Tibetan
ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་འམ་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ན་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད། འོ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གསལ་བ་ལ་མི་གསལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང༌། མི་གསལ་བ་ལ་གསལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་འབྱུང་འགྱུར་རྟོགས་པ་དེར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འདོད། །དེ་ལྟར་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ནི། །འཇུག་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད། །གང་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དེར་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་ཚད་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པ་ལ། །ཉེར་མཁོ་མེད་ན་དེས་ཅི་བྱ། །འཇུག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་ཞེ་ན། །རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འདོད། ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ནི་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་སུ་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་མེད་པར་མི་འཇུག་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་མེད་ན་ཡང་མི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཉི་ག་ཚད་མར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ མངོན་སུམ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ། །མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ད་ལྟ་ཁོ་ན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པ་ལ། །རྒྱུ་ཉིད་མིན་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །ཚད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མངོན་སུམ་འོག་རོལ་འཇུག་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་གལ་ཏེ་འཇུག་པ་ལ། །ནུས་ཡོད་ཅེ་ན་མཆོད་པས་ན། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཚད་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཡུལ་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ན་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་མ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་མངོན་སུམ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པས་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བ་དང་མ་གསལ་བའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཀྱང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བསྟན་ཟིན་པ་ཁོ་ནའོ། །མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི། ནོར་བུ་སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུའི་བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །དེ་ལྟར་ཇི་བཞིན་དོན་མིན་ན། །རྗེས་ དཔག་དང་ནི་དེ་སྣང་དག །དོན་བྱེད་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་པ། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག །སྒོ་གསེབ་ཀྱི་བུ་ག་ན་གནས་པའི་ནོར་བུའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོར་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ནོར་བུའི་འོད་དང༌། སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ་པདྨ་རཱ་ག་རུ་འཁྲུལ་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ནོར་བུ་ཐོབ་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུ་མ་མཐོང་ཡང་སྒྲོན་མའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་ལོ་ཅོག་ནི་མཚུངས་པ
Chinese
以事物自身体性所证悟的，什么也没有。以他事物之体性或者自身之体性所证悟的，两者都有，那么对于产生的物质有什么差别呢？如果这样，现量和比量怎么会成为不同的对境呢？将清晰的执著为不清晰的，以及将不清晰的执著为清晰的。或者以其他方式，无论在哪里证悟未来，那里，比量被认为是量。像这样，因为成为主要的，进入时现量即是量。对于什么非常熟悉，从而不作分别念而进入，那里就是现量。如果不是这样，对于什么有分别念，就在那之上现量起作用并且是量，那么分别念就会成为其他的量。然而，在那里现量本身是量，而分别念不是，因为是执持已经执持的。如果问：如何执持已经执持的不是执持，像这样已经分析过了。还要说，像这样：如果分别念对于进入，没有必要，那它做什么？如果对于进入是必要的，分别念怎么不是量？如果分别念本身是没有必要的，怎么认为这个和现量是同时的呢？没有必要，即使和瑜伽士相应，也没有人追求同时。然而，如果没有它就不进入，那么现量就不是量了。如果说即使没有它也不进入，那么两者都成为量了。如果说分别念不是量，因为没有触及事物的自性。那么，现量也不是量，因为没有触及所要获得的自性，现在已经这样说了。因此，从随行和违逆中，如果分别念对于进入，不是因，那么在那时，就成为量。现量之后进入的，分别念如果对于进入，有能力，那么以供养，现量就不是量了。如果量也是量，那么眼睛等等也因为是进入者而成为量了。如果说因为不是知识所以不是，相似之处就在刚才的
English
There is nothing that is realized by the nature of the thing itself. Both realize the nature of other things or their own nature, so what is the difference between the arising things? If so, how do direct perception and inference become different objects? Attaching the clear to the unclear, and attaching the unclear to the clear. Or in another way, wherever the future is realized, there, inference is considered a measure. In this way, because it becomes the main thing, direct perception is the measure when entering. What is very familiar, so that one enters without discrimination, there is direct perception. If this is not the case, for what there is discrimination, direct perception acts on it and is a measure, then discrimination will become another measure. However, there direct perception itself is the measure, but discrimination is not, because it holds what has already been held. If