Tibetan
་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་རིམ་པ་བདག་གིར་བྱེད་ན། རིམ་པ་ཡང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་བདག་གིར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་མངོན་བར་ཞེན་པའི་གནས་སྐབས་ན་རང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། མངོན་པར་ཞེན་བ་མ་ཡིན་པའི་བློ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཐ་སྙད་ནི་བློ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ལ་ཡང་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ནི་དུས་མཚུངས་རྣམ་པར་ཤེས། །གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང༌། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་མངོན་སུམ་མམ་དོན་གྱིས་གོ་བའི་བློ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདས་པ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར། །མྱོང་བ་མེད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར། །རང་གི་བློ་དང་གཞན་གྱི་བློ། །ཡོངས་གཅོད་ངོ་བོར་གཅིག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདས་པའི་རིག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་དེ་ ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གཟུགས་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། བློ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བློའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ནི་གང་དང་གང་ཉེ་བའི་དོན་དེ་དང་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེལ་དང་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཟུགས་འཛིན་པ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་གང་དུ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན། དེས་ན་ངའི་གཟུགས་འཛིན་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ནི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་པ་ལ་ནི་འདས་པ་ཡང་ཡོད་ལ་ད་ལྟར་བ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔར་ཡང་འདས་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཐད་པར་དཀའོ། །འདི་ལྟར། ཀུན་ཚེ་འདས་པའི་དངོས་ཡིན་པས། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ད་ལྟར་མིན། །དེ་ལྟར་ཡིན་གཟུགས་འཛིན་ན་ནི། །ཀུན་ཚེ་ཡོད་ཅེས་བྱ་མིན་བདེན། །རྟག་ཏུ་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་འཛིན་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཡིན་ལ་ཕྱིས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཤེས་པ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཉི་གཅིག་ཅར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་རིམ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འགལ་ལོ། །གཅིག་སྤངས་ནས་གཞན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་རིམ་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་འདས་པ་འཛིན་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དྲན་པ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་འཛིན་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མྱོང་བ་འདས་པ་ཡིན་གྱི་མྱོང་བ་འདིའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། འདི་སུའི་མྱོང་བ་ཡིན། མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བློ་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་དྲན་པར་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་བློ་ཡོངས་གཅོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅི་བློ་གཞན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་བློ་གཞན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་ འདོད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་བློ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མཚུངས་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། འདས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པར་ནི། བརྩམས་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན། མངོན་སུམ་གྲུབ་ལ་འདས་པ་དང༌། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྲིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དང་འདས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡི
Chinese
如果变成过失，也不是见。如果说，它本身逐渐成为体验色等和自己本性的自性，如果一个心逐渐执为己有，那么逐渐也变成非逐渐。如果又逐渐执为己有，那么就变成没有穷尽。在显现执著于色的情况下，因为没有显现执著于自己，怎么会是一体呢？没有显现执著的其他的识是没有的。因为那个名言本身是识各异的，怎么会是一体的次第呢？如果显现执著不是他异的，那么执著于自己的本性，那个也必须被其他的显现执著，所以就是那个没有穷尽。因此，如果是那个本身体验，那么就变成同时出现两个分别。因此，以彼同时知，为了显示被他体验。对于体验同时的认识，也变成同时成为两个分别的过失。因此，对于那个也是由其他的分别转变的缘故，就变成分别没有究竟的过失。如果说是以现量或者以意义理解的识是后来产生的体验，那是不对的，就像这样。过去变成忆念，没有体验那怎么行？自己的识和他人的识，完全断绝体性变成一体。如果说是过去的明觉，那么对于那个不会变成现量，因为是有之境的缘故。那个时候，如果说存在本身是显现，那么就变成不是执持色的自性，其他的识也是不存在的。如果识的自性是觉悟，那么对于那个，无论哪个接近的意义，那个本身是显现，就像玻璃和镜子等一样，那是不对的，那么那个时候，执持色就是过去的了。觉悟的自性那个时候虽然存在，但是在哪里需要接近呢？因此不会变成“这是我执持的色”，会变成“已经发生了”，如果那样，就没有现量的进入。或者对于执持色，过去也有，现在也有。
English
If it becomes a fault, it is not seeing either. If it is said that it itself gradually becomes the nature of experiencing form and so on and its own essence, if one mind gradually takes possession, then gradually it also becomes non-gradual. If it is again gradually taken possession of, then it becomes endless. In the state of manifest attachment to form, how can it be one, since there is no manifest attachment to oneself? There is no other consciousness that is not manifestly attached. Since that term itself is the consciousness being different, how can it be a sequence of oneness? If manifest attachment is not different, then attachment to one's own nature, that too must be manifestly attached by others, so it is that which is endless. Therefore, if it is experienced by that itself, then it follows that two discriminations arise simultaneously. Therefore, with that, one knows simultaneously, in order to show being experienced by others. For experiencing simultaneous consciousness, it also becomes a fault of becoming two discriminations simultaneously. Therefore, for that too, since it is transformed by other discriminations, it becomes a fault of discrimination being without ultimate end. If it is said that the consciousness that arises later, which is manifest or understood by meaning, is the experience, that is not so, like this. The past becomes memory, how can that be without experience? One's own consciousness and the consciousness of others, completely severing the entity, become one. If it is said to be past awareness, then for that it will not become manifest, because it is the object of existence. At that time, if it is said that existence itself is appearance, then it becomes not the nature of holding form, and other consciousness does not exist either. If the nature of consciousness is awakening, then for that, whatever meaning is close, that itself is appearance, like glass and mirrors and so on, that is not so, then at that time, holding form is past. The nature of awakening, although it exists at that time, where is it needed to be close? Therefore, it will not become "This is the form I hold," it will become "It has already happened," if so, there is no entry of manifestness. Or for holding form, there is past and there is also present.
