Tibetan
་རྟེན་ཡོད། །བློ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ནི་དངོས་དང་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སེང་གེ་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་སེང་གེ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གཉི་ག་ཡང་བློ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་དོན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མེད་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྤྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། དོན་མེད་ན་ཡང་འགྲོ་བ་ཡིས། །གང་ལ་གྲགས་པས་སྒྲ་བཀོད་པ། །དེ་ལ་དེ་དངོས་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །འཁྲུལ་རྟོགས་གཞན་ ལ་ཕལ་པ་ཡིན། །མེད་པའི་སྒྲ་ནི་མེད་པ་ལ་དངོས་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ནི་མེད་པའི་སྒྲ་ཕལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མཚུངས་པའོ་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་རྣམ་པ་ལ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ལས་ཡིན། རྟོག་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཞིག་པར་མ་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་ལ་འདི་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །སྣང་ཡང་འདྲ་བ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་འདྲའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་ཀྱི། ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་འདྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དུས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་གང༌། །དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་ག་ལས། །ཡོད་དོན་ཉིད་ལའང་དུས་ཐ་དད། །ཤེས་པ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཅི། །དི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་ཡང༌། སྔ་མ་དང་ནི་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་དུས་ཐ་དད་པ་དག་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ
Chinese
有依据。进入无错乱之识，另一是实与假立之因。婆罗门之子之识是错乱，因此狮子是假立。否则狮子本身是事物。此处二者皆是无错乱识之境，因此不是假立。若说无之事是假立，若无之事是识之境，则总的来说，就成立了无。另外， 无义亦可行， 于何以名声立语， 于彼彼实彼相似， 错觉于他乃庸常。 无之语于无是实，因无错乱之觉故。因无需要，于其他等事物本身，无之语是庸常，这是世间广为人知的。因此，实与无事物是相似的，故于过去等，总的来说事物是不存在的，因以执持无事物之识与形相相似者而执持之故。若进入无事物即是假立，于总的形相，进入无，此为何故？若说因觉悟本身而如此，若未觉知坏灭，则亦无有差别之觉悟，于何者觉悟此已坏灭，彼觉悟亦非不坏灭耶？若生疑惑，若事物显现，则亦不生疑惑。若显现亦因相似而生疑惑，若觉悟为差别，则能说相似，若未觉悟为差别，则成为彼本身，而非相似。若因时间差别而差别，此亦非好，如此， 时间差别何差别？ 彼与彼外何所出？ 有事本身亦时异， 识乃存在非耶？ 如是，汝于存在之事本身，如是，先前与后来之识是时间差别，如是于无之事亦然，故因时间差别，而区分有事与另一
English
There is a basis. Entering into knowledge without confusion, the other is the reason for the real and the imputed. The knowledge of the Brahmin's son is confused, therefore the lion is imputed. Otherwise, the lion itself is a thing because it becomes so. Here, both are objects of knowledge without confusion, therefore it is not imputed. If it is said that the meaning of non-existence is imputed, if the meaning of non-existence is the object of knowledge, then in general, it is established as non-existent. Furthermore, Even without meaning, it can go, To what is named by fame, Therefore, that is real, that is similar, Confusion is common to others. The word "non-existence" is real for non-existence, because there is no confused perception. Because there is no need, the word "non-existence" is common to other things, which is widely known in the world. Therefore, the real and the non-existent are similar, so in the past, etc., the general thing does not exist, because it is held by the knowledge that holds the non-existent thing and the similar appearance. If entering into non-existence is imputed, what is this called entering into non-existence in the general form? If it is said that it becomes so because of perception itself, if one does not perceive destruction, then there is no different perception, and if one perceives that this is destroyed, is that perception not not destroyed? If there is doubt, if the thing appears, then there will be no doubt. If it appears, there will be doubt because of similarity, if one perceives it as different, then one can say it is similar, if one does not perceive it as different, then it becomes itself, not similar. If it is different because of the difference in time, that is not good, like this, What is the difference in time? What comes out of that and other than that? Even the thing itself is different in time, Is knowledge existent or not? Thus, you, even in the thing itself, like this, the previous and later knowledge are different in time, so it is also the same for the non-existent thing, so because of the difference in time, the distinction between the existent thing and the other
