Tibetan
ཐོབ་པ་ཡི། །རྒྱུ་ཡིན་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་བྱ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའི་ནུས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་དོན་བྱ་བ་དེའང་གཞན་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འདིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །མི་སླུ་བ་ཡང་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བགྲོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བགྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོར་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་དང་མཚུངས་པར་དེ་འཛིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །གང་གི་ཚེ་མེ་མཐོང་ནས་སོང་སྟེ་ཆོད་པའི་ཚེ་ཡང་དུ་བ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དུས་གཞན་དུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་རྟོགས་པ་ནི་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མི་སྲིད་པ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། མི་སྣང་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མཐོང་བའི་གསལ་བ་གཞན་དང་ཆོས་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པ། །ཕྱིར་ན་སྤྱི་འཛིན་མིན་ཞེ་ན། །དཔེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་གྲུབ་དེ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དང་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གཞན་ཅི་དགོས། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ལྟ་བར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཐོང་བས་ནི་དུས་མཉམ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་འཛིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་གང་གིས་རང་བཞིན་སྔར་ཤེས་པ་དཔེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། དུས་ཕྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་ཡང་གཞན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བརྗེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། གལ་ཏེ་བརྗེད་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དཔེ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗེད་པ་དེ་ཕྱིས་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བརྗེད་པ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཉིད་ཡིན། དཔེའི་སྒོ་ནས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་བརྗེད་ན་དཔེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱི་སྔོན་རོལ་དུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་དཔེ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རྟགས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ཉིད་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་བརྗེད་ན་ནི་དཔེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་བཞིན་དུ་དཔེ་མེད་པ་ཁོ་ནར་བརྗེད་པ་དེ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི། དུས་ཀྱི་ཆ་མ་ཚར་བ་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན། དྲན་པ་ཡོད་ན་དེ་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་གཏ
Chinese
认为获得的，就是原因而进入。如果那本身是这个，那样也不是进入的对境，因为具有证悟者进入的对境是成办事情的缘故。那本身也不是成办事情，因为依赖于自己原因的能力之事物，也是做其他事情，不是依靠一个本身。成办事情的关系不是现量的对境，因为忆念之前见过的缘故。以其成办事情本身，就成为知晓“那本身就是这个”的对境，不是以自己的自性。执着于之前见过的就是忆念，与此结合就是随后的比量。其能成办事情，这个也有，因此以假立差别而作一个本身的名称。不欺骗也不是一个的对境，因为即使是众多，也是为了获得事情的缘故。不是行走的行走等等，因为是从那产生，所以依赖于常续。因此现量不是总相的对境，比量也不是差别的对境。如果说，见到差别的比量，不是仅仅认识差别吗？那也不合理，因为刹那各异故，不认识差别。因为执持它与见相同，也不是差别的对境。何时见到火之后离开，在确定的时间里，从烟中确定的时候。不是在其他时间认识那个差别，因为各异是其他和其他的缘故。对于已经各异的，以一个而更加执着，所证悟的就成为总相的对境。那么对于没有变化，因此不可能各异，所依赖的事物自性，就认识那个差别吗？这如何证悟呢？因为没有确定“不显现的没有变化”。如果说在其他也见到那样。那样就是因为认识到见到的显现与其他法相同，所以差别
English
Entering because one thinks that what is obtained is the cause. If that itself is this, then it is not the object of entering, because the object of entering for those who possess realization is to accomplish things. That itself does not accomplish things, because things that have the power to depend on their own causes also do other things, not relying on one itself. The relationship of accomplishing things is not the object of direct perception, because of remembering what was seen before. By the very act of accomplishing things, it becomes the object of knowing "that itself is this," not by its own nature. Holding onto what was seen before is memory, and combining with this is subsequent inference. Its ability to accomplish things is also present in this, so by nominally establishing differences, one makes the name of one itself. Not deceiving is also not the object of one, because even though it is many, it is for the sake of obtaining things. Not walking, walking, etc., because it arises