Chinese
那么，如果那样，因为过去本身也存在，所以难以成立。像这样： 一切时是过去的事物， 那么一切时就不是现在。 如果那样执著于色， 就不能说一切时存在是真实的。 如果总是过去本身， 那么就比那更早存在， 因为比那更早存在。 执著于色在任何时候都不会存在。 如果说是先前是现在发生的，后来是过去本身， 如果那样，那就不会成为一个知识。 如果说就是一个， 如果那样，就会同时执著于二者。 如果依次执著，那就不会成为一个。 既是一个，又是具有次第，这是相违的。 舍弃一个而接近另一个是次第的意义， 这在先前已经说过，所以不再重复。 因此，执著于过去是完全不存在的。 因为如果连记忆也没有执著，那就是不存在的。 所以，执著于色的觉悟就完全不存在了。 如果体验是过去的，却没有“这是我的体验”这样的想法， 那么，这是谁的体验呢？ 因为不知道，所以会变得像理解他人的心一样， 因为与过去的回忆没有差别。 所谓“断除他心”，应该如何理解呢？是断除其他的心， 还是断除他人的心？ 如果暂时是断除其他的心， 那么，说没有自证就是 自己的意愿。 如果说是断除他人的心，那是不对的， 因为没有断除他人的心。 如果说他人的心是通过比量来断除的， 因为比量不是断除自己的心， 那么，怎么能同样地断除呢？ 对此解释说： 过去是隐蔽的， 创作后这样说： 现量成立的过去， 和隐蔽是不可能的。 如果完全理解了它， 那么，就像色等一样，它不是隐蔽本身和过去本身，而是显现的，因为现在是现在的。 不是那样。
English
Then, if that is the case, it is difficult to establish because the past itself also exists. Like this: Since all time is a past thing, Then all time is not the present. If that is how you cling to form, It is not true to say that all time exists. If it is always the past itself, Then it existed even before that, Because it existed even before that. Clinging to form will not exist at all times. But if you say that it was previously happening in the present and later it was the past itself, If that is the case, then it will not become a single knowledge. If you say it is just one, If that is the case, then you will cling to both at the same time. If you cling to them in sequence, then it will not become one. It is contradictory to say that it is one and also has a sequence. Abandoning one and approaching another is the meaning of sequence, This has been said before, so I will not repeat it. Therefore, clinging to the past is completely non-existent. Because if there is no clinging even to memory, then it is non-existent. Therefore, the realization of clinging to form becomes completely non-existent. If the experience is past, but there is no thought like, "This is my experience," Then, whose experience is this? Because it is not known, it will become like understanding the minds of others, Because there is no difference from past memories. How should one understand what is called "cutting off other minds"? Is it cutting off other minds, Or is it cutting off the minds of others? If it is temporarily cutting off other minds, Then, saying that there is no self-awareness is your own desire. If you say that it is cutting off the minds of others, that is not correct, Because there is no cutting off the minds of others. If you say that the minds of others are cut off by inference, Because inference does not cut off one's own mind, Then, how can it cut off in the same way? To this it is explained: The past is hidden, Having composed, it is said like this: The past that is established by direct perception, And the hidden are impossible. If it is fully understood, Then, like form and so on, it is not the hidden itself and the past itself, but it is manifested, because the present is the present. It is not like that.