Tibetan
ཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཡུལ་ཐ་མི་དད་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཡུལ་སྤངས་ནས་རེག་པའམ་མྱངས་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ཕན་ཚུན་དུ། །རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་གྱུར་ན། །གཟུགས་སོགས་དབྱེ་བ་གང་ལས་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་ཐ་དད་པས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་མིག་གི་དབང་པོས་རྟོགས་ན་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་ལ། ལུས་ཀྱིས་རྟོགས་ན་ནི་རེག་བྱ་ཉིད་དང་ལྕེས་རྟོགས་པ་ན་ནི་རོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འཛིན་པའི་དབྱེ་བས་གཅིག་པ་ཡི། །དངོས་ཉིད་གཞན་དུ་རྟོགས་སམ་ཅི། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ལམ་དུ་གནས་པ་ཐ་དད་ཉིད། རེ་ཞིག་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་དོ། །གཅིག་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པས་རྟེན་མེད་པ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་དོན་དམ་ཉིད། །ཡིན་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་རྟོག །ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི། །མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡུལ་གཅིག་པ་དང༌། མི་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྟོགས་པར་སླ་སྟེ་འདི་ལྟར། དེ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་མེད་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་ཡུལ་ཅན་ལས་གཞན་མིན། །ཡུལ་ཅན་སྣང་བར་ཐ་དད་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན། །ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡང༌། ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་རང་བཞིན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །གཟུགས་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་གཞན་དོན་མེད་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། དབང་པོ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཐ་དད་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་
Chinese
是触。像这样，凡是所见之物，就说它被触及等等。并且也认识到境并非不同。如果说，舍弃了色的境，就没有认识到触或体验的心，那也是不真实的。如果色等互相之间，自性没有差别，那么色等的差别从何而来？那个本身怎么会变成其他的呢？那个本身不是其他的，因为会陷入显现无差别的过失。如果说，仅仅是同一个东西被不同的根识所取，所以才认识为好像是不同的，比如，如果是被眼根所认识，那就是色本身；如果是被身体所认识，那就是触所触本身；如果是被舌头所认识，那就是味本身。那也是不真实的。以执着的差别，同一个事物，真的会认识为其他的吗？或者，安住在认识为不同的道路上的，就是不同本身。暂时说是一个本身，对于这个说法是没有 प्रमाण（pramāṇa，量， प्रमाण，pramaana，量）。一个本身不是以执着的差别而认识为不同的，因为会陷入成为错乱本身的过失。如果说，因为没有其他的执着，所以说无所依的那个本身不是错乱。那么，为什么不认识到那是如是胜义谛本身呢？因为没有认识为无差别，所以没有认识。如果又想，不同之物，如何成为同一个境，并且不相关联呢？那很容易理解，像这样：因为没有从那之外显现，所以境不是从有境之外。因为有境显现为不同，从何处没有差别呢？所谓境，不是从色等之外。它们之间的不同，也是从显现为不同本身而来，不是因为境不同，因为会陷入没有止境的过失，会变成不认识本身。如果以自己的体性不同，那么色等也是不同本身。从显现的自性之外，没有其他的自性。显现也仅仅是不同的。色显现本身不是它显现，因为会陷入其他的根无意义，并且会陷入显现无差别的过失。如果说，因为根不同，所以才不同。那是不真实的。即使根不同，不相同显现为不同也不是，如果那样，不同就变成了隐藏。
English
It is touch. Like this, whatever is seen, it is said to be touched, etc. And it is also recognized that the object is not different. If it is said that, having abandoned the object of form, there is no mind that recognizes touch or experience, that is also not true. If form, etc., are mutually, without difference in nature, then from where does the difference of form, etc., come? How does that itself become something else? That itself is not something else, because it would fall into the fault of appearing undifferentiated. If it is said that the same single thing is perceived by different senses, so it is recognized as if it were different, for example, if it is perceived by the eye sense, then it is form itself; if it is perceived by the body, then it is touch itself; if it is perceived by the tongue, then it is taste itself. That is not true. With the difference of grasping, is the same thing really recognized as something else? Or, is that which abides on the path of recognizing as different, difference itself? To say that it is temporarily one itself, there is no प्रमाण（pramāṇa, measure, प्रमाण, pramaana, measure）. The one itself is not recognized as different by the distinction of grasping, because it would fall into the fault of becoming delusion itself. If it is said that, because there is no other grasping, that which is without support is said to be not deluded. Then, why is it not recognized that it is thus the ultimate truth itself? Because there is no recognition as undifferentiated, therefore there is no recognition. If one also thinks, how can different things become the same object and be unrelated? That is easy to understand, like this: Because there is no appearance other than that, therefore the object is not other than the subject. Because the subject appears as different, from where is there no difference? The so-called object is not other than form, etc. The difference between them is also from the appearance of being different itself, not because the object is different, because it would fall into the fault of being endless, it would become non-recognition itself. If it is different by its own nature, then form, etc., are also different themselves. There is no other nature than the nature of appearance. Appearance is also only different. The appearance of form itself is not its appearance, because it would fall into the fault of other senses being meaningless, and it would fall into the fault of appearing undifferentiated. If it is said that it is different because the senses are different. That is not true. Even if the senses are different, the undifferentiated appearing as different is not, if that were so, then the different would become hidden.
