Tibetan
མ་ཡིན་པ་དག་ལས། །དགག་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་ལས་གཞན་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་རིག་པ་གཞན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཅི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྣང་ངམ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་སྲིད་ལ་བཟློག་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྣང་བ་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་དོན་མེད་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གང་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པ་དེ་ཅི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ་གཞན་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན། གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། དེ་དེ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མཐོང་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་མོད་ཅི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། རིས་འགའ་མ་མཐོང་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་ཚེ་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡང་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། གཉི་གར་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཉི་ག་ལྟར་མཐོང༌། དུས་ཐ་དད་པར་རོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཅི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་ཡིན། འདིར་ད་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་མཐོང་བས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དུ་མོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མོས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་རང་རིག་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།
Chinese
在非有之中，没有其他的破斥。如果是非有，那么识从现量之外，会变成非现量。那时，其他的识也是具有对境的，怎么会变成怀疑呢？或者，是因为不知道是有对境还是没有对境，所以才变成怀疑吗？对于此，也同样会变成探究是有对境还是没有对境。如果说，因为那有可能是没有对境，也有可能是相反的，所以才怀疑，那么就只是显现而已，因为不是显现意义，所以说比量会变成事物之境，以及是总相现量等等的差别，也就没有意义了。因为比量所证悟的，也会怀疑。有什么差别呢？没有现量的，是它本身，还是其他的，有两种分别。如果是它本身的自性，怎么会不是现量本身呢？如果是其他的，见到那个，就会对那个怀疑。如果说，因为那个也见到那个，如果允许见到，即使那样，也会忆念说好像见到了，怎么会怀疑呢？如果说，因为有些部分没有见到，那么在其他的时候就没有见到。即使那样，也会忆念，有什么怀疑呢？如果说，因为两者都不合理，所以才是怀疑，那么怎么会见到两者呢？如果说是不同的时间，那么忆念也会变成那样，怎么会是怀疑呢？如果说，因为现在没有见到，所以才怀疑，那么，因为没有见到而怀疑，所以说见到总相等等，就不合理了。因此，因为有可能有无对境的知识，所以怀疑是总相。如果说，怀疑的意义是显现成那样的东西，那么不是的，因为对于意义没有信解，因为对于那个，会信解说这只是证悟而已。已经说过，世间人和自证识没有差别。因此，是因为没有显现才怀疑，而不是因为其他。因此，如果比量的境是事物，就不会变成怀疑。也是有的。
English
Among the non-existent, there is no other refutation. If it is non-existent, then cognition, other than direct perception, will become non-direct perception. At that time, other cognitions are also with objects, how can they become doubt? Or, is it because one does not know whether there is an object or not, that one becomes doubtful? Regarding this, it will also become an investigation of whether there is an object or not. If it is said that because that may be without an object, or it may be the opposite, therefore one doubts, then it is only appearance, because it is not the appearance of meaning, so the difference between inference becoming the realm of things, and being a general direct perception, etc., is also meaningless. Because what is realized by inference is also doubted. What is the difference? That which has no direct perception, is it itself, or is it other, there are two distinctions. If it is its own nature, how can it not be direct perception itself? If it is other, seeing that, one will doubt that. If it is said that because that also sees that, if seeing is allowed, even so, one will remember saying that one seems to have seen, how can one doubt? If it is said that because some parts have not been seen, then at other times one has not seen. Even so, one will remember, what doubt is there? If it is said that because both are unreasonable, therefore it is doubt, then how can one see both? If it is said that it is different times, then memory will also become like that, how can it be doubt? If it is said that because one has not seen it now, therefore one doubts, then because one doubts because one has not seen it, therefore saying that one sees the general characteristic, etc., is unreasonable. Therefore, because it is possible to have knowledge without an object, doubt is a general characteristic. If it is said that the meaning of doubt is that something like that appears, then it is not, because there is no conviction about the meaning, because regarding that, one will be convinced that this is only realization. It has already been said that there is no difference between worldly people and self-cognition. Therefore, it is because there is no appearance that one doubts, and not because of anything else. Therefore, if the object of inference is a thing, it will not become doubt. It also exists.