from that, it depends on continuity. Therefore, direct perception is not the object of the general, and inference is not the object of the particular. If one says, does the inference that sees the particular not only recognize the particular? That is also not reasonable, because instants are different, one does not recognize the particular. Because it holds it as the same as seeing, it is also not the object of the particular. When one sees fire and then leaves, at the time of determining from smoke at a fixed time. One does not recognize that difference at another time, because different is other and other. For what has become different, by clinging more to one, what is realized becomes the object of the general. Then, for what does not change, therefore it is impossible to be different, does one recognize that difference for the nature of things that is relied upon? How is this to be realized? Because there is no certainty that "what is not apparent does not change." If one says that one also sees it that way in others. In that case, it is because one recognizes that the clarity of seeing is similar in dharma to others, so the difference
Chinese
不是具有境的。如果那本身是例子，既然如此，难道不是共同执受吗？因为是例子本身，对于已经成立的那个，其他的量有什么用？如果说因为先前由现量成立，所以是那本身和例子，如果是那样，因为已经被先前的现量执受，所以对于这个随后的比量，其他的量有什么必要？如果说进行差别观察的先前现量，执受了在比量的时候将要产生的有。为了要由那本身来成立，比量做什么呢？比量想要进入不是现量境的，而不是进入那本身。如果说因为那本身而见到差别，如果见到差别，就不会成为量。如果见到是执持同时产生之义，而不是其他的。因此如果说是进入将要产生的比量之量，如果那样，那么先前认识自性的例子也是其他的，之后由比量所了知的义，也完全会变成其他的。然而那是仅仅被执受的，虽然如此，但是因为遗忘，所以对于这个没有过失，如果说因为遗忘没有过失，回答说：如果因为遗忘没有过失，那本身就不是例子。如果说因为遗忘，之后又以理证的方式如实地忆念，所以比量不是没有意义的，那么遗忘怎么会是例子本身呢？以例子的方式，成立者进入，如果遗忘那个，怎么会成为例子？如果忆念在相之前没有不完整的例子本身，那个时候对于那个，其他的相做什么呢？如果忆念那本身一次又一次，就会变成没有边际的。然而那个时候如果遗忘，就不是例子本身了。如果像从突然的烟中认识火一样，在仅仅没有例子的遗忘中，由相来了知，那个时候，因为先前由现量执受了没有时间部分的周遍，所以因为没有差别了知，怎么会是量本身呢？如果存在忆念，是为了对那个进行命名，就像这样自性的
English
It is not an object possessor. If that itself is an example, then why isn't it a common apprehension? Because it is the example itself, what use is another valid cognition for that which is already established? If it is said that it is that itself and an example because it was previously established by direct perception, if that is the case, since it has already been apprehended by the previous direct perception, what need is there for another valid cognition of subsequent inference? If it is said that the previous direct perception, which observes the difference, apprehends the existent that will arise at the time of inference, what use is inference since it is to be established by that itself? Inference intends to enter what is not the object of direct perception, not that itself. If it is said that the difference is seen because of that itself, if the difference is seen, it will not become a valid cognition. If seeing is holding the meaning that arises simultaneously, and not another. Therefore, if it is said to be a valid cognition of inference that enters what will arise, if that is the case, then the example by which the nature was previously known is also other, and the meaning that is later understood by inference will also become completely other. However, that is only apprehended, but even so, there is no fault in this because of forgetting. If it is said that there is no fault because of forgetting, the answer is: If there is no fault because of forgetting, then that itself is not an example. If it is said that because of forgetting, it is later remembered as it is through reasoning, so inference is not meaningless, then how can forgetting be the example itself? The establisher enters through the way of example, if that is forgotten, how can it become an example? If the example itself is remembered completely before the sign, then what does another sign do for that? If that itself is remembered again and again, it will become endless. However, if it is forgotten at that time, it is not the example itself. If, like recognizing fire from sudden smoke, in the forgetting that is only without an example, it is understood from the sign, then at that time, since the pervasion without a part of time has been apprehended by the previous direct perception, how can it be a valid cognition itself because there is no difference in understanding? If there is memory, it is for the purpose of naming that, like this, the nature of