Tibetan
་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚོགས་པ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པའི་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན། མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་དཔག་མེད་པར་མངོན་སུམ་ནི། །དང་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མེད། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་ནི། །མེད་པར་མིན་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ལ་ལར་དང་པོར་ལ་ལར་ཕྱིས། །འདི་ཉིད་འདིར་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན། །རྗེས་དཔག་ལས་འོག་མངོན་སུམ་མིན། །མངོན་སུམ་ལས་དཔོག་སྔར་མཐོང་མེད། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་མེད་པར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྗེས་དཔག་མེད་པར་མངོན་སུམ་ནི། །རང་རིག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཡོད་མིན་པས། །ཚད་ཡིན་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ། །མངོན་སུམ་རང་རིག་ཙམ་ཉིད་ནི། །དོན་དང་ཐ་དད་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །ཅི་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཉིས་སུ་མེད་པར་ལུས་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་མེད་པར་ནི། །མངོན་སུམ་དོན་དང་ཐ་དད་ཀྱི། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་འགྱུར་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་མེད་པར་དེ་ ཚད་མིན། །མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང༌། དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་ལ་མ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་དོན་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡུལ་གྱི་ནི། །ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་རིག་འགྱུར། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་པས་ཆོད་པའི་མེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩིག་པའི་ཕ་རོལ་གྱི་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ན། མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན། མངོན་སུམ་
Chinese
不是的，因为有组合的差别。因为是知识，所以一切都是错误的或者会改变的，这不是的。因此，即使是错误的，具有特殊组合的量，因为不欺骗，所以是量。从关联的意义中产生，即使是错误的，也是产生量的原因。因为会变成获得显现所欲之事的因，如同显现产生的理由，如同随后的推测之知识。如果随后的推测没有显现产生，就不是量，但也已经阐述了显现也不是没有随后的推测产生。如此，没有随后的推测，显现就，不能首先进入。同样，随后的推测和显现，没有是不可能的，已经阐述完毕。有些是首先，有些是之后。这本身在此处是差别。随后的推测之后没有显现，显现之前没有推测的看见。如果说，没有显现，随后的推测就不能进入，而显现即使没有随后的推测也是可以的，因为有差别，所以随后的推测和显现不相同。这也是不行的。没有随后的推测，显现就，对于自证是量。如此，因为没有名称，即使是量又有什么用呢？显现仅仅是自证，因为不能成立与意义的差别，什么也不会改变，会变成无二。因此，没有随后的推测，显现与意义的差别，不能成立，因此，没有随后的推测，它就不是量。显现是依赖于随后的推测才是差别，并且是进入意义的。而随后的推测即使没有显现也是可以的。如此，对于后来产生的显现不依赖，仅仅是从烟推测火，因为从那本身获得那个意义。这不是的，如果没有显现，通过差别，就不能认识有境本身。通过随后的推测，对于境的，没有差别就不能知晓。被墙壁等隔断的火，不能通过随后的推测而能认识到各个确定的有境。在墙壁的另一边的某个地方，有火啊，这样普遍地推测时，显现
English
It is not, because there is a difference in aggregation. Because it is knowledge, it is not that everything is mistaken or changes. Therefore, even if it is mistaken, the aggregation that possesses distinction is valid because it is not deceptive. Although arising from the meaning of connection is mistaken, it is the reason for the arising of validity. Because it becomes the cause for obtaining what is manifestly desired, like the reason for the arising of the manifest, like the knowledge of subsequent inference. If subsequent inference does not have manifest arising, it is not valid, but it has already been explained that manifest also does not arise without subsequent inference. Like this, without subsequent inference, manifest, does not initially enter. Likewise, subsequent inference and manifest, it has already been explained that it is not impossible to be without. Some are first, some are later. This itself is the difference here. After subsequent inference, there is no manifest; before the manifest, there is no seeing of inference. If it is said that without manifest, subsequent inference cannot enter, but manifest can exist even without subsequent inference, and because there is a difference, subsequent inference is not the same as manifest, that is also not permissible. Without subsequent inference, manifest, for self-awareness is valid. Thus, since there is no term, what is the use even if it is valid? Manifest, just self-awareness, because it does not establish difference from the object, nothing changes, it will remain as non-dual. Therefore, without subsequent inference, manifest, the establisher of difference from the object does not change, therefore, without subsequent inference, it is not valid. Manifest is dependent on subsequent inference for distinction, and it is entering into the meaning. And subsequent inference can exist even without manifest. Like this, not relying on the manifest that arises later, only from smoke is fire inferred, because that meaning is obtained from that itself. That is not so, because if there is no manifest, through distinction, the possessor of the object itself is not realized. Through subsequent inference, for the object, without distinction, it becomes unknowable. Fire separated by walls and so on, cannot be realized as a distinctly determined possessor of the object through subsequent inference. In some place on the other side of the wall, there is fire, when inferring generally like this, manifest
