Tibetan
།འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉེ་བར་འདོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་ཡོད་དགོས་ཏེ། ཉེ་བར་མེད་པར་འདོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ལ་ཡང་འདི་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་དུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་འདྲ་བས་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བར་འདོགས་པས་དེ་ལ་སྤྱི་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་འདས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེས་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་དེ་ཉིད་འདས་པར་འགྱུར་མོད། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་འདས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་དང་ལྡན་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་ལ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་ལྟ་བ་ལ། །དེ་ཡི་དོན་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད། །དེ་ཡོད་པ་ན་དངོས་པོ་ཡི། །མེད་པ་ཅི་ལྟར་བདེན་པར་མར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་འདི་ཅི་གལ་ཏེ་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པ་ཉིད་འགྱུར་མཐའ་དག་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བར་ནི་དོན་དམ་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །ད་ལྟར་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྤྱི་མེད་པས་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་མེད་པ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་འདས་པའི་དངོས་པོ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གྱུར་བའི་སྤྱི་རང་གསལ་བ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་མཐོང་བ་དེ་ནི་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ངོ་བོ་གང་དུ་དེ་མཐོང་བ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་གདགས་མིན། །གང་གི་དེ་དངོས་མཐོང་མིན་པ། །དེས་ཀྱང་སྒྲོ་གདགས་བྱ་བ་མིན། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ན། དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་ད་ལྟར་འདས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁུར་བུ་བ་ལ་སྔོན་མཐོང་བའི་བ་ལང་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། དེ་འདས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་སྤྱི་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱི་ཡོད་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཐུན་མོང་པ་མི་ གསལ་བར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་རྟོགས་ལ་དེ་ནི་སྒྲའམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ཉིད་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། སྤྱིའི་ཆ་ལ་ནི་སྒྲའམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྤྱི་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །ཡོད་མིན་དབང་པོ་མེད་ཕྱིར་དང༌། །མངོན་དུ་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཕྱི་ནས་བརྗོད་པར་བྱ། །སྔ་མ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་སྔར་ཞིག་ཀྱང་དེ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་ཐུན་མོང་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ད་ལྟར་བར་སྣང་བ་ནི་འདས་པར་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་ཡང་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅི་ཡོད། །དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཡུལ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་འཇུག་པ། །རྟག་ཏུ་དངོས་དང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། །སེང་གེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའང་འཇིག
Chinese
如果说是因为显现而近似施设，那么对于那个也必须要有近似，因为没有近似而施设是不合理的。对于声音近似施设也应当这样说。如果说因为过去、未来和现在是一体的缘故，以自性相同而近似施设。过去就是那个，然而只是没有作用而已。因此以作用而近似施设，所以对那个像总相一样地领悟，如果不是那样。那么就是那个一切都是存在的，怎么会变成过去呢？因为那个没有作用的缘故。如果那个不存在，那么那个就会变成过去，怎么会是事物呢？与那个相应的事物也是过去，如果说。怎么知道与那个相应呢？如果说，那么对于不存在的事物也会变成知道。另外，对于认为一切都存在的观点。 那个的作用也是存在的。 那个存在时，事物的 不存在怎么会变成真实呢？ 如果说过去等等是世俗，胜义中则是一切都存在。如果说，这个世俗有什么重要呢？如果说，胜义的对境就是。 胜义本身转变一切 世俗怎么会变成真实呢？ 以不存在的自性的对境是世俗，因为那个仅仅是遮蔽。仅仅是那个显现不是称为世俗。如果过去等等也是世俗，那么胜义就会不存在，因为没有与过去等等的自性相异的事物，所以那个仅仅什么也不存在。过去等等是世俗，但不是胜义，现在则是胜义，如果说。总相的事物就成了不存在。仅仅现在的对境没有总相，所以一切都安住得很好。因此，如果要说事物，就没有称为近似施设。如果说，不存在的施设是什么，这仅仅是近似施设，而且成为宣说过去事物的声音的意义的总相自明也不存在。像这样，凡是所见的，就是应当施设的，如果说。那也不真实， 在哪个本体中见到那个 不是以那个本身来增益。 谁的那个事物看
English
If it is said that it is approximated because of manifestation, then there must also be approximation for that, because it is unreasonable to posit without approximation. This should also be stated for the approximation of sound. If it is said that because the past, future, and present are one, it is approximated by the similarity of nature. The past is that itself, but it is only without function. Therefore, it is approximated by function, so it is understood as a general characteristic for that, if not. Then that is all that exists, how can it become the past? Because that has no function. If that does not exist, then that will become the past, how can it be a thing? The thing that corresponds to that is