Tibetan
ས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བས་དེའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ལྟོས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། འདི་སྔ་ན་མེད་པ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས། དངོས་པོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེ་པ་དེ་སྣ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞལ་བྱ་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་འཛིན་པ་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཚད་མ་གཅིག་གིས་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ན་ཡང་དེ་ཚད་མ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བ་མེད་དོ། །སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ནི་ལྟོས་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཐ་དད་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་མ་ཡིན་གྱི། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཐོབ་བྱ་གང༌། །དེ་ནི་དོན་དམ་ལས་གཞན་མིན། །འོ་ན་དོན་དམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ ངོ་བོ་དངོས་སུ་བྱེད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མ་རེག་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཡུལ་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མིན་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །ཇི་ལྟར་དོན་དེ་དེ་ལྟར་དེ་ན་རྒྱུའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་དེ་
Chinese
如果说是地的话，因为是认识到作为所缘的缘故。认识到作为所缘，就是所缘，如果不是这样，那就是其他的了。如果说是其他的时候，也不是存在于其他，因为确定是它的自性，因为不能认识为其他。比量也会显示说是对将要发生的成为量。那么，如何所量是其他的呢？因为认识到它就是其他的体性。以例子和共同的自性那样认识，就是其他的所量。因为它以认识的差别，假立为它的体性，所以所量是其他的。但胜义中不是。如果是这样，那么因为是观待而做的缘故，也不是胜义吗？是真实的，这正是显示总法是没有实物的。这并不是说以前没有的。那些以对事物不欺骗的方式，没有认识到是各别的名言者们，把事物作为名言来分别，是观待于那个事物而说所量有两种。如果想要说，因为是两者的自性，所以执取一者，量就会变成其他的。那是不合理的，因为一个量不能认识为两者的自性。即使认识，那也是两个量，因为是以认识的差别而各别的缘故。或者，因为是认识的差别，所以不是胜义的体相，因此没有成为两者的自性的过失。蓝色等是胜义的自性，那不是以观待的差别而各别的。那么，因为没有胜义的所量，如何成为量呢？对此说：因为是假立各别的自性，所以它不是胜义。应当获得的实物自性，那不是胜义以外的。那么，因为胜义作为对境，如何成为各别呢？如果直接作为自己的体性，那就会成为现量。如果没有接触到它，如何成为它的对境呢？对此说：因为不是如实显现执著，所以认为第二者是错乱的。如何那个事物是那样，在那里，以因的差别而各别呢？
English
If it is said to be the ground, it is because it is recognized as the object of focus. Recognizing it as the object of focus is the object of focus, and if it is not so, then it is something else. If it is said to be at other times, it is not existent in other, because it is certain to be its own nature, because it cannot be recognized as other. Inference will also show that it is valid for what will happen. So, how is the object to be measured other? Because it is recognized as the nature of the other. Recognizing it in that way with the nature common to examples is the other object to be measured. Because it is falsely established as its nature by the difference of recognition, the object to be measured is other. But it is not ultimately. If that is the case, then because it is done by dependence, is it not ultimately true either? It is true, this is precisely to show that the general dharma is without substance. This is not to say that it did not exist before. Those who do not recognize the difference as a way of not deceiving things, separate things as names, and say that there are two kinds of objects to be measured in relation to that thing. If you want to say that because it is the nature of both, grasping one, the valid cognition will become other. That is unreasonable, because one valid cognition cannot recognize the nature of both. Even if it recognizes, that is two valid cognitions, because it is different by the difference of recognition. Or, because it is the difference of recognition, it is not the characteristic of the ultimate truth, so there is no fault in becoming the nature of both. Blue and so on are the nature of the ultimate truth, which is not different by the difference of dependence. So, how does it become a valid cognition because there is no ultimate object to be measured? To this it is said: Because it is the nature of falsely establishing difference, it is not ultimately true. Whatever is the nature of the real thing to be obtained, that is not other than the ultimate truth. So, how does it become different because the ultimate truth is the object? If it directly becomes its own nature, then it will become direct perception. If it does not touch it, how can it be its object? To this it is said: Because it is not a real manifestation of clinging, it is thought that the second is confused. How is that thing like that, there, different by the difference of cause?
