Chinese
呜呼！如果执着于海螺为银子，那么如何进入海螺呢？因为海螺也在那里，而且那个地方也是显而易见的。名称和表相的 境并非完全执取，因为完全执取境就会变成境中的他者。如果说那是基础意义的境，则不然，因为没有分别。如果说如同海螺的境而非银子的境一样，这里也是如此，则不然，因为银子不存在，所以没有境，但名称和表相并非没有境。银子是通过看见而妄加臆断的。名称和表相是看不见的，因为那是在妄加臆断之时才能看见的。因此，这并非通过妄加臆断而进入。如同婆罗门童子误认为火一样，也不是通过错乱的意识来执取的。如果说不是因为非常熟悉，那么如何认识到非常熟悉呢？因为没有量。如果通过量来认识，那么就可以这样称谓，否则就不是。否则，称谓是不合理的。如果说应该通过它本身来考察，那么它并非没有量，则不然。即使不是那样，也会解释说因为施加了称谓。如果说从声音中产生了不接触事物，而是自己以自己的形象来认识的知识，那么它如何进入事物呢？要知道，这与可以表达为知识的形象并不相同，因为会产生错乱的意识。如果通过习气的力量而如此产生，那么由于认为自己的自性是具有特殊性的境中存在的事物，从而施加称谓者会进入，因此这没有任何矛盾。像这样，只要通过将自己的自性妄加臆断为事物而进入，仅凭这一点，这个称谓就完全成立了，还需要其他什么呢？将名称和表相误认为事物有两种分别：认识之后，更加执着于事物的形象本身吗？或者不认识？如果通过声音的形象来认识，从而将名称和表相认识为自己的自性，那么如何将其认识为事物呢？认识自己的自性就是其他的形象。
English
O! If one is attached to a conch shell as silver, how does one enter the conch shell? Because the conch shell is also there, and that place is also manifestly apprehended. The realm of name and sign is not completely apprehended, because completely apprehending the realm would transform it into something other within the realm. If it is said that it is the realm of the foundational meaning, it is not so, because there is no distinction. If it is said that just as it is the realm of the conch shell and not of silver, it is the same here, it is not so, because silver does not exist, so there is no realm, but name and sign are not without a realm. Silver is imputed through seeing. Name and sign are not seen, because they are seen only at the time of imputation. Therefore, this is not entered through imputation. Just as a Brahmin boy mistakes something for fire, it is not apprehended by a confused mind either. If it is said that it is not because of being very familiar, how is it recognized as being very familiar? Because there is no valid cognition. If it is recognized through valid cognition, then it can be so termed, otherwise it is not. Otherwise, the term is not reasonable. If it is said that it should be examined by itself, then it is not without valid cognition, it is not so. Even if it is not so, it will be explained that it is because a term is applied. If it is said that from a sound arises knowledge that does not touch the object, but knows itself in its own form, then how does it enter the object? Know that it is not the same as that which can be expressed as the form of knowledge, because a confused mind arises. If it arises in this way through the power of habit, then because the one who applies the term assumes that one's own nature is an object existing in a realm with particularity, he enters, therefore there is no contradiction in this. In this way, as long as one enters by imputing one's own nature as an object, by that alone, this term is completely established, what else is needed? There are two kinds of discrimination in mistaking name and sign for objects: after recognizing, does one become more attached to the form of the object itself? Or does one not recognize? If one recognizes through the form of sound, thereby recognizing name and sign as one's own nature, then how can one recognize it as an object? Recognizing one's own nature is the other form.
