Tibetan
ར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཁྱབ་པར་ནི། །གཞན་འགལ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། ། ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུས་གཞན་ན་གནས་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རང་གི་དུས་སུ་ཆད་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྔ་མ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པས་དེ་ཉིད་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པས་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དབང་པོ་རུང་བའི་ཡུལ་གནས་པ། །འབྱུང་འགྱུར་འདས་དང་འབྱུང་ལ་མིན། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང༌། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་འབྱུང་ལ་མིན། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དང་དུས་ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་འཇུག་ཀྱང༌། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་འཇུག་ན་ནི་མིག་ཀྱང་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པ་ལ་ནི་མིག་གི་བྱེད་པ་རྟོག་པ་མེད་དེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི། དྲན་པ་དང༌། སྲིད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། །ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རྣམས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྤྱི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བས་དབང་པོས་གཟུང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །འདིར་སྤྱི་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཡིན
Chinese
如是。为何如此之故而宣说。于一而见之周遍中，不会见为其他相违。因此总法与他法相异，以无有异体之识故。何故差别不是随顺处所和时间之故，何故不是其他现量彼体或由他所见之故，彼于异时而住故无有。现量是于自时中断之事物而领悟，因此前者对后者不是现量，后者对前者也不是。若由认识而执持彼即此也，如是执持前后者，则非也。以认识不是现量之故，于彼无有根之作用故。如此，根可容之境而安住，非是未来、过去和现在。依于彼之识，于其他时中亦非生起。根识不是周遍执持处所和时间，若如是则一切将成为具有见一切相。若根不入于过去之事物，然依于彼之识有何相违耶？若依于彼之识趣入过去，则眼亦将趣入，眼趣入其他则非也。执持前后者，眼之作用无有分别，于前后者，忆念和有为之随顺比量趣入之故。若彼体是根趣入者，则比量亦将成为现量之过失而将宣说。是故差别等不是随顺行者。总法由根所取是随顺行者耶？此不真实，何故？因此总法与他法相异，以无有异体之识故。差别等不是随顺行者，总法亦不是，以彼是无有之体性故。差别等若是有者，则彼等不是随顺行者。总法不是随顺行者，然彼以无有之故，以不见故，由根所取之随顺行者是不可能。于此总法不是显现，以无有其他相之显现故。是不相异。
English
Thus it is. Why is it so, it is explained. In the pervasion of seeing as one, one will not see it as something contradictory. Therefore, the general dharma is different from other dharmas, because there is no consciousness of different entities. Why are the particulars not in accordance with the place and time? Why is it not the same as the direct perception of that entity or seen by others? Because it does not exist when it dwells in a different time. Direct perception is to understand the object that is cut off in its own time. Therefore, the former is not direct perception for the latter, and the latter is not for the former. If recognition holds that 'that is this,' thus holding the former and the latter, then it is not so. Because recognition is not direct perception, because there is no function of the senses in it. Like this, the object that is suitable for the senses dwells, it is not the future, past, and present. The consciousness that relies on it does not arise in other times either. Sense consciousness does not universally grasp place and time, if it were so, then everything would become endowed with seeing all aspects. If the senses do not enter into past objects, then what contradiction is there in the consciousness that relies on it? If the consciousness that relies on it enters into the past, then the eye will also enter, but the eye does not enter into others. In holding the former and the latter, there is no distinction in the function of the eye, because memory and conditioned inference enter into the former and the latter. If that entity is what the senses enter into, then inference will also become the fault of being direct perception, and it will be declared. Therefore, particulars are not those that follow. Is the general dharma that is grasped by the senses the one that follows? This is not true, why? Therefore, the general dharma is different from other dharmas, because there is no consciousness of different entities. Particulars are not those that follow, and the general dharma is not either, because it is of the nature of non-existence. If particulars exist, then they are not those that follow. The general dharma is not the one that follows, but because it is non-existent, because it is not seen, it is impossible for the one that follows, which is grasped by the senses. Here, the general dharma is not apparent, because there is no appearance of other aspects. It is not different.
