Chinese
仅仅是成为那样的状态而已。意思是会变得不明显，因为依赖于其他，显现为其他不明显的状态。认识的相是那样的，依赖于什么而说它不明显。因此，因为自己的本体显现为明显，怎么会变得不明显呢？所有相的显现，这本身就是明显。事物的自性是其他，如果不显现，就显现为不明显。那么，它如何是总相，并且显现为不明显呢？解释说，外境事物的本体就是总相。通过分析，就是本体，也就是所谓的确定考察。在事物中确定考察，就是总相，并且事物显现为不明显。它不明显的状态和总相，是因为隐蔽的缘故。比如： 一切本体相同之故， 以及依赖于彼之反体之故。 锋利和迟钝和猛烈，以及檀香等等一切，本体都是相同的，因为将显现和考察的事物做成一个，特别执着于一个，因此认识到它是共同的。比如，因为是相同者们的本体，所以近似认识到它是总相。认识的相也执着于明显的那种自性。因为安住于所有明显的事物，比如花纹等等，所以成为总相的认识的相，成为特殊，在世俗中就是总相的本体，因为如此特别执着。对于它，从它产生的特别执着的因，也是习气的差别，这没有过失。因为它是依赖于反体的差别而产生的。因为它通过反体的意义而依赖于产生，并且是进入反体的事物中。反体本身就是总相，因为反体本身对于一切没有差别，并且因为与反体相关联，事物的相也是反体的自性。如何相是总相？色等等本身没有差别，不是比量所行境的总相吗？其他的明显
English
It is only becoming such a state. The meaning is that it will become unclear, because it depends on others, appearing as if others are unclear. The aspect of cognition is like that, depending on what it is said to be unclear. Therefore, since one's own essence appears clearly, how could it become unclear? The appearance of all aspects, this itself is clear. The nature of things is other, and if it does not appear, it appears as unclear. Then, how is it a general characteristic and appears unclear? It is explained that the essence of external objects is the general characteristic. Through analysis, it is the essence, which is called definite examination. Definite examination in things is the general characteristic, and things appear unclear. Its unclear state and the general aspect are due to being hidden. For example: Because all have the same essence, And because it depends on its opposite. Sharpness, dullness, intensity, and sandalwood, etc., all have the same essence, because the appearing and examined things are made into one, and there is a special attachment to one, so it is recognized as common. For example, because it is the essence of similar things, it is closely recognized as the general characteristic. The aspect of cognition also clings to the nature of that which is clear. Because it abides in all clear things, such as patterns, etc., the aspect of cognition that has become a general characteristic becomes special, and in the conventional sense, it is the essence of the general characteristic, because it is so particularly attached. For it, the cause of the special attachment arising from it is also the difference in habitual tendencies, which is faultless. Because it arises depending on the difference of the opposite. Because it arises through relying on the meaning of the opposite, and it is what enters into the things of the opposite. The opposite itself is the general characteristic, because the opposite itself has no difference for all, and because it is related to the opposite, the aspect of things is also the nature of the opposite. How is the aspect a general characteristic? Are form, etc., themselves without difference, not the general characteristic of the object of inference? Other clear
Tibetan
་སྤངས་པའི་གསལ་བ་ཉིད་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་ནས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མཚོན་ཟིན་པས་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཀྱི། རྣམ་པ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྤྱིར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལས་གསལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིས་ཀྱང་གསལ་བ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་སྤྱི་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་མེད་ པ་ཉིད་དོ། །སྤྱི་བརྒྱུད་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ལས་སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་སྤྱི་གཞན་དཔོག་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཡང་གསལ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྗོད་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་མིན། །དབང་སོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །མིང་སོགས་བརྗོད་ན་འཆད་པ་པོ། །ཉན་པོ་བརྗོད་བྱ་རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར། །མིང་སོགས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན། །དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རེ་རེའམ་མཐའ་དག་སྤྱིའི་ཤེས་པས་རྟོགས་གྲང༌། གལ་ཏེ་མཐའ་དག་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་རྟོགས་ནི་གསལ་བ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ན། གསལ་བ་དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། དབང་པོ་ནི་བདེ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དེ་ནི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་མེད་པར་སྒྲ་ལས་ནི། །བདེ་སྐྱེ་མ་ཡིན་བདེ་སྐྱེ་བར། །རྟོགས་ཙམ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལས་ཀྱང༌། །བདེ་བ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རྟོགས་སམ་ལས།
Chinese
断除的明分本身是一般所说，如果断除一切明分，那么推论将成为非量。因此，承认推论为量，就必然要以已成立的（事物）来成立，必须承认明分是境，而不是仅仅达到相的究竟，因为那样将导致不能进入。执着于仅仅一般也存在同样的过失。因此，对于那些说识的自性之义为一般的人来说，从识的相中推论出明分，因此一般的推论就成为具有明分之境。然而，一般也不能推断明分，因为对于它来说，一般也会显现，因此不能进入，所以推论就没有意义了。一般不是仅仅传递而已，而是一般推论一般，并且从那之中也推论出其他一般，因此将变成没有穷尽。因此，如果说最终也要了知明分，所以明分本身就是一般，那么这也是不真实的，如下所说：因为仅仅是言说，所以不是事物。因为根等具有果。如果说名称等，就是讲者。听者、所说与之后相关联。名称等没有关联，将不能进入义。一般的形等本身不是识一般所了知的（那个）一般。形等每一个或者全部被识一般所了知吗？如果了知全部，那么那时根的集合将变得没有果，因为从声音产生的识一般，了知一切明分的自性。如果认为眼等根的了知是为了了知明分，那么即使明分与眼等分离也能了知，那么根有什么用呢？如果认为根是为了快乐，就像这样，依赖于根而产生的快乐不是其他的，那么这也是不真实的，因为那也是从声音本身了知的。没有根，从声音中。不生快乐，生快乐。如果仅仅是了知，那么从声音中。也会产生那样的快乐。如果那也是了知或者…
English
The clarity of severance itself is generally spoken of. If all clarity is severed, then inference will become non-valid. Therefore, by accepting inference as valid, it is inevitable that what has already been established must be used to establish (something else), and it must be acknowledged that clarity is the object, not just reaching the ultimate of appearance, because that would lead to not being able to enter. Holding onto just the general also has the same fault. Therefore, for those who say that the meaning of the nature of consciousness is general, from the appearance of consciousness, clarity is inferred, so the general inference becomes having the object of clarity. However, the general cannot infer clarity either, because for it, the general will also appear, so it cannot enter, so inference is meaningless. The general is not just a transmission, but the general infers the general, and from that, another general is also inferred, so it will become endless. Therefore, if it is said that ultimately clarity must be understood, so clarity itself is the general, then that is also not true, as it is said: Because it is only speech, so it is not a thing. Because the senses etc. have results. If names etc. are spoken, it is the speaker. The listener, what is said, and what is related afterwards. Names etc. have no connection, and will not enter the meaning. The form etc. of the general itself is not the general known by the general consciousness. Is each or all of the forms etc. known by the general consciousness? If all are known, then at that time the collection of senses will become without result, because the general consciousness arising from sound knows all the nature of clarity. If it is thought that the knowledge of the senses such as the eye is for the purpose of knowing clarity, then even if clarity is separate from the eye etc., it can be known, so what is the use of the senses? If it is thought that the senses are for happiness, like this, the happiness that arises depending on the senses is not other, then that is also not true, because that is also known from the sound itself. Without the senses, from the sound. Happiness is not born, happiness is born. If it is only knowing, then from the sound. That same happiness will also arise. If that is also knowing or...