Tibetan
ལྟར་དེ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གྱིས་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ན། དངོས་པོ་མ་རེག་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་ན་འོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གཞན་རྟོགས་པ་ན་གཞན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི། །རྟོགས་ན་འཁྲུལ་པ་ཚད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན། དེ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཞན་ཐོབ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །རྣམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང༌། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ལན་བཏབ་ཟིན། །གཞན་དུ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན་བསམ་པ་ལ་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཐ་སྙད་པས་རིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་འཆད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བསམ་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པར་དེ་ལ་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་བརྩད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །མཐོང་བ་ལ་ནི་མི་འཐད་པ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ཙམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ ན་མངོན་སུམ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ཙམ་ནི་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འཇུག་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་མ་མཐོང༌། འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ནི་གཅིག་ཏུ་
Chinese
因为不像那样显现执着，而是不如实显现执着，所以本身就是错乱。因为是从先前见过的对境所生的习气苏醒的力量中产生的，所以即使没有接触到事物，也会特别执着于此。如果对境没有接触，那么怎么会成为量呢？如果说因为不欺骗就是量，因为了知他者就能获得他者，所以才不会欺骗吗？对此回答说：如果以他者的自性，了知则错乱即是量。如果以他者的自性了知，那么如何了知它呢？那是因为了知他者的自性。对此，获得他者本身就是错乱，而且错乱也不是量啊。回答说：因为意乐没有欺骗，即使是错乱也是量。以其他方式也能见到了知。对于这个方面已经回答过了。另外，如果问如何如实地显现执着，那是因为意乐本身没有欺骗。因为它也存在于此，所以不是不如实地执着。这来自于习气的力量，以及因为显现不同所以才不同，这些不是世俗谛的道理，而是解释者们了知意义的方式。如果说因为见到其他，意乐怎么会变成那样呢？不是的，因为分别念不是对各个事物确定的。这是无始以来的习气的力量。因此，如果问如何不完全确定它本身就进入其中，这根本是不应该争论的。对于见到来说，没有不合理之处。现量如何成为进入的方式呢？因为对于它来说，也没有完全确定所要获得的自性，只是确定了近处存在而已。二，现量本身不是进入的方式，因为仅仅是近处存在是无法获得的。在那里，也是因为对那些事物特别执着于一体而进入，因此，比量（推论）的进入也是如此，为什么没有看到是相同的呢？然而现量是唯一的。
English
Because it does not appear to be attached in that way, but appears to be attached in a way that is not true, it is itself a delusion. Because it arises from the power of the awakening of the habitual tendencies produced by the object seen before, even if the object is not touched, it is particularly attached to it. If there is no contact with the object, then how can it become a valid cognition? If it is said that it is a valid cognition because it is not deceptive, and that it becomes non-deceptive because knowing another obtains another? To this it is said: If by the nature of another, knowing, then delusion is valid cognition. If one knows by the nature of another, then how does one know it? That is because one knows the nature of another. To this, obtaining another is itself a delusion, and delusion is not a valid cognition. The answer is: Because intention is not deceptive, even delusion is valid cognition. Knowing is also seen in other ways. This point has already been answered. Furthermore, if one asks how to manifest attachment as it is, it is because intention itself is not deceptive. Because it also exists here, it is not attached in a way that is not true. This comes from the power of habitual tendencies, and that it is different because the appearances are different, these are not the principles of conventional truth, but the way in which the interpreters understand the meaning. If it is said that because one sees another, how can intention become like that? It is not so, because conceptual thoughts are not certain about each individual object. This is the power of beginningless habitual tendencies. Therefore, if one asks how one enters into it without completely determining it itself, this is simply not something to be debated. For seeing, there is no unreasonableness. How does direct perception become the way of entering? Because for it, there is also no complete determination of the nature to be obtained, it only determines the proximity. Two, direct perception itself is not the way of entering, because merely being near is unattainable. There, too, one enters because of being particularly attached to those things as one, therefore, the entry of inference is also the same, why is it not seen as the same? However, direct perception is unique.