Chinese
是。或者即使没有事物，因为事物和非事物本身，从不同的近取者，依赖于不同的近取者，所以是不同的境。事物本身有两种，即相异和不相异。因此，根据境的区分，论式的区分有三种。因此，两者近取的差别是不显现的不可见的境。如果说因为依赖事物和与事物相关，事物才能被了解，那是不对的。因为回答以及过去等等，以其他方式显现。仅仅说知识依赖于事物，并不能使之转变为事物，事物的境的自性是从执持事物的境的自性而来。以总相为境的分别念不是执持自性，因为感官的集合会变得没有结果，如是说。然而，如果说事物是存在的，那是不成立的，因为即使没有事物，也能见到过去等等。如果知识是关于总相还是关于别相，都是错误的，因为过去等等不是境本身，因为正在把握自性的事物不可能是过去。在此，世间不是将之理解为事物的境，因为不是执着于没有事物和知识显现为自己的体性，所以仅仅是错乱而已。回答因为和说，显示了量对反驳的运用。过去等等以其他方式显现，这是说他人所显现承认的论式是不确定的。如果分别念既能见到事物，也能见到非事物，如果是这样，那么那时事物的法性就会消失，如果是那样，就会变成两者的法性，如果这样说。因此说：如果事物自性消失，以执着事物为先导，那是知识，所以没有这个过失。那是知识，对它的对境什么也没有，因为总相是隐蔽的，所以不是可测量的。如此，总相是隐蔽的。它不是以自己的体性来认识的，怎么能是可测量的呢？
English
Yes. Or even if there is no object, because of the object and the non-object itself, from different proximate causes, depending on different proximate causes, it is a different object. The object itself has two aspects, namely difference and non-difference. Therefore, according to the distinction of objects, there are three kinds of reasons. Therefore, the difference between the two proximate causes is the invisible object that is not perceived. If it is said that objects can be known because they rely on objects and are related to objects, that is not correct. Because of answering and the past, etc., appearing in other ways. Merely saying that knowledge depends on objects does not transform it into objects, the nature of the object's realm comes from grasping the nature of the object's realm. Conceptualization with the general object as its object is not grasping the nature, because the collection of senses will become fruitless, as has been said. However, if it is said that objects are existent, that is not established, because even without objects, the past and so on can be seen. If knowledge is about the general or the particular, both are wrong, because the past and so on are not the object itself, because the object that is grasping its own nature cannot be the past. Here, the world is not understood as the object of objects, because it is not clinging to the absence of objects and knowledge appearing as its own nature, so it is merely confusion. Answering because and saying, shows the application of valid cognition to refutation. The past and so on appear in other ways, which means that the reason that others manifestly acknowledge is uncertain. If conceptualization can see both objects and non-objects, if that is the case, then at that time the nature of objects will disappear, and if that is the case, it will become the nature of both, if you say so. Therefore it is said: If the nature of objects disappears, with clinging to objects as the antecedent, that is knowledge, so there is no fault. That is knowledge, and there is nothing to focus on, because the general is hidden, so it is not measurable. Thus, the general is hidden. It is not understood by its own nature, how can it be measurable?
Tibetan
ང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོགས་པ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་རྣམས་ཀྱིས། །དོན་བྱ་དེ་ལ་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དོན་དུ་གཉེར་རོ། །ཚད་མས་རྔེས་སུ་ཚོལ་བ་ཡང་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་ཚད་མ་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འགལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཚོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྙེད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །གཞལ་བྱའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞལ་བྱ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་དབང་པོས་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོས་སྐྱེད་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ཡང་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ནི
Chinese
我的自相是唯一的所量。名为“共相”的所量是不存在的，因为正如所考察的那样，它是不合理的。究竟而言，唯有自相才是所量，因为必须了知它存在与否。那从何而来呢？以有无自体而观察者，于彼所作义利故。所作义利的事物，是具有有和无的分别者所追求的意义。量通过确定来寻求，也是为了了知它，如果不是这样，量就不能显现了知。因此，能够将所作义利的事物作为有和无的对境的量，才是有意义的。因此，现量和比量二者都唯以自相为对境，如果不是这样，就不能成为量。如果二者都唯以自相为对境，那么因为对境是唯一的，就会导致成为唯一的量。然而，即使对境是唯一的，由于组合的差别，量也是不同的。如果是这样，就与“所量是二”相矛盾了。论师也说过，因为什么原因，两种自相是所量呢？如果由于组合的差别，量是不同的，那么眼等识也因为与组合不同，就会成为那么多的量了。如果由于所量的差别而不同，那么难道不会因为蓝色等是众多的所量，而导致量成为无边无际吗？不是的，因为一切都是自相。它的有境的量就会成为唯一的，因为对境是唯一的。即使组合是不同的，但因为是根所生的缘故，为什么一切不是量呢？不是的，因为根所生本身不是自相。那样也会成为常法。因此，正是由于所量是两种，所以才是两种，如果不是这样，量就会成为无边无际的。如何不是所量无边无际呢？不是的，即使蓝色等是无边无际的，但所量唯有二种，就像这样：那是
English
My own characteristic is the sole object of measurement. The object of measurement called "universal characteristic" does not exist, because as examined, it is unreasonable. Ultimately, only one's own characteristic is the object of measurement, because it is necessary to understand whether it exists or not. From where does that come? Those who examine existence and non-existence themselves, achieve that which is to be done. The object of doing is the meaning sought by those who possess the discernment of existence and non-existence. The pursuit of certainty by means of valid cognition is also for the purpose of understanding it, otherwise, valid cognition would not manifest understanding. Therefore, the valid cognition that can make the object of doing into an object of existence and non-existence is meaningful. Therefore, both direct perception and inference take only one's own characteristic as their object, otherwise, they cannot become valid cognition. If both take only one's own characteristic as their object, then because the object is one, it would lead to becoming only one valid cognition. However, even if the object is one, valid cognitions are different due to the difference in aggregation. If that is the