Tibetan
་ལྷག་པར་ཞེན་ པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་དང་མཚན་མ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ནི་དོན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་དང་མཚན་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ་དེ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་བར་གྱི་ཤ་ལྷག་པའི་མིང་དང་མཚན་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཤེས་པ་ནི་བརྒྱུད་ནས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ན། མིང་དང་མཚན་མའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཅི་སྟེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་དོན་ཡིན་པས་དབང་པོའི་ཚོགས་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དེ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དབང་པོའི་ཚོགས་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འཛིན་པའམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེར་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་གཞན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་ནི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་བཞིན་དུ་མིང་དང་མཚན་མར་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ལྡོག་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། མིང་དང་མཚན་མའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་བློ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ན་པར་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མི་གསལ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ། ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་པ་ཆ་འགའ་ཞིག་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་རྣམ་པ་གང་འགྱུར་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ་བའི
Chinese
不是特别执着于言说。另一种情况并非如此，因为只有不同的相才是不同的。因此，名和相不是对境的分别。这种相不是对境的，因为它没有意义。名和相也不是，因为那是不合理的。那个相是识的自性，那是殊胜的。识的相本身被认为是境，中间的残余之名和相有什么用呢？如果说识是通过从它产生而具有境的相，那么名和相具有境的相又从何而来呢？对于具有境的相本身，丝毫量也没有。如果境的相是名和相，那么，既然它本身是境，根聚就不会变成无意义的了。如果说它不是境的作用，那么，根聚是执持境的作用或者具有果的，这也是不合理的。因为没有执持境的作用，就会变成不是进入者。如果说是从特别的增益而进入，那么，已经说过，那个特别的增益就是识的相本身。如果不是那样，那么在那里也有其他的名和相，而且对于那个也有其他的，因此会变成没有穷尽，所以不能回答。如果认为在那里也是错乱，那么名和相就会变成没有量。错乱的识不是对境进行分别的。如果相本身是对境进行分别的，那是不对的，因为没有遣除。像经部宗一样，在名和相上进行建立是没有遣除的成立的，因为认为名和相的对境的意是仅仅从作意等产生的。如果承认识具有境的相，那么它应该是境的相本身。为什么相不明显呢？不是的，因为产生了聚合的差别的某些部分之相。从什么产生什么相，那不是自身全部改变，而是以某些部分相似的。
English
It is not particularly attached to saying. Another situation is not like that, because only different aspects are different. Therefore, name and characteristic are not discriminations of objects. This aspect is not of the object, because it has no meaning. Name and characteristic are also not, because that is unreasonable. That aspect is the very nature of consciousness, and that is supreme. The very aspect of consciousness is considered to be the object itself, so what is the use of the remaining name and characteristic in between? If it is reasonable to say that consciousness has the aspect of an object because it arises from it, then how can it be said that name and characteristic have the aspect of an object? For the very possession of the aspect of an object, there is not even a little bit of valid cognition. If the aspect of the object is name and characteristic, then, since it itself is the object, the aggregates of sense faculties will not become meaningless. If it is also not the function of the object, then, if the aggregates of sense faculties are grasping the function of the object or possessing the result, that is also unreasonable. Because the function of the object is not grasped, it will become not the one who enters. If it is said that it enters from a special superimposition, then it has already been said that that special superimposition is the very aspect of consciousness. If it is not like that, then there are also other names and characteristics there, and because there are others for that too, it will become endless, so it cannot be answered. If it is thought that it is also mistaken there, then name and characteristic will become without measure. A mistaken consciousness does not discriminate objects. If the aspect itself is what discriminates objects, that is not right, because there is no reversal. Like the Sutra school, there is no establishment of reversal in establishing names and characteristics, because the mind that considers the object of names and characteristics arises only from attention and so on. If it is admitted that consciousness has the aspect of an object, then it should be the very aspect of the object. Why is the aspect not clear? It is not, because it produces some aspects of the differences of aggregates. Whatever aspect changes from whatever, that is not changed by all of itself, but by some parts that are similar.