Tibetan
་ན་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ བློ། །ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཡིན། །ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི། །འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགོར་མེད་པས་ན། །བརྡ་འཇུག་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་སྣང་བ་ལ་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་བརྡ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡ་ནི་ཐ་སྙད་པ་དག་གི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་དེས་ན་ཡུལ་དང་དུས་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་ནི་བརྡ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་རྣམས་ཡུལ་ཡང་གང་དེ་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར། །དེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་དེ། སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད། སྒྲ་རྣམས་ཡུལ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱོར་བྱེད། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ནི་སྦྱོར་ནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་སྒྲ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ་དེ། འདི་ཡི་ཞེས་ནི་འབྲེལ་པ་ལ། །དོན་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ཉིད་ནི་འབྲེལ་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དོན་མཐོང་ཡང་དེ་ནི་འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་དག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དབང་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལས་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གེས་པ་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་སམ། འོན་ཏེ་མངོན་སུ
Chinese
那即是明晰，並且它也不是隨順的。因此，由於無法說成是異體或非異體，所以也不是存在的。因此，由感官所生的 智慧，一切皆以特殊為對象。對於特殊的事物，聲音的運用，是不可能存在的。因為特殊的事物沒有隨順性，所以詞語的運用是不可能的。對於沒有隨順性的顯現，並不存在普遍的自性。聲音也不會運用於特殊的事物上，因為沒有隨順性，所以詞語無法運用。詞語是為了使命名者在不同的地點和時間能夠運用命名而設想的，如果不是這樣，就會變成執著。如果說是為了佛法的目的，那麼誰會相信呢？因此，對於在不同的地點和時間有確定的事物，詞語是無法運用的。因此，特殊的事物不是聲音的對象。聲音的對象也是那個本身，對於那些事物才是正確的結合。以其正確結合的並非特殊的事物。因此，認識特殊事物的知識並非伴隨概念的，凡是伴隨概念的也不會認識特殊的事物，因為它是與聲音的普遍性結合的。為何要說這個呢？聲音的對象是什麼，就是那個本身與它們結合。因此，特殊的事物不是結合後才認識的，因此，認識特殊事物的知識不是伴隨概念的。凡是伴隨分別念的，也是認識特殊事物的，因為它是與普遍的聲音結合的。為什麼呢？因為所說的，這個的，是指關係。意義的顯現是什麼，那些本身就是關係，那不是感官的對象。即使見到意義，那也是這個的能詮，而這個是這個的所詮，如此將能詮和所詮的特徵建立關係。那不是感官的對象。為什麼呢？這個是這個的所詮是什麼意思呢？就是從這個能理解這個。以什麼來理解呢？是以隱藏意義的伴隨分別念，還是以顯現
English
That is clarity itself, and it is not something that follows. Therefore, since it cannot be said to be different or non-different, it is also not existent. Therefore, the intellect born from the senses, all have particularity as their object. For particularities, the application of sounds is not possible. Since particularities have no following, the application of terms is impossible. For appearances without following, there is no general nature. Sounds are also not applied to particularities, because there is no following, so terms cannot be applied. Terms are intended for the purpose of applying names by those who name things in different places and times; if it were not so, it would become attachment. If it is said to be for the sake of the Dharma, who would believe it? Therefore, for things that are definite in different places and times, there is no application of terms. Therefore, particularity is not the object of sound. The object of sounds is also that very thing, and it is to those things that correct combination is applied. That which combines correctly is not particularity. Therefore, the knowledge that apprehends particularity is not accompanied by concepts, and whatever is accompanied by concepts does not apprehend particularity, because it is combined with the generality of sound. Why is this said? Whatever is the object of sounds, that itself combines with them. Therefore, particularity is not apprehended after combination, therefore, the knowledge that apprehends particularity is not accompanied by concepts. Whatever is accompanied by discrimination is also what apprehends particularity, because it is combined with the general sound. Why? Because it is said that 'this of' refers to relation. Whatever is the appearance of meaning, those themselves are the relation, that is not the object of the senses. Even if the meaning is seen, that is the expresser of this, and this is what is to be expressed of this, thus establishing the relation of the characteristics of the expresser and what is to be expressed. That is not the object of the senses. Why? What is the meaning of 'this is what is to be expressed of this'? It is that this is to be understood from this. By what is it to be understood? Is it by discrimination accompanied by hidden meaning, or by manifest