Tibetan
ན་ན་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དྲན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་བློ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན། ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ནི་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ། །འཛིན་ན་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་དྲན་པ་ན། །འཛིན་པ་སྔ་མ་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི། །དོན་རིག་འདས་པ་དཔེ་དག་དང༌། །བྲལ་ཞིང་རྟགས་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཅིས་གྲུབ་གང་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་རྟགས་ཅན་མིན། །ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་དཔེ་ནི་མེད་དེ། མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིག་པ་བདག་དང་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་ན་འདས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟགས་དང་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཙམ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པ་དེ་ བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གང་གིས་བློ་དེ་མཐོང་འགྱུར་བ། །གཟུགས་འཛིན་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །དཔེར་ན་ཚིག་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཕྱོགས་དེར་མེ་སྔོན་བྱུང་བ་བཞིན། །དེ་ལ་མེ་བདག་གམ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གང་ཞིག་གཞན་གྱི་ལུས་དང་འབྲེལ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་བློ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བློ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་འཛིན་པ་གང་ཞིག་རང་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདག་གི་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
那么，现在就没有了。因此，所有隐蔽的事物都应当通过推理来理解，而且由于它是记忆的自性，所以心识的体验就变得相同了。如果自己的心识是隐蔽的，并且应当用推理之外的其他量来衡量，那么，如果不是这样，它本身就会变得相同。然而，他人的心识是与他人相关联而理解的，而我的心识则不是，因为它只是与自己相关联而理解的。如果说他人不适合以其他方式来理解，那是不真实的。如果以显现的自性来执持，那么这样是有可能的。当通过推理来忆念时，由于先前的执持随后而来。这个显示它本身的东西，与意义、知识、过去的事例相分离，并且没有作为依据的征象，因为凭什么成立呢？因为对于它来说，不是现量，也不是有征象的。对于过去的事物的知识来说，没有事例，因为没有现量。因此，认为知识与自己和他人相关联而理解，这不是有征象的。同样，由于没有现量，并且如果存在，就不会变成过去，这已经说过了。因此，由于没有抓住与征象的关联，并且是推理，所以就会导致仅仅是心识就被完全切断的过失。如果是自证，那么就会变成由自己和他人所造作的形态。如果像这样，既然没有关联也能推理，那么区分也是推理吗？这也是不合理的。谁能看到那个心识呢？仅仅是执持形象就会产生，例如从看到烟雾，就会知道那个方向先前有火。对于它来说，不会变成区分火是由自己还是他人所造作的。如果说，凡是应当与他人的身体相关联来推理的，那就是他人的心识，如果不是这样，就存在区分，如果我的心识是被现量所抓住的，那么在这里就是合理的，像这样，凡是执持形象而变成自证的，那就是自己的，而其他的则是他人的，因此区分是合理的。
English
Then, there is nothing now. Therefore, all hidden things should be understood through inference, and since it is the nature of memory, the experience of consciousness becomes the same. If one's own consciousness is hidden and should be measured by a means of cognition other than inference, then, if it is not so, it itself will become the same. However, the consciousness of others is understood in relation to others, but my consciousness is not, because it is understood only in relation to oneself. If it is said that others are not suitable to be understood in other ways, that is not true. If one grasps with the nature of manifestation, then it is possible. When remembering through inference, because the previous grasping follows. This thing that shows itself is separated from meaning, knowledge, and past examples, and there is no sign as a basis, because by what is it established? Because for it, it is not direct perception, nor is it with a sign. For the knowledge of past things, there is no example, because there is no direct perception. Therefore, thinking that knowledge is understood in relation to oneself and others, this is not with a sign. Similarly, because there is no direct perception, and if it exists, it will not become the past, this has already been said. Therefore, since there is no grasping of the connection with the sign, and it is inference, it will lead to the fault that only consciousness is completely cut off. If it is self-awareness, then it will become a form created by oneself and others. If, like this, since one can infer without connection, is distinction also inference? This is also unreasonable. Who can see that consciousness? Merely grasping the image will arise, for example, from seeing smoke, one will know that there was fire in that direction before. For it, it will not become a distinction of whether the fire was created by oneself or others. If it is said that whatever should be inferred in relation to the body of others is the consciousness of others, and if it is not so, there is a distinction, if my consciousness is grasped by direct perception, then here it is reasonable, like this, whatever grasps the image and becomes self-awareness, that is one's own, and the others are others, therefore the distinction is reasonable.
Tibetan
།འོན་ཏེ་དཔེར་ན་མདོ་སྡེ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་འཛིན་པ་འདས་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ངོ་བོར་ནི། །སྣང་ཅན་དེ་མ་ཐག་པའི་བློས། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ན། །སྔ་བློ་དེ་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་བློ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་གཟུང་བ་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །བློའི་བློ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་བློ་ལ་བློ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བློའི་བློ་ཡང་དེའི་ཚེ་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡང་གཟུང་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མ་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་ཚེ་བློའི་བློ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་གཟུང་བ་ཡང་བཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །བློའི་བློས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལས་སྔ་མ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བློ་དང་པོའི་དེ་མ་ཐག་པར་ཡང་བློ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཟུགས་ཀྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ནི་བློ་ནི་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བློ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བློ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རིམ་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཆད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ནི་སྔར་ཉེས་པ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་རང་གིས་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྣམ་ཤེས་ཉམས་མྱོང་དེ་རྟོགས་མེད། །དེ་བཞིན་བརྡར་བྱ་མི་ནུས་པ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རེ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡི
Chinese
然而，例如经部宗的色等，紧随其后产生的、显现为彼之体性的识所取之境，如是执取色的已逝之识也存在吗？答：此不真实。如下：若于彼之体性中，显现之紧随其后之识，如色等般执取，则先前之识则不执取。色等并非显现为先前之体性，因为安住于现在识中的相，唯显现为现在之故。彼之自性之识，即是所取之境，是执取色者。识之识则非如此，因为识之识无有执取识之故。若识之识亦于彼时执取耶？若是，则必须执取彼之外的其他，故将成无穷。若成无穷，则将成一切皆未执取。若彼时识之识即是未执取耶？若是，则随之而入的所取境亦将成被执取。识之识将执取紧随其后显现者，而非彼之前者。若亦欲使第一识之紧随其后亦具生识，若是，则将宣说色之识等无有间隔而无有执取。若然，则识是相续生起，且紧随其后生起一识，执取先前所有之识耶？若是，亦将不成了知一切识具有次第，
English
However, for example, do the Sautrāntikas hold that just as the object apprehended by the consciousness that appears as the nature of the immediately preceding form, etc., so too does the apprehending of form exist as something past? That is not true. Like this: If in its essence, the mind immediately following the appearance were to apprehend like form, etc., then the previous mind would not apprehend. Form, etc., do not appear as the essence of the previous, because the aspect abiding in the present mind appears only as present. The mind that is its own nature is the very object to be grasped, and is the one who grasps form. The mind of mind is not like that, because the mind of mind does not have a mind that grasps. If the mind of mind also grasps at that time, then if that is so, then something other than that must also be grasped, so it will become endless. If it becomes like that, then everything will become ungrasped. If at that time the mind of mind is not grasped, then if that is so, then the grasped that enters into it will also be grasped. The mind of mind will grasp whatever appears immediately after it, but not those before it. If one wants the mind immediately after the first mind to also have the arising of mind, then if that is so, then it will be explained that the mind of form, etc., will not be apprehended without interruption. If that is the case, then mind arises as a single continuum, and immediately after that, a single mind arises that grasps all previous minds. If that is so, then all minds will not be understood as having order,