also the past, if you say. How do you know it corresponds to that? If you say, then it will become known even for non-existent things. Also, for the view that everything exists, That function also exists. When that exists, the thing's How can non-existence become true? If it is said that the past and so on are conventional, but in the ultimate truth, everything exists. If you say, what is the importance of this conventional? If you say, the object of the ultimate truth is. The ultimate truth itself transforms everything How can the conventional become true? The object of the nature of non-existence is conventional, because that is only obscuring. Merely that appearance is not called conventional. If the past and so on are also conventional, then the ultimate truth will not exist, because there is no thing other than the nature of the past and so on, so that alone does not exist at all. The past and so on are conventional, but not ultimate, and the present is ultimate, if you say. The thing of the general characteristic becomes non-existent. The object of only the present does not have a general characteristic, so everything abides well. Therefore, if things are to be spoken of, there is no such thing as approximate imputation. If you say, what is the imputation of non-existence, this is merely approximate imputation, and the self-illuminating general characteristic that becomes the meaning of the sounds that proclaim past things also does not exist. Like this, whatever is seen is what should be imputed, if you say. That is also not true, In which entity that is seen It is not augmented by that itself. Whose that thing sees
Chinese
不是如此。因此也不是安立。然而当了知过去等时，与彼之境和时间等相关联而了知。因此，即使现在已过去，也是安立先前的自性。例如，像在驼背者身上安立先前见过的牛一样。如果是这样，那么，它即使已经过去，也是安立为先前的自性。如果不是这样，那么通过比量也无法了知。因此，一切都将仅仅成为假立，而胜义中则将不存在总相，因为一切都是假立的自性。如果说，是执持现量的总相存在，因此成为胜义，那么，因为它不是通过比量等了知的，所以那个总相将成为无实。如果说，现量也了知与先前共同的、不明显显现的自性，并且声音或比量也同样了知它，而明显性则仅仅由现量了知，因此，即使不进入差别之分，声音或比量也仅仅进入总相之分，那么，这也是不真实的。因为对于那个总相，现量本身， 不存在，因为没有根，并且因为没有显现。这将在后面讲述。与先前共同者本身，现量是不存在的，这将成为所要显示的。即使先前已经消失的差别，如何能与它共同了知是实有呢？有法如何能成为无有法？已经这样说过了。如果说是二者的共同，那么如何能是无实有呢？也会成为实有，如果这样说，这也是不合理的。现在，虚空与过去显现的同时，不是作为一个来了知的。即使显现为众多，还有什么其他的叫做共同呢？因此，由于过去等事物显现，声音的境仅仅是无有。这里也不是假立，因为是无错乱的智慧的境。像这样：智慧无错乱地进入，总是对实有和安立，狮子、婆罗门之子，那样说也会毁灭。
English
It is not so. Therefore, it is not an imputation either. However, when knowledge engages with the past, etc., it understands in relation to its object and time, etc. Therefore, even though it has passed, it is an imputation of the previous nature itself. For example, like imputing a previously seen ox on a hunchback. If that is the case, then, even though it has passed, it is imputed as the previous nature. If it is not so, then it cannot be understood even by inference. Therefore, everything will only become conceptual constructs, and in ultimate reality, there will be no generality, because everything is the nature of imputation. If it is said that it is the apprehension of the generality that exists in direct perception, and therefore it becomes ultimate reality, then, because it is not understood by inference, etc., that generality will become unreal. If it is said that direct perception also understands the nature that is common to the previous one and appears indistinctly, and sound or inference also understands it in the same way, but the clarity is understood only by direct perception, therefore, even if the division of difference is not entered, sound or inference only enters the division of generality, then that is also not true. Because for that generality, direct perception itself, does not exist, because there is no sense faculty, and because it is not manifest. This will be discussed later. For the one that is common to the previous one, direct perception does not exist, this will become what is to be shown. Even if the difference that has disappeared before, how can it be a real thing to understand it in common with it? How can an existent thing become a non-existent thing? It has already been said like that. If it is said to be common to both, then how can it be non-existent? It will also become existent, if you say so, that is also unreasonable. Now, the space is not understood as one together with the appearance of the past. Even if it appears as many, what else is called common? Therefore, since past things and so on appear, the object of sound is only non-existence. Here it is not an imputation either, because it is the object of non-erroneous wisdom. Like this: Wisdom enters without error, always to the real and imputation, lion, son of a Brahmin, saying that way will also destroy.