Tibetan
་བུ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་གྱི་རྣམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་རྣམ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། རྣམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་ཀུན་དོན་ལྡན་ཕྱིར་ཞེ་ན། །འཐད་མིན་རྨི་སོགས་རྣམ་གཞན་དུ། །མཐོང་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱང་མིན། །སྔོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཕྱིར་རོ། །ཐོག་མེད་ཕྱིར་ན་སྔོ་སོགས་མིན། །རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །དེས་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་ག་ལས་ཡིན། མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་དག་དམིགས་པ་དང་བཅས་བས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེ་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟན་འོ་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པས་ཐད་མར་ཐ་སྙད་བྱ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། འདི་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་མེད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་མདུན་ན་གནས་པ་འཛིན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་གཞན་དུ་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ལས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ནི་མི་འཐད་དོ། །བཟློག་པར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་འགར་ཡང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གནས་སྐབས་དེ་བཞིན་དུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་དེར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མིང་དང་མཚན་མ་ནི་
Chinese
如同儿子一般。如果一切的知识不是事物的自性，那么，在那里显现的蓝色等等的相状，那就是事物本身。在那里，蓝色等等的一切相状是事物，而不是知识。因此，一切的知识都是与事物相关的，因为没有任何自己的相状，从何产生错乱呢？这个相状不是知识，因为显现为外境的体性，如果这样说，那是不对的。如果说，一切的知识都与事物相关，那么，这是否合理呢？因为在梦等等中，以其他的方式见到，所以也不是造作。因为显现蓝色等等。因为是无始的，所以不是蓝色等等。由于适宜的处所存在，所以不了解。因为自己了解自己，所以那是知识。因此，那是名称等等的表达。一切的知识都是与事物相关的，这种遍及性是从哪里来的呢？仅仅是体验到面前存在的相状，并不是与事物相关。如果那样认为，那么就不会有错乱和非错乱的区别，因为一切都具有目标。即使具有目标，但因为无法获得事物的作用，所以才被称作错乱，如果这样说。那么，即使没有目标，但因为获得了事物的作用，为什么不直接称作正确呢？这里究竟什么是真实呢？没有目标就是没有。就像在梦等等之中，即使没有目标，但因为见到执持面前存在的事物，所以在其他地方见到它，也不能说是具有目标。如果反过来说，为什么不会改变呢？这也是不对的，因为具有目标本身并没有成立。具有目标本身在任何时候都没有成立。如果说是清醒的状态，那么，因为那个状态并不存在，所以在那里知识会变成没有目标。因此，这是不确定的，因为在梦等等之中，体验到其他的相状。如果梦中的知识也是以名称和相为目标的，那么，梦中的知识没有目标就不能成立，如果这样说。对此回答说，梦中的知识不是以名称和相为目标的，而是以蓝色的相为目标的，名称和相是
English
like a son. If all knowledge is not the nature of things, then, the appearance of blue and so on that appears there is the thing itself. There, all the appearances of blue and so on are things, not knowledge. Therefore, all knowledge is related to things, because there is no self-appearance, from where does confusion arise? This appearance is not knowledge, because it appears as the nature of external objects, if you say so, that is not right. If you say that all knowledge is related to things, then, is this reasonable? Because in dreams and so on, it is seen in other ways, so it is not fabricated either. Because blue and so on appear. Because it is beginningless, so it is not blue and so on. Because the suitable place exists, so it is not understood. Because one understands oneself, so that is knowledge. Therefore, that is the expression of names and so on. Where does the pervasiveness that all knowledge is related to things come from? Just experiencing the appearance of what is in front of you is not related to things. If you think so, then there will be no distinction between confusion and non-confusion, because everything has an object. Even if it has an object, but because it cannot obtain the function of things, it is called confusion, if you say so. Then, even if there is no object, but because the function of things is obtained, why not directly call it correct? What is the truth here? No object is no object. Just like in dreams and so on, even if there is no object, but because you see holding what is in front of you, seeing it elsewhere cannot be said to have an object. If you say the opposite, why won't it change? This is also not right, because having an object itself is not established. Having an object itself is not established at any time. If it is said to be the state of being awake, then, because that state does not exist, knowledge there will become without an object. Therefore, this is uncertain, because in dreams and so on, other appearances are experienced. If the knowledge of dreams is also aimed at names and signs, then, the knowledge of dreams without an object cannot be established, if you say so. In response to this, it is said that the knowledge of dreams is not aimed at names and signs, but at the appearance of blue, and names and signs are