you ask: How is holding what has already been held not holding, like this has already been analyzed. It should also be said, like this: If discrimination is not necessary for entering, what does it do? If it is necessary for entering, how is discrimination not a measure? If discrimination itself is not necessary, how is this considered to be simultaneous with direct perception? Unnecessary, even if it corresponds to a yogi, no one pursues simultaneity. However, if one does not enter without it, then direct perception is not a measure. If it is said that one does not enter even without it, then both become measures. If it is said that discrimination is not a measure, because it does not touch the nature of things. Then, direct perception is also not a measure, because it does not touch the nature to be obtained, it has already been said now. Therefore, from following and reversing, if discrimination is not the cause for entering, then at that time, it becomes a measure. The discrimination that enters after direct perception, if it has the ability to enter, then with offering, direct perception is not a measure. If the measure is also a measure, then the eyes etc. also become measures because they are the enterer. If it is said that it is not because it is not knowledge, the similarity is in the previous
Chinese
缘亦变异。若谓其非具有他境之故，则于境相同者亦变异。若谓唯变异耶？非也，以于彼无知应趣入之事故。执取前刹那之现量，则无应趣入之境性。是故唯是分别，以是无间之故，而成量。然则亦唯以现量显现而入于应趣入之境。如是分别亦是量。若谓以执取已执取者，云何是量耶？以能趣入之故，譬如以自性之相之随行比量。唯以显现则现量非量，刹那亦将为现量所取。若谓唯变异耶？以执取刹那之故，比量将非量，以执取已执取者之故。然则若谓为成办名言之故是量耶？分别亦如是之故，而成量。是故虽是趣入隐蔽之境，然以明与不明之差别，唯有二量。是故虽以他之体性而了知，然以不欺诳之故，唯是量。虽云何不欺诳，然非执取事物之自性，如是则唯是已宣说者。虽以不欺诳之故是量，然显示是错乱者，如于宝珠灯之光芒，以宝珠之想而现行，虽与邪妄之识无有差别，然于成办义利云何有差别？如是若非如实之义，则比量及彼之显现，于成办义利及随逐关联，安立为正量。于门缝之孔隙中，安住之宝珠之形状之差别，非依赖宝珠之差别之宝珠之光，及灯之光芒，虽于红莲宝（padma rā ga）而错乱者，彼此虽无差别，然如是则以获得宝珠所作之差别，某种是定有者。如是比量及似比量之亦是者，是故是量及一异者。虽未见宝珠，然于灯之光芒，以于宝珠之增上贪著而趣入，是见者。一切错乱皆是相同。
English
Causation also changes. If it is said that it is not because it possesses another object, then it changes in the same object. If it is said that it only changes, it is not so, because there is no knowledge of what should be entered into. The direct perception that grasps the previous moment does not have the nature of an object to be entered into. Therefore, it is only conceptualization, and because it is immediate, it becomes valid cognition. However, it is also entered into the object of entry only through the appearance of direct perception. Even so, conceptualization is valid cognition. If it is said, how can grasping what has already been grasped be valid cognition? Because it causes entry, like inference that follows the sign of nature. Only through appearance, direct perception is not valid cognition, because even a moment will be grasped by direct perception. If it is said that it only changes, then because of grasping the moment, inference will become non-valid cognition, because it grasps what has already been grasped. However, if it is said that it is valid cognition because of establishing terminology, then conceptualization is also like that, and therefore it becomes valid cognition. Therefore, although it enters into a hidden object, there are only two valid cognitions due to the distinction between clarity and non-clarity. Therefore, although it is understood through the nature of another, it is only valid cognition because it is not deceptive. Although it is said how it is not deceptive, it does not grasp the nature of things, so it is only what has been declared. Although it is valid cognition because it is not deceptive, it shows that it is a mistake, like the light of a jewel lamp, running with the thought of a jewel, although there is no difference from false knowledge, how is there a difference in accomplishing the purpose? Thus, if it is not the meaning as it is, then inference and its appearance, in accomplishing the purpose and following the connection, are established as valid cognition. The distinction of the shape of the jewel residing in the gap of the door, the light of the jewel that does not depend on the distinction of the jewel, and the light of the lamp, although those who are mistaken for padma rāga, although there is no difference between them, but in that case, the difference made by obtaining the jewel, some is definitely there. Likewise, inference and what appears to be inference are also, therefore, valid cognition and one different. Although the jewel is not seen, entering into the light of the lamp with increased attachment to the jewel is seeing. All mistakes are the same.