Tibetan
དེའི་ཕྱིར་འཆད་པ་པོ་དང་ཉམ་པ་པོ་དག་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བའི་མིང་ལ་སོགས་པ་སྣང་བས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་མེད་ན་ཡང་འཇུག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་ལྡན་ཡིན། །འདས་དང་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་དེ་ནི་ཟད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མིང་དང་མཚན་མ་དོན་དང་འབྲེལ་པར་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དོན་དང་འབྲེལ་ཀྱང་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་པར་ཐལ་བ་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དོན་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མིང་དང་མཚན་མ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དོན་ལ་ནི་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྟོགས་པས་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་པ་ནི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཐལ་བར་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་སྤྱི་ ནི་ཡན་འགར་བ། །བརྗོད་མེད་ཕྱིར་རོ་བརྗོད་ན་ཡང༌། །དེ་མཚུངས་མིན་དང་གསལ་བ་མིན། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་འགྱུར་ཏེ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རོ་གལ་ཏེ་ཡང༌། །གསལ་ལས་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་ཡིན། །བདག་ལ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ། །ནུས་པ་གང་དེ་ནུས་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཚེ་ནུས་མེད་ན། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ནུས་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤྱི་སྒྲའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ན། སྤྱི་དེའི་ཡན་འགར་བའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་འཛིན་ན་ནི་གསལ་བ་མེད་པར་ཡང་ཤེས་པར་ནི་འགྱུར་ན། འོན་ཀྱང་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་དུ་བྱེད་ཅིང་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ན། གསལ་བ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར། །དེའི་རང་ཞིན་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པར་ནི་གཞན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྤྱི་འབའ་ཞིག་གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ཏེ་དེ་དེའི་སྤྱིར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དེས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པར་རང་དབང་དུ་གཟུང་བ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྙད་པའམ་དེས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ནི་རང་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྤྱི་ཡན་འགར་བ་རྟོག་པ་མེད་ན་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བས་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ཡང་སྤྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལས་གསལ་བ་དེ་མེད་པའི་ཡུལ་དེར་ཡང་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གསལ་བ་མེད་ན་དབང་པོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བ་ནི་གསལ་ བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་ལ། དབང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་སྒྲ་ལས་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཉིད་ནི་དཔེའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོག་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ལས་རྟོགས་ཏེ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཅི་སྒྲ་ལས་སྤྱིའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དེ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་ལ་བརྡར་བཏགས་པས། ཅི་ལྟར་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན། སྒྲའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་ནི་རྟག་ཏུ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དེའི་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ། །རྟག་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་ཕྱིར་ནུས་པ་གང༌། །སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་དེ་ལའང༌། །
Chinese
因此，与讲述者和听者等相关的名称等显现，因此有对境是不合理的。没有关联也不会使用。如果与意义有关联，就不是过去和未来的所说之物，因为意义和它已经穷尽了。如果承认名称和标志与意义相关联，那么那时就根本不会使用，因为它是与意义一同穷尽的缘故。对于没有关联的，就更加不会使用了。对于与意义有关联，也仅仅是为了理解而不使用的情况，如果没有关联，那就更加不会使用了。因为也没有过去和未来的意义。如果名称和标志存在，即使是那样，对于意义也不会使用，因为没有意义的形态。通过理解其他而使用于其他是不可能的。剩余的是解释。声音的共相是为了陈述的缘故。如果不希望有过失，否则共相就是部分。因为没有陈述，即使陈述了，也不相同和不清晰。因此总是会成为对境，因为是常恒的缘故。如果又说，从清晰到显现是清晰的，对于在自身上产生知识，任何能力都是能力本身。如果有时没有能力，那么它就会一直没有能力。如果共相是声音的知识的行境，那么共相就会成为那个部分的异体或者被认为是其他的。如果仅仅执着，那么即使不清晰也会成为知识，然而过去等等就不会被理解了。共相是过去等等的自性。如果共相是与过去等等的清晰相连的缘故，而将过去等等区分开来并且更加执着，如果是那样，那么就会与清晰的自性一同执着，因为清晰对于过去等等来说不是自性，那么如何通过过去等等的清晰的自性的方式来理解过去等等的自性？没有将它的自性作为对境，就不能执着于其他那个的自性。如果仅仅抓住共相也会变成名称，那么那时也有其他的过失，那就是它不是它的共相。
English
Therefore, it is unreasonable to have an object with names and so on that are related to the speaker and the listener, etc., appearing. If there is no connection, it will not be used either. If it is related to the meaning, then it is not something to be said about the past and the future, because the meaning and it are exhausted. If it is admitted that names and signs are related to the meaning, then at that time it will not be used at all, because it is exhausted together with the meaning. For that which has no connection, there is even more no use. If it is argued that even if it is related to the meaning, it is not used merely for the sake of understanding, then if there is no connection, it will even more not be used. Because there is no meaning of the past and the future either. If names and signs exist, even if that is the case, they will not be used for the meaning, because there is no form of meaning. It is not possible to use something else by understanding something else. The remainder is the explanation. The generality of sound is for the sake of expression. If you do not want to have faults, otherwise the generality is a part. Because there is no expression, even if it is expressed, it is neither the same nor clear. Therefore, it will always become an object, because it is permanent. If again, it is said that from clarity to manifestation is clear, for generating knowledge in oneself, whatever ability there is, is ability itself. If there is no ability at some time, then it will always become without ability. If the generality is the object of the knowledge of sound, then the generality will become a different entity of that part or be considered as other. If one merely clings, then even if it is not clear, it will become knowledge, however, the past and so on will not be understood. The generality is the nature of the past and so on. If the generality is connected with the clarity of the past and so on, and therefore distinguishes the past and so on and clings even more, if that is the case, then it will cling together with the nature of clarity, because clarity is not the nature for the past and so on, then how can one understand the nature of the past and so on through the way of the clear nature of the past and so on? Without making its nature an object, one cannot cling to the nature of that other. If merely grasping the generality also becomes a name, then at that time there is also another fault, that is, it is not its generality.