Tibetan
ར་ག་ལ་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྟགས་འགའ་ཞིག་ནི་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཞིང༌། གཞན་ནི་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་མཚུངས་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་ན་ཡང༌། །དེ་ནི་དངོས་ལ་འཇུག་ འགྱུར་ན། །རྣམ་གཞན་ཐེ་ཚོམ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་རྣམ་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དེ་ནི་རྟོགས་སམ་འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མིན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད། །གཞན་དུའང་ཐེ་ཚོམ་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །མ་རྟོགས་ན་ཡང་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཡོ་བ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གཞན་ཡང་ཅི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གཡོ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྟོགས་པའི་གཞལ་བྱ་གཡོ་བ་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཡོ་བས་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་འདི་མཐོང་བར་འགྱུར་རམ་མ་ཡིན་ཞེས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྣང་བ་མ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད་ཅེས། ཕྱོགས་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་མ་གོད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དྲན་པ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་མིན་གང་དེའི། །མངོན་སུམ་མིན་པ་ཉིད་གང་ཡིན། །མེད་དང་
Chinese
如果说，那么随后的推论本身是有意义的，那不是的。推论也存在于过去和未来。因为标志的差异会区分过去等状态。例如，有些标志是过去的，有些是现在的，有些是未来的，所以没有相同的智慧。如果说即使从标志产生，如果它会作用于事物，那么就不会有其他的怀疑，因为所有的形式都被掌握了。因此，对于它来说，那种形式也应该被认为是事物不存在的，因为它是怀疑的对象，就像声音的形式一样。对于理解本身，没有怀疑。如果对其他形式有怀疑，那么对此的回答是：那个其他的形式是被理解还是不是那样？如果被理解，就没有怀疑。在其他方面怎么会有怀疑呢？如果它被理解，那么理解本身就没有怀疑。如果不理解，那也是不显现的，所以对它有什么怀疑呢？如果对不理解本身有怀疑，那么就会对所有不显现的事物产生怀疑。如果对理解本身有怀疑，因为会产生对摇动和不摇动状态的不同理解。如果理解了，理解怎么会摇动呢？另外，是自己的本质在摇动，还是理解的所量在摇动？理解的自己的本质摇动，就不会对所量产生怀疑。如果所量在摇动，那不是的，因为对于理解来说没有摇动。如果对此有怀疑，即这是否会被看到，或者不是，即对会被看到本身有怀疑。如果那也变得显现或不显现，如果看到会被看到本身，那有什么怀疑呢？如果没有看到，又有什么怀疑呢？这样，第二个方面本身就会不被破坏地进入。如果说，因为一般是显现的，而特殊是不显现的，并且特殊从记忆中变成怀疑，那也不是的。例如：那个特殊不显现的，什么是不显现本身？不存在和
English
If it is said that subsequent inference itself is meaningful, that is not the case. Inference also exists in the past and the future. Because the difference in signs will distinguish past states, etc. For example, some signs are of the past, some are of the present, and others are of the future, so there is no identical wisdom. If it is said that even if it arises from a sign, if it will act on a thing, then there will be no other doubt, because all forms are grasped. Therefore, for it, that form should also be considered as the thing not existing, because it is the object of doubt, just like the form of sound. For understanding itself, there is no doubt. If there is doubt about other forms, then the answer to this is: is that other form understood or is it not so? If it is understood, there is no doubt. How could there be doubt in other aspects? If it is understood, then understanding itself has no doubt. If it is not understood, then that is also unmanifest, so what doubt is there about it? If there is doubt about not understanding itself, then doubt will arise about all unmanifest things. If there is doubt about understanding itself, because different understandings of shaking and unshakeable states will arise. If it is understood, how could understanding shake? Furthermore, is it one's own essence that shakes, or is it the object of understanding that shakes? The shaking of the understanding's own essence will not cause doubt about the object. If the object shakes, that is not the case, because for understanding there is no shaking. If there is doubt about this, i.e., whether this will be seen or not, i.e., there is doubt about being seen itself. If that also becomes manifest or unmanifest, if seeing sees being seen itself, what doubt is there? If it is not seen, what doubt is there again? In this way, the second aspect itself will enter without being destroyed. If it is said that because the general is manifest, and the particular is unmanifest, and the particular becomes doubt from memory, that is also not the case. For example: that particular which is unmanifest, what is unmanifest itself? Non-existence and