Tibetan
ན་ཚིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་མཐོང་བ་གཞན་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱར་རུང་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་དེ་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གོམས་པས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བཟུང་བ་ནི་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ནི་རང་གི་དུས་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཆི་བའི་མཐའ་དང་བཅས་པར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཆི་བའི་མཐར་ཐུག་པ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་ཏེ། མངོན་སུམ་རིང་པོས་རིང་པོ་འཛིན། །རིང་མིན་པས་ནི་ཅིག་ཤོས་འཛིན། །དེ་ཉིད་ཚེ་ན་འཆི་བ་ཡི། །མཐའ་དང་ལྡན་པར་དེ་མི་འཛིན། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེས་དུས་གཞན་ཁྱབ་པ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཟུང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་འཛིན་པ་མ་ཡིན། ཅི་སྟེ་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དུས་གཞན་དག་ཏུ་གཞན་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདིས་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་མཐོང་ན་དེ་དངོས་ནི། །ཚད་མས་གྲུབ་ན་དངོས་གཞན་ལ། །དེ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག །དེས་གྲུབ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་གཞན་ཡིན་ཡང༌། །ཕྱིས་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ངེས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ་གཞན་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ནུས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྔར་གྱི་ཤེས་པས་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དང་མ་འདྲེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་བཟུང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་གྱི། གཞན་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྔར་མཐོང་བ
Chinese
如果说，就像对所有已把握的特征的自性，如实地进行命名，就是量一样。不是这样的，因为对于那个，是为了成立以与其他的见相同之法性而可以命名。这里不是这样，因为以前没有过这样的，因为不是由串习所生。说“这是见”也是不相关的，因为可能变成其他的相。说“这是所把握的，是忆念”是不成立的，因为是未把握的自性。现量是执持安住于自身时分的自性，如果不是这样，因为执持为具有死亡之边，那么他的孩子就会死亡。仅仅是随行而执持具有死亡之边，现量长者执持长，非长者则执持另一者。他自身活着的时候，不会执持具有死亡之边。如果不是随行，那么这样一来，他就不会执持遍及其他时分。因此，见到差别的比量，如何会趣入到所把握的自性上呢？又如何会因为他自身是例子，而不是总的执持者呢？如果说是与其他的时分相关联而见到的，因为在其他的时分，对于所生的其他者，他的事物已经成立，因此因为他见到了差别，所以仅仅是见呢？对此进行回答：如果见到，那个事物，如果以量成立，则对于其他的事物，那个本身是增益倒错，以他成立的不是量。如果见到是其他的，之后其他的时分说要成立这就是那个，如果这样认为。那么，对于不是那个的事物增益为那个，那一定是颠倒的，因为见到是其他的，不会变成那个就是那个。对于没有见到的事物，仅仅能增益见的自性，而不能执持为那个本身，因为以前见到的那个，是以以前的识不与其他的自性相混杂而执持的。如果说即使是没有执持，但比量会执持为那个本身，而不是其他的呢？不是的，比量是以前见到的
English
If it is said that, just as naming all the natures of the characteristics that have been grasped, as they are, is like being a valid cognition. It is not so, because for that, it is to establish that it can be named by the very fact that it has the same dharma as other sights. Here it is not so, because there has never been such a thing before, because it is not produced by habituation. Saying "this is sight" is also irrelevant, because it is possible to change into other aspects. Saying "this is what is grasped, is memory" is not established, because it is the very nature of not being grasped. Manifest valid cognition is that which holds the nature that abides in its own time, if it is not so, because it is held to be with the end of death, then his child will die. It is only by following that one holds to be endowed with the end of death, the long manifest cognition holds the long, and the non-long holds the other. He himself, when alive, does not hold to be endowed with the end of death. If it is not followed, then in that case, he will not hold to pervade other times. Therefore, how can inference that sees the difference enter into the nature of what is grasped? And how can it be a general holder, since he himself is an example? If it is said that it is seen in relation to other times, because in other times, for the other who is born, his object has been established, therefore, because he sees the difference, is it only seeing? To this, the answer: If seeing, that thing, if established by valid cognition, then for other things, that itself is an imputation of perversion, what is established by it is not valid cognition. If what is seen is other, but later at other times it is said that this is to be established as that, if one thinks so. Then, to impute to what is not that as that, that must be inverted, because seeing as other, it will not become that that is that. For what is not seen, only the nature of seeing can be imputed, but it cannot be held as that itself, because that which was seen before is held by the previous consciousness without mixing with other natures. If it is said that even if it is not held, inference will hold it as that itself, and not as other? It is not so, inference is what was seen before.