Tibetan
བྱ་བ་འདི་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་འདི་ནི་གནག་རྫི་དང་བུད་མེད་ཀྱི་བར་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གྲངས་ཅན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལྟ་བས་རྨོངས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་གཞན་དུ་ཡང་འདི་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་པར་དམིགས་པ་མེད་པར་ནི། བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་ལ། ཐ་དད་དུ་བྱ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་མེད་ན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག །མེད་ལ་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན། །དེ་ཡང་སྣང་བར་འདོད་པ་ཡི། །རྒྱུའམ་རང་བཞིན་སྣང་མེད་ཉིད། །མི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ། རྒྱུ་དང་བྱ་བར་བྱེད་པ་ཡང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པས་སྐྱེད་པའི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁ་དོག་འདི་མི་རྟག་ པོའོ་ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་རྟགས་སོགས། །འཛིན་པ་ལ་ནི་ཚུལ་འདིར་འདོད། །གཞན་དུ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ཁ་དོག་ཉིད་དམ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ནས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ཡིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ། ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་སྤྱི་དེ་གང་གིས་རྟོགས། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་
Chinese
這個事情本身是不存在的，這是在牧人和女人之間成立的。然而，數論的觀點使愚昧得以理解，因為不存在的詞語在其他地方也是有理由的。如果不是這樣，快樂等等和補特伽羅就不會是不同的。如果經典本身成立為不同的，那是不對的，因為不同是依賴於量（ प्रमाण ）的緣故。如果沒有互相不同的對象，那麼經典本身也不會互相成立為不同的，而要作為不同的對象，那本身就是不見其他。如果沒有明顯和不明顯，也不會成立為不同的。不見僅僅是這樣，是確定不存在的結果。那也是想要顯現的，原因或自性是顯現的不存在。不見只有三種，作為原因和作用也是自性不見。那也是原因等等作為對象的特徵，僅僅是不見才能理解，不是其他和不同的方式。因此，通過結果和自性和不見所產生的具有標誌的知識，要證成的理解是不欺騙的。因此，由於它以這樣的方式成立事物本身，所以不是不是事物的法。如果說這個顏色是不穩定的，不是將不穩定性本身加到自己的特徵上嗎？那麼，如果說這是加到顏色的總體上，等等，那又是怎樣呢？那不是的，因為推論的不穩定等，對於執持來說，這裡想要這個方式。為了執持其他所執持的，不想要作為量本身。不是要說自性和總體的特徵，或者顏色本身嗎？抓住不穩定等等之後，顏色等等是不穩定的，老師所說的將不穩定性本身和意結合，對於說加到顏色的總體上等等，這是在說這個方式。如果通過推論理解到顏色的總體是不穩定性本身，那麼就會變成有其他的量。那個總體的有法是什麼理解的？如果通過推論理解，那麼對於那個也需要其他的有法，因此會變成無窮無盡。什麼時候現量
English
This very thing, the non-existence of things, is established between the herdsman and the woman. However, the view of the Samkhya scriptures makes ignorance understandable, because the term 'non-existence' is also reasonable elsewhere. If it were not so, happiness and so on, and the individual (purusha) would not be different. If the scriptures themselves are established as different, that is not correct, because difference depends on valid cognition (pramana). If there is no mutually distinct object, then the scriptures themselves will not be established as mutually different, and the object to be made different is itself the non-perception of others. Even the clear and the unclear will not be established as different without non-perception. Non-perception is just this: it is the result of certainty in non-existence. That which is desired to appear, the cause or nature, is the non-appearance of itself. Non-perception is only of three kinds: as cause and as action, it is also non-perception of its own nature. That which is the characteristic of perceiving cause and so on, only non-perception makes it understood; it is not in other and different ways. Therefore, the knowledge with the sign produced by the result, nature, and non-perception, the understanding to be proven is infallible, because it is not not a dharma of things, since it establishes the thing itself in that way. If one says, 'This color is impermanent,' is it not adding impermanence itself to its own characteristic? Then, if one says that this is added to the generality of color, and so on, how is it? That is not so, because for inference, impermanence, etc., this is the way desired for holding. In order to hold what is held by another, it is not desired as valid cognition itself. Is it not to state the characteristics of self and generality, or color itself? Having grasped impermanence, etc., color, etc., is impermanent, what the teacher said about combining impermanence itself with mind, for saying 'added to the generality of color,' etc., this is saying this way. If impermanence itself is understood by inference in the generality of color, then there will be another valid cognition. What understands that general subject? If it is understood by inference, then another subject is also needed for that, so it will become endless. When direct perception