Chinese
不改变，因此它不会被阐明。如果认为没有它也能被自主掌握，那么它就不是被命名或被阐明的对象。灯等显现是依靠自识而了知的因，因此不是阐明者。如果不明晰的了知中没有普遍概念，那么明晰就不会阐明任何事物。因此，这会成为恒常的对境。即使在空旷的地方，普遍概念也会成为对境，例如，声音所阐明的事物在没有声音的地方也会成为对境。然而，如果没有阐明者的明晰，就不会被感官所感知。普遍概念被感官所感知，是因为它被明晰所阐明。例如，从声音中了知瓶子等事物并不依赖于灯等，而感官所了知的事物是依赖的，因此没有过失。如果有人这样认为，那是不合理的，因为从声音中了知的是瓶子等事物的普遍概念，那么它怎么能成为例子呢？因为普遍概念是被限定的。因此，限定本身就避免了例子的过失。因此，如果从声音中了知普遍概念的自性，那么直接的了知有什么用呢？如果不存在直接的感知，那么如何从声音中了知，因为没有建立联系呢？那么，从声音中产生的普遍概念的形象就是普遍概念本身吗？或者它是另一种自性？如果它是相同的自性，那么被明晰所阐明的事物就是直接了知的，因为自性本身会产生知识。然而，如果直接了知的事物是普遍概念的自性，那么，如果给它贴上标签，又如何能了知其他事物呢？声音的知识也会只显现为直接了知的自性，因为它的自性不会在其他知识中显现为其他事物的自性。因为普遍概念始终是它的自性，所以它会在所有时候显现，就像这样：它的能力或无能力，以自性所存在之处，因为是常恒所以没有改变，为了耗尽它，能力是什么？对于普遍概念的形象的知识也是如此。
English
does not change, therefore it will not be clarified. If it is thought that it can be grasped independently without it, then it is not what is named or clarified. Appearances such as lamps are the cause of knowing through self-awareness, so they are not clarifiers. If there is no general concept in unclear knowledge, then clarity will not clarify anything. Therefore, this will become a constant object. Even in empty places, the general concept will become an object, for example, what is clarified by sound will also become an object in a place where there is no sound. However, if there is no clarity of the clarifier, it will not be perceived by the senses. The general concept is perceived by the senses because it is clarified by clarity. For example, knowing things like a vase from sound does not depend on lamps, etc., but what is known by the senses is dependent, so there is no fault. If someone thinks like this, it is unreasonable, because what is known from sound is the general concept of things like a vase, so how can it be an example? Because the general concept is limited. Therefore, the limitation itself avoids the fault of the example. Therefore, if the self-nature of the general concept is known from sound, then what is the use of direct knowledge? If there is no direct perception, then how can it be known from sound, because there is no connection established? So, is the image of the general concept that arises from sound the general concept itself? Or is it another self-nature? If it is the same self-nature, then what is clarified by clarity is directly known, because the self-nature itself will generate knowledge. However, if what is directly known is the self-nature of the general concept, then, if it is labeled, how can other things be known? The knowledge of sound will also only appear as the self-nature of direct knowledge, because its self-nature will not appear as the self-nature of other things in other knowledge. Because the general concept is always its self-nature, it will appear at all times, like this: Its ability or inability, where it exists by its self-nature, because it is constant, there is no change, what is the ability to exhaust it? The same is true for the knowledge of the image of the general concept.