Tibetan
ད། བདག་རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ཐོབ་བོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེས་ན་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སླུ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་དག་ཏུ་ནི། །འཁྲུལ་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་མེད་ཅེ་ན། །རྟགས་ལོག་མཐོང་ཕྱིར་དེ་དེ་འདྲ། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡད་པས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ལ་ལར་སླུ་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་དེའི་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོ་བས་ངས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་འཁྲུལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པས་རྟགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བུ་ཉིད་ནི་སྔོ་བས་ངས་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་ཟས་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་མ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་ལྷག་པར་སྒྲོས་བཏགས་པ་ན་འཁྲུལ་པར་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པས་ན་གང་ཞིག་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གང་ལས་འགའ་ཚེ་དངོས་དགའ་ལ། །དེ་རྟོགས་པ་ནི་གྲུབ་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའམ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་གདོན་མི་ཟ། །དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་དེ་ལས་སྐྱེས་པའམ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་དེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་ནི་གདོན་མི
Chinese
ད། 如果我暂时是这样，而不知道其他是怎样的，那么就应该保持沉默。如果其他也变成这样，那是不对的，因为没有 प्रमाण（梵文：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，藏文：ཚད་མ་，汉语字面意思：量）。因此，这是不行的。因此，因为有他人证悟，所以也应该承认他人可以进行 अनुमान（梵文：anumāna，梵文罗马拟音：anumana，藏文：རྗེས་སུ་དཔག་པ་，汉语字面意思：比量）。 不欺诳故彼即 प्रमाण（梵文：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，藏文：ཚད་མ་，汉语字面意思：量）。 设若于某些处所， 因错乱故无有信任， 见似是而非之相故，彼即如此。 प्रमाण（梵文：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，藏文：ཚད་མ་，汉语字面意思：量）的特征是不欺骗，因此，比量也是 प्रमाण（梵文：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，藏文：ཚད་མ་，汉语字面意思：量）。然而，因为在某些情况下也看到欺骗，所以会产生反驳，例如，因为他是他的儿子，所以是蓝色的，这种说法虽然与错乱相关，但仍然是比量吗？这不合理，因为那不是比量，而是从虚假的相产生的，因为它没有关联。他的儿子本身与蓝色无关。如果仅仅依赖于一个组合，那么就是相同吗？不是的，因为不存在仅仅依赖于一个组合的情况。因为存在 कर्म（梵文：karma，梵文罗马拟音：karma，藏文：ལས་，汉语字面意思：业）、食物和时间的差异的可能性。如果仅仅依赖于一个组合，那么就会导致同时产生。因此，因为相没有完全代表相的自性，所以当对非因也附加因的标签时，就会被认为是错乱。 如果所有比量都是这种性质，因为没有认识到其他的差别，那么哪一个是不错乱的呢？这也是不行的，例如： 由何者生起某些悦意之事物， 彼之证悟即已成立。 彼即由彼所生， 或彼之自性无疑。 与具有其自性和由其产生的特征相关的相，是能够理解的，因为其他的只是看起来像那样。从中要证成没有错乱的证悟，那一定是确定无疑地由其产生，或者是确定无疑地是其自性。如果不是这样，就不可能认识到没有错乱，因为会变得太过分。并非从所有事物都能产生对所有事物的认识，因为有时会注意到仅仅是偶然的。因此，这个认识是无疑
English
Da. If I am temporarily like that, and I do not know what others are like, then one should remain silent. If others also become like that, it is not right, because there is no प्रमाण (Sanskrit: pramāṇa, Romanized Sanskrit: pramana, Tibetan: ཚད་མ་, literal Chinese meaning: measure). Therefore, this is not right. Therefore, because there is the realization of others, it should also be acknowledged that others can engage in अनुमान (Sanskrit: anumāna, Romanized Sanskrit: anumana, Tibetan: རྗེས་སུ་དཔག་པ་, literal Chinese meaning: inference). Because it is unfailing, it is प्रमाण (Sanskrit: pramāṇa, Romanized Sanskrit: pramana, Tibetan: ཚད་མ་, literal Chinese meaning: measure). If in some places, Because of confusion, there is no trust, Because of seeing false signs, it is like that. The characteristic of प्रमाण (Sanskrit: pramāṇa, Romanized Sanskrit: pramana, Tibetan: ཚད་མ་, literal Chinese meaning: measure) is that it is not deceptive, therefore, inference is also प्रमाण (Sanskrit: pramāṇa, Romanized Sanskrit: pramana, Tibetan: ཚད་མ་, literal Chinese meaning: measure). However, because deception is also seen in some cases, there will be refutation, for example, because he is his son, he is blue, even though this statement is related to confusion, is it still inference? This is not reasonable, because that is not inference, but arises from false signs because it has no connection. His son himself is not related to blue. If it depends only on one assembly, then is it the same? No, because there is no situation where it depends only on one assembly. Because there is the possibility of differences in कर्म (Sanskrit: karma, Romanized Sanskrit: karma, Tibetan: ལས་, literal Chinese meaning: action), food, and time. If it depends only on one assembly, then it would lead to simultaneous arising. Therefore, because the sign does not fully represent the nature of the sign, when the label of cause is attached to what is not a cause, it is considered confusion. If all inferences are of this nature, because other differences are not recognized, then which one is not confused? This is also not right, for example: From what arises some pleasing things, That realization is already established. It is born from it, Or it is undoubtedly its nature. The sign that is related to the characteristic of its nature and arising from it is understandable, because others only appear to be like that. The realization from which non-confusion is to be proven must be definitely born from it, or it must be definitely its nature. If it is not like that, it is impossible to recognize non-confusion, because it would become too extreme. Realization does not arise from all things to all things, because sometimes it is noticed that it is only occasional. Therefore, this realization is undoubtedly
