Tibetan
ར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། མ་མཐོང་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་དེ། །རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་རྟེན་དང་འབྲེལ་ཅན། །ཡིན་ན་དེ་ཚེ་གོ་བྱེད་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བའི་དོན་ནི་འབྲེལ་པ་གཞན་ལས་རྟོགས་ཏེ། གཞན་ཙམ་ལས་རྟོགས་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། རང་ཉིད་རྟོགས་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟེན་དེ་དང་གཞན་དེ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་ལས་དྲན་པ་ཉིད་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་འདྲ་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོལ་སོགས་པ་ལས་ནི་དྲན་པ་དེ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གནས་མིན། །དེ་རྟེན་དང་ནི་འབྲེལ་པ་ལས། །ཡུལ་དུས་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་ཅན། །ཆོས་ཅན་དང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་ནི་ཡུལ་དང༌། དུས་ངེས་པ་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་ཀྱིས་འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འབད་རྩོལ་ནི་བདག་གིས་ཅི་མཐོང་ཞེས་རྩོལ་བ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཡིད་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པས་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ དང་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དྲན་གྱི་བྱེད་པ་བླ་ལྷག་པ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདྲ་བ་གཟུང་བ་ལས་འདི་ནི་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་ལ་འདྲ་བ་ཉིད་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ནི་འདྲ་བའམ་གཞན་ནོ་ཞེས་སོ་སོར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་དེས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ལས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དོ། །འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འབྲས་སོགས་རྟགས་ནི་དེ་ཡི་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བྱེད་འདོད། །དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པ། །རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤིང་གི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི
Chinese
之所以会变化，是因为使习气苏醒也是原因。因为与那个意义相关联，所以没有过失。对此的解释是：未见之自性本体，是证悟的所依，是其他的意义。如果它与所依有关联，那么那时它就是能知。未见自己本体的意义是从其他的关联中证悟的，如果仅仅是从其他中证悟，那就太过分了。如果自己证悟，那么一切都会见到一切，因为没有差别。如果那个所依与那个其他有关联，那么那时它就是能知。这是怎样的呢？因为它就是那样被见到的。难道不是从关联中产生忆念吗？那也是从相似中产生的，所以就是那个太过分的情况吗？不是的，因为从努力等产生的忆念是会变化的。从努力等产生的忆念，不是境等所处之处。它从所依和关联中，具有境、时等差别。从见到与有法和所立相关联的事物中，能够获得境和时间确定的事物，但不是从努力等中获得。像这样，努力就是我见到什么，这样努力承担的心的作用。因为有它，所以像那样的境和时间的实物本身，没有比忆念的作用更殊胜的了。因此，那不是量。从抓住相似之处，认识到这个和那个相似，仅仅认识到这一点，而相似本身不是具有境和时间差别的，因为总是相似的。因为多者是相似还是其他，是分别确定的认识，所以那不是量。那个和相似者所做的是已经做过的，因此，对于那个来说，就是现量。如果不是那样，因为不从现量进入，所以不是量，已经显示过了，也不再说了。从关联中也像那样认识到，就是比量自性的量。像这样，果等相是它的，想要用量来使之理解。除了它的定义之外，没有其他的相的定义。做树木的事情的
English
The reason for change is that awakening habits is also a cause. Because it is related to that meaning, there is no fault. The explanation for this is: The unseen self-nature is the basis of realization, which is other meanings. If it is related to the basis, then at that time it is the knowable. The meaning of not seeing one's own nature is realized from other associations. If it is realized only from others, it would be too much. If one realizes oneself, then everything will see everything, because there is no difference. If that basis is related to that other, then at that time it is the knowable. How is this? Because it is seen that way. Doesn't memory arise from association? It also arises from similarity, so is it the same extreme situation? No, because the memory arising from effort etc. is changeable. The memory arising from effort etc. is not the place where objects etc. reside. It has differences in objects, time, etc. from the basis and association. From seeing things related to the subject and the thesis, one can obtain things that can determine the object and time, but not from effort etc. Like this, effort is the action of the mind that takes on the effort of what I see. Because of it, the object and time itself are not more superior than the function of memory. Therefore, that is not valid cognition. From grasping the similarity, recognizing that this is similar to that, only recognizing that, but the similarity itself is not characterized by differences in object and time, because it is always similar. Because many are similar or other, it is a separate and definite recognition, so that is not valid cognition. What is done by that and the similar is what has been done, therefore, for that, it is direct perception. If it is not so, because it does not enter from direct perception, so it is not valid cognition, it has already been shown, and it will not be said again. Recognizing it in the same way from association is the valid cognition of the nature of inference. Like this, the sign of fruit etc. is its, wanting to use valid cognition to make it understood. Apart from its definition, there is no other definition of the sign. Doing the work of trees
Tibetan
