Tibetan
ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་དེའི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤིན་ཏུ་ནི། །རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། །ཉེ་བར་གནས་པས་གཟུང་བ་ལ། །རྣམ་རྟོག་གཞན་ནི་གནས་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་གསལ་བ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་ལ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མིན། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གཅིག་ཉིད་དུ། །ཞེན་པ་མངོན་སུམ་ཡོད་མིན་ན། །རང་བཞིན་གང་གི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་དེའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་དམ། དེ་རང་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་བྱེད་ན། །དངོས་འཛིན་མིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་འཇུག་བྱེད་ན། །རྗེས་དཔག་ལ་འདི་ཅིས་མི་འདོད། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་འཇུག་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན། དེར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་དངོས་པོ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་
Chinese
特別執著的自性不是，僅僅是斷除近取而已。如果說，唯一特別執著是由於它的後起分別念，那是不行的。因為比量非常地，為了取自己的體性。對於近取所取，其他的分別念會存在。如同僅僅執取近取的色等之現量，如果被其他分別念轉變成唯一特別執著而起作用，同樣地，比量也是為了執取自己的體性，即近取本身更加明顯。在那裡，也會有從特別執著而起作用的其他分別念。然而，比量因為其自性就是特別執著的自性，既不起作用，也不觸及事物，所以不是量。如果說，現量因為觸及事物本身就是量，那也是不行的。僅僅觸及事物，現量不起作用。如果沒有對將要產生的唯一的事物產生執著，那麼憑藉著任何自性觸及事物的自性，就不是量，因為不起作用。如果說，那個自性會產生分別念，並且起作用，那麼憑藉什麼，現量才會有起作用呢？是它自己起作用嗎？如果是這樣，那麼「起作用」這個詞的意義是什麼？如果分別念起作用，怎麼會不執取事物呢？即使是那樣也起作用，為什麼不對比量也這樣認為呢？如果現量是通過產生分別念而起作用的，那麼為了起作用，分別念本身就會變成量。如果是這樣，那麼比量是量就無可辯駁了。如果說，比量不是量，因為它不執取事物，也不起作用，那麼現量的後起分別念又是怎麼回事呢？在那裡，也是因為現量執取事物。
English
The nature of special attachment is not, it is merely the cutting off of what is near. If it is said that the unique special attachment is due to its subsequent conceptualization, that is not possible. Because inference is very much, in order to grasp its own nature. For what is grasped by what is near, other conceptualizations will exist. Just as the manifest conceptualization that grasps only what is near, such as form, if it is transformed into a unique special attachment by other conceptualizations and takes effect, similarly, inference is also in order to grasp its own nature, that is, what is near itself becomes more clear. There, too, there will be other conceptualizations that take effect from special attachment. However, inference is not a valid cognition because its own nature is the nature of special attachment, it neither takes effect nor touches the object. If it is said that manifest cognition is a valid cognition because it touches the object itself, that is also not possible. Merely touching the object, manifest cognition does not take effect. If there is no attachment to the unique object that is about to arise, then by whatever nature touches the nature of the object, it is not a valid cognition, because it does not take effect. If it is said that that nature will generate conceptualization and take effect, then by what does manifest cognition have the effect of taking effect? Is it itself taking effect? If so, then what is the meaning of the word "taking effect"? If conceptualization takes effect, how can it not grasp the object? Even if it is so, it takes effect, why not think of inference in this way as well? If manifest cognition takes effect through generating conceptualization, then in order to take effect, conceptualization itself will become a valid cognition. If so, then it is undeniable that inference is a valid cognition. If it is said that inference is not a valid cognition because it does not grasp the object and does not take effect, then what about the subsequent conceptualization of manifest cognition? There, too, it is because manifest cognition grasps the object.
