་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་སྟེ། རྔ་བོ་ཆེའི་སྒྲ་དང་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་བརྗོད་ན། ནས་མ་ཡིན་པའི་མྱུ་གུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར། སའི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདིར་ ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པས་འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད། ཐ་སྙད་གཞན་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེ
Chinese
具有二等等自性的，难道不是错乱吗？如果说从境所生的，也并非全部不错乱。那不是境本身，因为那是能够创造显现的因。如果是那样，那也不是根，因为那样就脱离了境。根是脱离的缘故。根是脱离的，那是像根一样显现的。如果是那样，那么，如果真实产生知识，境如根一样有能力。那么为什么依赖二者？那样的产生不是由它说。如果境和根作为因是相同的，为什么不从境的角度进行命名？那些先入为主的分别念，不是随意命名或抛弃的。对此解释说，见到能理解的，就确定地施加名称。根的名称中有它，也应该施加，那是它的法。通过能理解和不能理解来取舍。能理解也存在于根的名称中，凡是依赖于根的，那就是现量。由脱离而产生的错乱，之前已经驳斥过了。那么，与境也没有错乱，因为它不是境。那不是的，如果那是境，其他的现量怎么会产生？根本身是唯一的，有和没有没有差别。因此，见到以不共的方式进行命名，比如大鼓的声音和青稞的幼苗等等。如果说青稞的幼苗，就不会理解不是青稞的幼苗。如果说是土地的幼苗，那也会改变。这里也是一样。然而，依赖于境，是指执持境的自性吗？如果是那样，只有自证才能成为现量，否则就不能理解。如果说在世间广为人知的境的自性被理解，如果是那样，依赖于根，在世间广为人知，这也会发生。完全考察其他的名称，有什么特别的呢？按照分别说部等的论典，心的行相知
English
Isn't that which has the nature of two, etc., mistaken? If it is said that even what arises from an object is not entirely free from error, then that is not the object itself, because it is the cause that is able to create appearances. If that is the case, then that is not the sense faculty itself, because it is separated from the object. The sense faculty is separated. The sense faculty is separated, and that appears like a sense faculty. If that is the case, then, if it truly generates knowledge, the object has the ability like the sense faculty. Then why rely on both? That arising is not spoken of by it. If the object and the sense faculty are the same as the cause, why not name it from the perspective of the object? Those preconceived notions are not arbitrarily named or abandoned. In response to this, it is said, having seen what is understandable, the name is definitely applied. The name of the sense faculty has it. It should also be applied, that is its dharma. Taking and abandoning is done through what is understandable and what is not understandable. What is understandable also exists in the name of the sense faculty, whatever relies on the sense faculty, that is direct perception. The mistake caused by separation has already been refuted. Then, there is no mistake with the object either, because it is not the object. That is not so, if that is the object, how can the direct perception of others arise? The sense faculty itself is unique, there is no difference between existence and non-existence. Therefore, it is seen that naming is done in a non-common way, like the sound of a large drum and the sprout of barley, and so on. If one says the sprout of barley, one will not understand the sprout that is not barley. If one says the sprout of earth, that will also change. It is the same here. However, does "relying on the object" mean holding the nature of the object? If that is the case, only self-awareness will become direct perception, otherwise it will not be understandable. If it is said that the nature of the object, which is widely known in the world, is understood, if that is the case, relying on the sense faculty, being widely known in the world, this will also happen. What is special about fully examining other names? According to the treatises of the Sarvastivadins and others, the mental aspect of knowing.