Tibetan
ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ཅན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་མཐུ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་མིག་སེར་ཅན་ལ་དུང་སེར་པོར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། མི་སླུ་བའམ་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ནི་དབང་པོས་བྱས་པ་ཡིན་པ་ན་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ལེགས་པ་ཁོ་ན་ཞིག་གོ །དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལས་ནི་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དོ། །འདེགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདེགས་སོ་སྙམ་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ཚོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་རྟོགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ལས་ཉིད་འདེགས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་ལས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་ཀྱི་གསལ་ བ་གཞན་ནི་ཡོད་པའམ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གསལ་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྤྱི་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདེགས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ལས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ནི་དུས་ཅི
Chinese
因为成为唯一之故，有支分则会成为仅仅是色等。如果由感官的力量而变成其他的意义，也以其他的方式去理解，那么就像患有黄疸病的人看到海螺是黄色一样，会变成错觉。如果认为因为不欺骗所以不是错觉，这也是不合理的。因为不欺骗也只是显现，那也是由感官的差别而显现的那样，因此那也仅仅是错觉，怎么能成立未成立的呢？不欺骗或者其他的显现是由感官所产生的，因为没有理解到随顺或者不随顺意义，所以没有叫做意义的事物，因此有支分的成立是唯一美好的。没有意义的成立不是有支分的成立，因为那是被认为是意义的差别。因此，从感官的作用来看，不是显现为一和多，然而色等却是多的。因此，理解为一依赖于内在的作用。举起的理解也是手等的刹那产生于其他的境。认为举起，是从内在的作用而理解到那仅仅是集合，所以是增益，不是由境的力量而产生的。如果是那样，那么先前和后来的刹那所要阐明的业本身就是举起的意识的境吗？不是的，因为总相是由显明来阐明的。业本身的总相是由业的显明来阐明的，不是由意义的刹那来阐明的。依赖于手等刹那的显明的其他的业的显明是不存在或者不观察的，其他的显明也不是总相所要阐明的。或者业本身的种类是由手等的刹那所要阐明的吗？那也是不真实的，因为不是每一个刹那所要阐明的。不是由举起等的一个刹那所要阐明的，因为会变成仅仅理解到第一个刹那。或者业本身的种类是何时
English
Because it becomes singular, having limbs would entail being merely form, etc. If a meaning that has become other than the power of the senses is also understood in another way, then it would become a delusion, just as a conch appears yellow to someone with jaundice. If you think that it is not a delusion because it is not deceptive, that is also not reasonable. Because non-deception is also just an appearance, and that also changes in such a way that it appears from the very difference of the senses, therefore that is also only a delusion, so how can what is not established be established? If the appearance of non-deception or other is done by the senses, since there is no understanding of following or not following the meaning, there is no such thing as meaning, so the establishment of having limbs is only good. Establishing without meaning is not the establishment of having limbs, because that is what is considered the difference of meaning. Therefore, from the action of the senses, it is not the appearance of one and many, but form and so on are indeed many. Therefore, understanding as one depends on the inner action. The understanding of lifting is also when the moments of the hand, etc., arise in other and other objects. The thought of lifting is an imputation because it is understood only as a collection of that from the inner action itself, but it does not arise from the power of the object. If that is the case, then is the very action to be clarified by the previous and subsequent moments the object of the consciousness of lifting? No, because the general is to be clarified by clarity. The general of the very action is to be clarified by the clarity of the action, but not by the moments of meaning. Other clarity of action that relies on the clarity of the moments of the hand, etc., does not exist or is not observed, and other clarity is not to be clarified by the general either. Or is the very kind of action to be clarified by the moments of the hand, etc.? That is also not true, because it is not to be clarified by each moment. It is not to be clarified by one moment of lifting itself, etc., because it would entail understanding only the first moment. Or when is the very kind of action