Tibetan
ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་དེ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་རྒྱུན་ཡིན། གཞན་ལ་ཞུགས་པས་ནི་གཞན་ལ་ཞུགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཞུགས་པས་དོན་ལ་ཡང་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་དེའི་རིགས་པ་ལ་ཞུགས་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་རིགས་ལ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ན། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཡིན་པས་འདིར་མཚུངས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དེའི་རིགས་ཅན་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚང་བང་གི་རྒྱུ་མེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཞུགས་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡི། །ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་མེད་ན། །དེ་བཞིན་མངོན་སུམ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། །རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ལ་མིན་ནམ་ཅི། །གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་པ་ཡི། །མངོན་སུམ་གསལ་གཞན་ལ་ཞུགས་ན། །རྣམ་རྟོག་དེ་བསྐྱེད་མངོན་སུམ་ཅི། །རང་བཞིན་གཞན་ལ་ཞུགས་མིན་ནམ། །གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི། །གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད། །སྤྱི་ནི་གཉི་གར་ཡང་འཛིན་ཅིང༌། །དེར་ནི་མེ་སོགས་ཐོབ་བྱ་ཡི། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་བརྟག་བྱ་བ། །དབང་པོ་ཡི་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །གཞན་གཟུང་བ་ན་གཞན་གཟུང་བ། །མིན་ཞེས་དཔྱད་ཟིན་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་ན། །གལ་ཏེ་དེ་བཟུང་བར་འདོད་ན། །རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་ ཐམས་ཅད་དུ། །འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མཚུངས་པ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་ལ་ནི་རྒྱུ་མཐོང་ཞིང༌། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་འབྲས་བུ་མཐོང༌། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་མ་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མར་འགྲུབ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་སོ། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ
Chinese
不，不是的。因为对于分别念的生起，它（指现量）是不容许的。如果说，因为进入了它的相续，所以仅仅是进入，那么，最初的刹那如何是相续呢？进入其他的，就不会变成进入其他的。如果这样认为，那么比量也因为进入了自己的体性，也会变成进入了义。那仅仅是假立而已，如果说，在胜义谛中不是，那么这个回答也是不对的，因为现量进入其他的，也不是假立之外的。如果说，现量是进入它的同类，而比量不是进入它，这是相违的，因为现量之后生起的分别念，没有进入它的同类。如果回答说，现量进入了它，那么这对比量来说也是一样的，因为比量的对境的同类，现量进入了。对于灶房的因火，现量是唯一进入的。如果说，比量的对境没有它，那么一切都是一样的。就像这样：比量之对境，现量如何无入者？如是现量后生之，分别念于境非耶？若使生比量，现量明入于他，分别念彼生现量，自性非入于他耶？于一执著特增益，二者皆是相同性，总相二者亦执持，于彼火等可得物，事物分别所作事，乃是根之行境也。取他之时取他物，非是已决择耶？与彼相关而取时，若谓彼亦取持者，于比量中亦 一切时，执持关系相同也。于分别念见因时，比量亦见其果也。如现量之后生起的对境，现量虽然没有进入，但是因为进入了它的因，而使分别念得以进入，从而成立为量，同样，比量的对境虽然没有进入，但是因为进入了它的果，比量也因此成立为量，因为关系没有差别。因和果的关系，两者是相同的。从因生果
English
No, it is not. Because it (referring to direct perception) is not allowed for the arising of conceptual thought. If it is said that it is only entering because it has entered its continuum, then how is the first moment a continuum? Entering others will not become entering others. If it is thought so, then inference will also become entering the meaning because it has entered its own nature. That is merely a designation, and if it is said that it is not in the ultimate truth, then this answer is also incorrect, because the direct perception entering others is also not other than designation. If it is said that direct perception enters its own kind, but inference does not enter it, this is contradictory, because the conceptual thought that arises after direct perception does not enter its own kind. If the answer is that direct perception has entered it, then this is also the same for inference, because the direct perception has entered the same kind as the object of inference. For the cause of the kitchen fire, direct perception is the only thing that enters. If it is said that the object of inference does not have it, then everything is the same. Like this: How can direct perception not enter the object of inference? Is it not the same for the conceptual thought that arises after direct perception? If the clear direct perception that generates inference enters another, does the direct perception that generates that conceptual thought not enter its own nature? The attachment to one particular thing is the same for both. The general characteristic is also apprehended by both, and there, things like fire that can be obtained, the things that are to be conceptually analyzed, are the objects of the senses. When taking another, is it not already decided that it is not taking another? When taking something related to it, if it is said that it is also taking that, then in inference also, at all times, holding the relationship is the same. In conceptual thought, the cause is seen, and in inference, the result is seen. Just as the direct perception does not enter the object that arises after direct perception, but because it enters its cause, it allows conceptual thought to enter, thereby establishing it as a valid cognition, similarly, although the object of inference is not entered, inference is also established as a valid cognition because it enters its result, because the relationship is not different. The relationship between cause and effect is the same for both. From cause comes effect.