Tibetan
གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉི་ག་ལ་ཡང་ལ་ན། དེ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྱི་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར། དངོས་ལས་མི་རྟག་གཞན་དུ་མེད། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྔར་གྲུབ། །དུ་མའི་དངོས་དེ་བརྗོད་བྱ་མིན། །རྟོགས་ལས་སྐྱེད་ཆོས་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ་ཁ་དོག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེའི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྤྱིའི་ངོ་བོས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འདི་སྔོན་པོ་ཞེས་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཞེས་སྣང་བ་མེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ། འདི་ནི་སྔར་གྱི་སྔོན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཤེས་པས་མ་བཟུང་བའི་སྤྱི་ཉིད་འཛིན་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མ་པྱི་མའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ནི་མ་དམིགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་རྣམས་ཕན་ཚུན་དང༌། དེ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཐ་དད་ པས་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད། དུ་མའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཐ་དད་པར་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཡི་རྟེན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །སྤྱི་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ལྟར་དེ། །རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྗེས་དཔོག་ཡིན། །སྤྱི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ན། དེས་པའམ། གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་སྙད་མ་གྲུབ་ན་ནི།
Chinese
在之后产生的、具有征相的识不是量的时候，就变成了其他的量，因为与自己的体性和合。如果这样说，那么在两者中都不行。因为在那里没有量，因为两者都由现量成立。并且，执持总相的随后的比量，因为执持所取，所以不是量。如果问：无常性如何由现量成立呢？就像这样：事物中没有与无常不同的东西。那也早已由根识成立。众多的事物不是所说之境。从觉悟中产生的法是所说之境。无常性或者颜色等不是与事物的自性不同的东西，然而那样的东西就是事物的自性。因为分别念不能执持它的体性，所以它就变成了总相的体性。总相是执持的作用，没有其他。这个是蓝色，在现量中显现的自性之外，在比量中没有这个是蓝色的显现，而是就那样进行称说。然而，如果说，这个是像之前的蓝色一样的东西，这样，执持没有被先前和后来的识所执持的总相本身就是执持。那是不合理的，因为没有观察到与先前和后来的自性不同的总相，用那个本身进行称说就是总相，并且称说的所依也是自己的体性本身。如果无常等总相相互之间，以及与具有它的事物不同
English
When the subsequent consciousness with signs is not a valid cognition, it becomes another valid cognition because it is associated with its own characteristics. If you say so, then it is not possible in either case. Because there is no valid cognition there, since both are established by direct perception. And the subsequent inference that grasps the general characteristic is not a valid cognition because it grasps the object to be grasped. If you ask, how is impermanence established by direct perception? Like this: There is nothing other than impermanence in things. That has already been established by the senses. The many things are not objects of expression. The dharma arising from realization is the object of expression. Impermanence itself, or color, etc., is not something other than the nature of things, but such a thing is only the nature of things. Because conceptual thought cannot grasp its essence, it becomes the essence of generality. Generality is the function of grasping, and there is nothing else. This is blue, other than the nature that appears in direct perception, there is no appearance of this being blue in inference, but it is named as such. However, if you say that this is the same as the previous blue, then grasping the generality itself, which has not been grasped by the previous and subsequent consciousnesses, is grasping. That is unreasonable, because the generality that is different from the previous and subsequent nature is not observed, and naming it itself is the generality, and the basis of naming is also its own nature itself. If the generalities of impermanence, etc., are different from each other and from the things that possess them,