case, it contradicts the statement "the objects of measurement are two." The teacher also said, for what reason are two characteristics the objects of measurement? If valid cognitions are different due to the difference in aggregation, then the consciousnesses of the eye and so on, because they are different from the aggregation, would become that many valid cognitions. If they are different due to the difference in the objects of measurement, then wouldn't it lead to valid cognitions becoming infinite because blue and so on are many objects of measurement? No, because everything is one's own characteristic. The valid cognition that possesses its object would become one, because the object is one. Even if the aggregation is different, but because it is produced by the senses, why isn't everything a valid cognition? No, because being produced by the senses itself is not a characteristic. That would also become permanent. Therefore, it is precisely because the objects of measurement are two that they are two, otherwise, valid cognitions would become infinite. How is it that the objects of measurement are not infinite? No, even if blue and so on are infinite, the objects of measurement are only two, like this: that is
Tibetan
་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་འདོད། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཐ་ དད་པ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པ་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་རྟོགས་པ་དེ་མེད་ཅིང་རྟོགས་པ་གཞན་མངོན་དུ་འགྱུར་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་གཅིག་ལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། རྟོགས་པ་པོ་སོ་སོ་ལ་གཞལ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པས་བྱས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་རྟོགས་པས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་གཞང་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གཉི་གའི་རང་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །དོན་དམ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ནི་མཐའ་ཡས་འགྱུར། དོན་དམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགྱུར། །འདི་ལ་བཤད་པ། དམིགས་པ་ཡིས་ནི་མཚོན་པ་གང༌། །དེ་ནི་དོན་དམ་ཉིད་ཡིན་ནོ།། དམིགས་པ་ཡིས་ནི་དངོས་རྣམས་ཀྱི། །དམ་པའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནི་ཡོད་པར་བདག་གིར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པ་ཡོད་པས་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་ལས་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་མེད་པས་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ན། མ་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །མི་དམིགས་པས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པས་ན། གང་གིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ། དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཡོ
Chinese
以自他之体性，为证悟故，立为二种所量。虽以青等之差别而为无边，然以显现为自体性之故，唯是自之体相，以自体性所诠表之故。若尔，证悟之差别为异体，则自之体性不成真如耶？或彼证悟已灭，而他证悟现前耶？以非自之体性之故。如是，一者彼一之自体性，于他则不如是而转，于各别之证悟者，所量转为各别，此非应理。由待因而成之差别，以是证悟所生之故，非是真实。若一者是自体性与他体性，则彼二之自所量为异体之故，于彼生起他之量。是故此不应理。若尔，真如是所量性耶？所量性则成无边。是真如性耶？转。此中宣说：以缘而诠表者，彼是真如性。以缘乃是诸事物之，胜义谛是存在。诸事物以自之体性，不依赖缘则不成立为存在。设若以缘而知，然彼非是存在耶？如兔角等不缘则是不存在之故，由反推故，缘是存在，如是安立。设若于彼亦以无而无缘性，则无非是不存在耶？无缘性之外，无有他之不存在。不缘而证悟者，彼是不存在耶？此不缘是何者？是无缘耶？抑或是他缘耶？抑或是不缘耶？如是之分别念。设若无缘是无缘性，则由彼如何证悟？无事物非是证悟。彼无缘亦须由他之无缘所证悟，故成无穷。设若识是隐蔽性之故，于缘无有他缘，则以何而转成无穷？彼是以无缘所证悟耶？设若识是隐蔽性，则如何彼是
English
By the nature of self and other, for the sake of realization, two objects of measurement are established. Although it is infinite due to the distinctions of blue and so on, it is only its own characteristic because it appears as its own nature, because it is represented by its own nature. If the difference of realization is different, then does the self-nature not become Suchness? Or does that realization cease and another realization manifest? Because it is not the self-nature. Likewise, that one alone is the self-nature for one, but for another it does not become so. It is not reasonable for the object of measurement to become different for each individual realized one. The difference made by dependence is not real because it is produced by realization. If one is both self-nature and other-nature, then because the self-object of measurement of those two is different, another measure will arise for it. Therefore, this is not reasonable. If Suchness is the nature of the object of measurement, then the nature of the object of measurement becomes infinite. Is it the nature of Suchness? Change. Here it is said: That which is expressed by the object, that is the nature of Suchness. By the object, the ultimate truth of all things is existence. Things do not claim to exist by their own nature without relying on objects. If it is known by the object, but that is not existence? Since not focusing on rabbit horns and so on is non-existence, by reversing, focusing is existence, thus it is established. If even in that, non-focusing due to non-existence is not non-existence, then there is no other non-existence other than non-focusing. Is that which is realized by non-focusing non-existence? What is this non-focusing? Is it non-focusing? Or is it another focus? Or is it non-focusing? Such is the conceptual thought. If non-focusing is non-focusing, then how is it realized by that? Non-things are not realization. That non-focusing must also be realized by another non-focusing, so it becomes infinite. If consciousness is hidden, then because there is no other focus on the object, by what does it become infinite? Is that which is realized by non-focusing? If consciousness is hidden, then how is it