Tibetan
པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྔ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་ནི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། བལྟས་མཉན་དེ་སྟེ་ཤེས་བྱས་ནས། །རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་བྱེད་དམ་ཅི། །བླུན་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ། །རྒྱུ་ལ་རག་ལས་ཡིན་པར་འདོད། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ་ཡིན་ཡང༌། །དེ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་སྦྱོར་བྱེད་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་འདས་བློ། །མེད་པ་ཤེས་པར་མི་འདོད་མིན། །འདིར་འབྲས་སྔར་ཡོད་སྨྲ་བའམ་ཅི། །ཅིག་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ་ཡིན་འགྱུར། །ཅི་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་བར་ཟད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ག་མེད་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་གིས་རྒྱུ་རྣམས་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་སྦྱར། །འབྲས་བུ་སྔ་ན་ཡོད་ན་ཅི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་འཆོལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དམིགས་པར་བྱེད་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པ་ཅི་ཡོད། །གཞན་ཡང༌། མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་སྐྱེའམ། འོན་ཏེ་ཡོད་པ་ལས་འབྱུང་འགྱུར། །མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་སྐྱེ་ཞེས། །བྱ་བ་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན། །ཞིག་ནས་མེད་པ་དང་གཏན་ནས་མེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་སྔོན་ཡོད་པ་མྱོང་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། །མེད་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར་གྱི། །གང་ཞིག་ཡོད་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེ་དང་འདི་དག་རྣམས་ལ་ཡང། །བྱེད་པར་སྲིད་པ་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་དེ་ཉིད་གང་ལས་འགྱུར། །བྱེད་ཅན་དོན་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། །དེར་ཅི་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་དམ། །གལ་ཏེ་དེ་ལའང་བྱེད་ཡོད་དམ། །གལ་ཏེ་དེ་ལའང་བྱེད་ཡོད་ན། །དོན་ཏེ་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བྱེད་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་འབྱུང་ན། །ཤི་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ འགྱུར། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཡུན་རིང་དུ། །ལོན་ཡང་འབྲས་བུ་ཅིས་མི་སྐྱེ། །བྱེད་འཕྲེང་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང༌། །དེ་སྲིད་བར་དུ་སུ་ཞིག་འཚོ། །དེ་སྟེ་རང་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ཚེ་འབྲས་བུར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །བྱེད་པའི་དུས་སུ་འབྲས་ཡིན་ན། །དུས་མཚུངས་པར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡོད་དུས་སུ་ནི། །འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་ཞེ་ན། །གང་ཞིག་ཞིག་མ་ཐག་པ་དག །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་བྱུང་བ། །སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་ཡོད་ཅེ་ན། །སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །དེས་འདི་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཡང་ཡིན་སྨྲ་སུན་ཕྱུང་བས། །ཕྱོགས་གཉིས་ལ་ཡང་བཟློག་པ་ཡིན། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་འགྱུར་རམ། །དེ་ཕྱིར་ད་ནི་འཕྲོ་བཅད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་མ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་ནི་སྣང་གྱུར་པ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་རིག་པའི། །ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པ་ན། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་སྔར་བྱུང་བར་རྟོགས་སུ་བཅུག་ཀྱང༌། །དེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱེད། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པས་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ན་ནི། །འདི་ལ་ལྐོག་གྱུར་གཞན་ཅི་ཡོད། །རྣམ་པ་མི་གསལ་སྣང་ཡིན་ན། །མངོན་སུམ་དེ་ལྟར་སྣང་མི་འདོད། །རང་བཞིན་གཉིས་ནི་རིག་པའི་ཚེ། །མངོན་སུམ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་ཀ་སོགས་ཚུ་རོལ་དང༌། །ཕ་རོལ་ངོ་བོར་རིག་ཚུལ་གྱིས། །གང་གི་ཚེ་དོན་དེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ། །དེའི་ཚེ་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་གིས་རིག་པ་ཡིན་ན། ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ་རག་གོ །འོན་ཏེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་དབ
Chinese
的果实本身就是没有证悟的 缘故。因为对先前和后来的事物不明显，怎么会执着于先前没有的事物等等呢？如果说存在本身就是果，因为诸因的作用是果存在的基础。如果没有，因为没有对境，怎么会有作用呢？对此解释说：观看听闻并了解后，因能产生果吗？因为愚蠢，所以认为自性就是如此，依赖于因。如果自在天也是因，那么它就是因，是结合者。因为超越感官的智慧，不希望了解不存在。在这里，果是先前存在的吗？还是自在天会成为因？难道认为一切都存在于一切之中，仅仅是基于数论者的观点而看到存在，而不是因和果的事物吗？难道自在天不是依靠不存在，将行走的因与各自确定的因结合起来吗？如果果先前存在，那么一切都会成为目标，所以行走会处于混乱状态。如果说因为目标是各自确定的，所以不会那样，那么目标也是在一切的一切之时存在的，所以有什么可确定的呢？另外，果是从不存在的因中产生，还是从存在的因中产生？说从不存在的因中产生果，这种说法是完全成立的。坏灭后不存在和根本不存在有什么区别？如果说先前存在的东西在体验时是因，那么当它存在时就不是因，而在其他时候才是因，这种说法是正确的。如果这样变化，不存在的就会成为因，而存在的东西就不是因。对于这些，也看不到有作用的可能性。如果作用是因，那么作用本身又从何而来？如果说是从有作用的事物而来，那么那里还有其他的作用吗？如果那里也有作用，如果那里也有作用，那么事物就会被截断。如果仅仅从作用产生果，那么即使死亡也会产生果。就这样，就是这样。
English