Tibetan
གྱིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དག་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་རེས་འགའ་དེར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གཉི་གའི་ཆ་ལ་བརྟེན་པས་ན། །ཐེ་ཚོམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མིན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ལུས་ཅན་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་བྱེད། །ཐེ་ཚོམ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ཐུ་བ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གའི་ཆ་ལ་བརྟེན་པས་སེམས་ཆ་ཕྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེས་ན་ཆ་ཕྱེད་པ་མེད་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཀྱང་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེ་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་འདྲ་ཉིད། །མི་སླུ་བས་ན་ཚད་མ་ཉིད། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་གང་དུ་དགོས། །ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ་ཞེས་སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་པའམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གང་དུ་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་མི་གཞན་ལ། །མི་སླུ་བ་ལ་འཁྲུལ་མེད་ཡིན། །མ་འཁྲུལ་བ་ལས་མི་སླུ་བ། །མ་ཡིན་མ་འཁྲུལ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །མི་སླུ་བ་མེད་པ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པའོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དཔྱོད་པའི་གཞུང་མ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པ
Chinese
是各自确定所缘的境。如果不是各自确定的境，就不会产生，也不会改变。对于将宝石的光芒认为是宝石，如果未取各自确定的境，也会成为过失。怀疑和颠倒，不是获得各自确定的事物，没有差别。然而，颠倒的知识是使人进入其他的，因此不是量。怀疑有时也是不行的，因为依赖于两方面。 怀疑不使进入。 颠倒则是相反的缘故。 有身者们则使进入。 怀疑比颠倒更甚，因为依赖于两方面，没有心分半，如何使进入呢？因此，以现量遣除那没有分半的。将宝石的光芒认为是宝石的自性颠倒，也是从后来产生的比量而来，因此将宝石的光芒认为是宝石，与其他的比量在是量上没有差别。那是何种量呢？那是现量。如何错乱而如是呢？ 不欺骗故是量。 错乱与不乱何处需？ 量是不欺骗者的知识，这是总的自性，至于它是错乱的，或者不是这样，何处需要具备呢？如果说不欺骗也是不乱，那就会改变；否则就不是，这也不是真实的。 境与时和他人上， 不欺骗者无错乱。 从不乱者不欺骗， 非是不乱未成立故。 没有不欺骗，这即是错乱。 这并非不是这样，不会变成这样。如果说因为没有损害所以是不乱的，那不是的，因为是对不欺骗本身这样说的。如果不是不欺骗，即使没有损害，一切都是错乱的。如果说那本身就是损害，那么，没有损害本身就是不欺骗本身，因此不欺骗本身就是没有错乱，这样就成立了。说比量是不欺骗的，但却是错乱的，这也不是观察的宗义，世间
English
It is to grasp the objects that are determined separately. If it is not a separately determined object, it will not arise and will not change. Even in the case of knowing the light of a jewel as a jewel, if the separately determined object is not grasped, it will become a fault. Doubt and inversion are not the means of obtaining separately determined things, there is no difference. However, inverted knowledge causes one to enter into something else, therefore it is not a valid cognition. Doubt is sometimes not permissible either, because it relies on both aspects. Doubt does not cause entry. Inversion, however, is the opposite. Embodied beings cause entry. Doubt is worse than inversion, because it relies on both aspects, how can it cause entry when the mind is not divided? Therefore, that which is not divided is eliminated by direct perception. The nature of inversion, which is to know the light of a jewel as a jewel, also comes from subsequent inference, therefore knowing the light of a jewel as a jewel is no different from other inferences in being a valid cognition. What kind of valid cognition is that? It is direct perception. How is it mistaken and like that? Because it is not deceptive, it is a valid cognition. Where is the need for mistake and non-mistake? A valid cognition is the knowledge of one who does not deceive, this is the general nature, as for whether it is mistaken or not, where is the need to possess it? If it is said that non-deception is also non-mistake, then it will change; otherwise it is not, this is also not true. In object, time, and other persons, Non-deception is without mistake. From non-mistake, non-deception, It is not, because non-mistake is not established. Without non-deception, this is mistake. This is not not like that, it will not become like that. If it is said that it is non-mistake because there is no harm, that is not so, because it is said that way about non-deception itself. If it is not non-deception, even if there is no harm, everything is mistake. If it is said that that itself is harm, then, non-harm itself is non-deception itself, therefore non-deception itself is without mistake, thus it is established. Saying that inference is non-deceptive, but it is mistaken, is also not a tenet of investigation, worldly