་ཤ་པའམ་མེ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེར་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དམ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོགས་པ་མཐའ་དག་ནི་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དུ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཅན་ཡིན་ལ། ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནི་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དངོས་གང་ལྷན་ཅིག་ཇི་ལྟར་མཐོང༌། །དེ་ནི་གཞན་ཚེ་དེ་ལྟ་བུར། །དྲན་པ་སད་རྒྱུ་དེ་ལྟར་ན། །ཅི་རིགས་པར་ནི་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །གཞན་དུ་གང་ཚེ་སྔོན་གྱི་ནི། །མཐོང་ལས་གཡོས་ཏེ་དྲན་གྱུར་པ། །དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། །མི་སླུ་བ་དང་འབྲེལ་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན། །དྲན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་དྲན་ནོ་ཞེས། །ཇི་བཞིན་དྲན་ན་དེ་ཚད་མིན། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པས་ན། །དེ་བཞིན་ཡིན་ཡང་ཚད་མིན་ན། །མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་ནི། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲན་ལས་ཡིན། །འདི་ལྟར་མཐོང་བ་དམིགས་མེད་ལ། །དེ་ནི་དམིགས་དང་བཅས་ཉིད་དུ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲན་ཡིན་ལ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཚད་མིན་གྱུར། །དྲན་པས་གཞན་ དུ་རྟོགས་པས་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་རང་གིས་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དྲན་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ནི་དྲན་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི། །འབྲས་བུ་རང་བཞིན་དག་ལས་ནི། །དོན་བཅས་དྲན་པ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །གཞན་དུ་དྲན་པ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སླུ་བ་ནི་དྲན་པ་འཁྲུལ་པས་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ལས་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དྲན་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེའི་ཚེ་གོ་བྱེད་རྗེས་འགྲོ་བ། །སྤྱི་ཡིས་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །དེས་ན་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཐམས་ཅད། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གོ་བར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ནི། །གོ་བར་བྱེད་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་སྤྱིའི་ངོ་བོས་
Chinese
就像从肉或火等产生的烟等，在那里也认识到是原因本身或结果本身是相同的。由于与先前和之后的分离，以无常的自性而存在，这就是它，其他的无常自性也不是其他的，所有这样的推测认识都是这样的。以一些差别来近似表示的烟的自性是具有近因的，而灰烬等则不是具有近因的，因此两者也应如何合理地理解。就像这样：任何事物一起如何见到，那在其他时候也那样，如果记忆苏醒的原因是那样，就应如何合理地进入。否则，何时从先前的所见中移动而忆起，即使进入那，也与不欺骗无关。现量是不欺骗的，是依靠那个记忆的缘故。如果我说我记得，如果如实记得，那不是量。如果所见是错乱的，即使那样也不是量。所见的错乱，也是从其他方式的记忆而来。就像这样，所见是无目标的，那是以目标而存在的，以其他方式的记忆，如果是那样，那不是量。因为记忆以其他方式认识，所以所见不是量，所见本身不是过失，但却是记忆的过失。那个记忆也是从相似之处以其他方式产生，因为记忆不是清晰的缘故。因此，在那个本身所缘的，从果的自性等中，产生具有意义的记忆，否则记忆会变得错乱。因此，一切的欺骗都是由错乱的记忆所造成的。因此，从关联中，所见如其所是，隐蔽的境，记忆本身是量，那也只是推测，不是其他的。因此说：那时，能知者随行，以总相认识自性。因此，所有隐蔽的事物，不会特别地被认识。所要理解的认识，是受能知者的他者支配的。那个能知者也是以总相的自性。
English
Just as smoke, etc., arising from meat or fire, etc., there also it is recognized that the cause itself or the result itself is the same. Because of the separation from the previous and the subsequent, existing with the nature of impermanence, that is it, the other nature of impermanence is not other either, all such inferential cognitions are like this. The nature of smoke, which is approximated by some differences, is that which has a proximate cause, while ashes, etc., are not those which have a proximate cause, therefore both should also be understood as appropriate. Like this: Whatever thing is seen together, that is how it is at other times, if the cause of memory awakening is like that, then one should enter as appropriate. Otherwise, when one moves from the previous seeing and remembers, even if one enters that, it is not related to non-deception. Direct perception is non-deceptive, it is because of relying on that memory. If I say I remember, if I remember as it is, that is not valid cognition. If the seeing is confused, even if it is like that, it is not valid cognition. That confused seeing is also from memory in another way. Like this, seeing is without an object, that is existing with an object, memory in another way, if it is like that, that is not valid cognition. Because memory cognizes in another way, seeing is not valid cognition, seeing itself is not a fault, but it is the fault of memory. That memory also arises in another way from similarity, because memory is not clear. Therefore, in that very object itself, from the nature of the result, etc., meaningful memory arises, otherwise memory becomes confused. Therefore, all deception is caused by confused memory. Therefore, from the connection, seeing as it is, the hidden object, memory itself is valid cognition, and that is only inference, not other. Therefore it is said: At that time, the knower follows, one cognizes the self-nature by the universal. Therefore, all hidden things are not cognized particularly. The cognition to be understood is under the control of the other of the knower. That knower is also with the self-nature of the universal.