The fruit itself is without realization. Therefore. Since it is not obvious to the previous and subsequent things, how can one cling to what was not there before, and so on? If existence itself is the fruit, because the action of the causes is the basis for the existence of the fruit. If not, how can there be action since there is no object? To this it is explained: After seeing, hearing, and understanding, can the cause produce the fruit? Because of foolishness, it is thought that the nature is like that, relying on the cause. If Ishvara is also a cause, then it is the cause, the combiner. Because the wisdom that transcends the senses does not want to understand non-existence. Here, is the fruit pre-existent? Or will Ishvara become the cause? Is it not that seeing existence is merely based on the view of the Samkhyas, thinking that everything exists in everything, and not the things called cause and effect? Does not Ishvara, the cause of going, rely on non-existence to combine the causes separately determined? If the fruit pre-exists, then everything will become an object, so going will be in a state of confusion. If it is said that it will not be so because the object is separately determined, then the object also exists at all times, so what is there to determine? Furthermore, does the fruit arise from a non-existent cause, or does it arise from an existent cause? It is well established to say that the fruit arises from a non-existent cause. What is the difference between non-existence after destruction and absolute non-existence? If what existed before is the cause at the time of experience, then it is not the cause when it exists, but it is the cause at other times, this is well said. If it also changes like this, the non-existent will become the cause, but what exists is not the cause. For these, too, the possibility of action is not seen. If action is the cause, then from what does that action itself come? If it is from an acting thing, then is there another action there? If there is also action there, if there is also action there, then the thing will be cut off. If the fruit arises from action alone, then even death will produce fruit. Thus, it is so.
Chinese
即使时间长久，为何也不会产生结果？这一系列行为非常漫长，到那时谁还能存活？如果说那是自性所为，那么那时就会产生结果。如果在行为的时候就是结果，那么就会变成同时。如果说在有因的时候，没有果，那么刚刚坏灭的东西，如果那样的话，就没有差别了。它的紧接着产生的，如果说在产生的时候存在，那么产生就不是果之外的东西，因此这会变成同时。无论如何，驳倒了说话的人，对双方都是一种反驳。要说的事情会变得很多吗？因此现在就此打住。如果说认识的原因是事物，所以通过推论知道以前不了解，这也是不真实的。显现于现量，通过推论先前认识的，既然彼此没有混杂，那么它的结果如何理解？如果说通过推论认识的，即使允许先前产生认识，那么谁来认识那是现量之识的原因呢？推论并不是认识到现量所见的事物是现量的原因。体验本身也不是推论所能涉及的，因为它的对境是隐蔽的。现量也不是推论所能涉及的，因为它的对境不是隐蔽的。通过认识所产生的也不是隐蔽的。如果说认识到隐蔽的就是隐蔽的，那是不存在的。就像这样，如果认识到自己的本体，那么对于这个来说，还有什么其他的隐蔽呢？如果显现不清晰，现量不希望那样显现。当认识到两种自性时，就会认为是两种现量。例如，柱子等此岸和彼岸，以认识本体的方式。在什么时候，事物变成清晰和不清晰的自性，那时，它是通过现量和推论来认识的。就像抓住柱子等的此岸和彼岸一样，依赖于变成现量的自性。然而，清晰和不清晰是其他差别的力量。
English
Even if it takes a long time, why won't it produce results? This series of actions is very long, who will survive until then? If it is said that it is done by self-nature, then results will occur at that time. If the result is at the time of action, then it will become simultaneous. If it is said that when there is a cause, there is no result, then the things that have just perished, if that is the case, there will be no difference. Its immediately arising, if it is said to exist at the time of arising, then arising is not something other than the result, therefore it will become simultaneous. In any case, refuting the speaker is a refutation for both sides. Will there be many things to say? Therefore, let's stop here now. If it is said that the cause of knowledge is the object, so inferring that what was not known before, that is also not true. What appears to the direct perception, what was previously known by inference, since they do not mix with each other, how can its result be understood? If it is said that what is known by inference, even if it is allowed to produce knowledge beforehand, then who will recognize that it is the cause of direct perception? Inference does not recognize that the object seen by direct perception is the cause of direct perception. Experience itself is also not accessible by inference, because its object is hidden. Direct perception is also not accessible to inference, because its object is not hidden. What arises through knowledge is also not hidden. If it is said that recognizing the hidden is the hidden, that does not exist. Like this, if one recognizes one's own essence, then what other hiddenness is there for this? If the appearance is not clear, direct perception does not want to appear like that. When two natures are recognized, they are considered to be two direct perceptions. For example, the near and far sides of a pillar, etc., in the way of recognizing the essence. At what time does the object become clear and unclear in nature, at that time, it is known through direct perception and inference. Just like grasping the near and far sides of a pillar, etc., it depends on becoming the nature of direct perception. However, clarity and unclearness are the power of other differences.