Tibetan
་ཟ་བར་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ་འབྲེལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ནའོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ལ་ཡང་བརྒྱུད་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རང་གི་རྒྱུའམ་ངོ་བོ་དག །མེད་པར་དོན་ནི་སྲིད་མིན་པ། །དེ་དག་རང་བཞིན་མཐོང་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཞན་དུ་མཚན་ཉིད་ཡིན། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན་ནི། དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རྒྱུའམ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་ཆད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཐ་ སྙད་པའི་ཚད་མའི་སྐབས་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལམ་དུ་འགྲོ་བཞིན་པ་ཉིད་ན་ལམ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མི་དམིགས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར། བལྟར་རུང་རང་གི་ངོ་བོའམ། །རང་རྒྱུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་གཞན་དག །ཡོད་པར་སྣང་བ་མེད་ན་ནི། །དེ་དང་ལྡན་པའང་ཇི་ལྟར་ཡོད། །གང་ཕྱིར་འདི་དེར་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གཞན་མེད་པས་ཇི་ལྟར་མེད་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྒྱུའམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པ་དེར་ནི་དེ་དག་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དག་ཀྱང་མི་སྲིད་པས་ན་མི་དམིགས་པ
Chinese
与食用相关的意义所产生，而关系也只有两种。依赖于一个集合，也仅仅是通过从那个传承产生的特征来建立关系，因此不会与那个传承相混淆。例如：自己的因或自性，如果不存在，那么事物是不可能存在的。谁能见到这些自性？那本身就是其他的特征。无论是果的推理还是自性的推理，谁能见到其特征，那本身也就是其他的特征。对于它的儿子等等来说，它本身并不存在，因此并非对一切都不可信任。如果对具有特征的事物造成损害是可能的，那么就会变成驳倒它的特征，因此会对一切都不可信任，否则就不是这样，这是合理的。如果因或自己的自性不存在，那么任何事物都不可能存在，如果这样理解，那么在一切情况下，名言都会中断。这只是名言量的场合，而不是其他的场合。因此，名言者们必须毫不犹豫地追求比量。如果无计可施，如何进入呢？不是的，因为方法已经非常完善了。如果进行分析就会崩溃吗？不是的，因为分析也是比量的自性。那就像在道路上行走时，道路本身就会被表达出来一样。那么，对于不可见的事物有什么关系呢？它显示了其自性，即从它产生的特征的关系。例如：如果可见的自己的自性，或者见到自己的因的其他因，不存在显现，那么，与它相关的又怎么会存在呢？因为这个与那个的关系就是那个，因此那个不存在，这个也会不存在。如果不是这样，其他不存在，又怎么会不存在呢？如果那样，就会太过分了。如果那个不存在，那么不存在的那个就是关系，如果不是那样，就会没有关系。因此，在任何地方，作为所缘的特征的因或遍及者不可见，那么在那里，那些是不存在的。凡是那些不存在的地方，果和所遍及者也是不可能存在的，因此是不可见的。
English
It is produced by the meaning associated with eating, and there are only two kinds of relationships. Relying on a single assembly, it is also related only by the characteristic arising from that lineage, so it is not confused with that lineage itself. For example: one's own cause or self-nature, if it does not exist, then things cannot exist. Who sees these self-natures? That itself is the characteristic of others. Whatever is the characteristic of the reason of effect or the reason of self-nature, whoever sees it, that itself is also the characteristic of others. It is not that it exists in its son and so on, therefore it is not that everything is untrustworthy. If harm is possible to that which possesses characteristics, then it will become a refutation of its characteristics, therefore everything will become untrustworthy, otherwise it is not so, it is reasonable to say. If the cause or one's own self-nature does not exist, then nothing can exist, and if this is understood, then in all cases, the convention will be cut off. This is only the occasion of conventional valid cognition, not others. Therefore, those who use conventions must undoubtedly pursue inference as their goal. How does one enter without a method? It is not so, because the method is very well established. If it is analyzed, will it collapse? It is not so, because analysis is also the nature of inference. It is like when one is walking on the road, the road itself will be expressed. Then, what is the relationship with the invisible? It shows that its nature is the relationship of the characteristic arising from it. For example: if the visible own self-nature, or other causes that see one's own cause, do not appear to exist, then how can that which is related to it exist? Because this relationship to that is that, therefore that does not exist, and this will not exist. If it is not so, how can it not exist because the other does not exist? If that is the case, it will be too extreme. If that does not exist, then that which does not exist is the relationship, if it is not so, there will be no relationship. Therefore, wherever the cause or pervader, which has become the characteristic of the object of perception, is invisible, then those are non-existent there. Wherever those are non-existent, the effect and the pervaded are also impossible, therefore it is invisible.